ログイン共有
บทที่.7 ทำเวลา
公開日:
2026-06-12 15:28:45ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
"กูไม่ว่าง!"
"อีกสามนาทีผมจะเข้าไป"
"พูดไม่เข้าใจหรือไงบอกว่าไม่ว่าง!!"
"เหลือสองนาที"
แกร๊ก
ทนความกดดันไม่ไหว โซแบดรีบสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกไปเปิดประตู เจอลูกน้องคนสนิทยืนนิ่ง "แม่งกูยังไม่ได้แตกสักน้ำ!! คำสั่งของกูมันไม่มีความหมายกับมึงเลยใช่ไหมไอ้เสือเฉิน"
"มีงานด่วนครับ"
"แล้วไง? กูบอกว่าไม่ว่าง"
"แต่ว่างานนี้สำคัญ และผมมั่นใจว่าสำคัญมากกว่าผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงนั่น"
"สรุปใครเป็นลูกน้องใครเป็นเจ้านายกันแน่วะ!"
"ถ้านายคิดว่ามีใครทำหน้าที่ได้ดีกว่าก็ไปเรียกมันมา แต่หาคนที่ซื่อสัตย์ยิ่งกว่าหมาแบบผมก็คงจะยาก เหลืออีกหนึ่งนาทีผมจะลงไปรอที่ด้านล่าง หวังว่าคงไม่ต้องขึ้นมาตามอีกนะครับ"
ถึงกับหัวร้อนอยากจะชักปืนมายิงคนตรงหน้า แต่ที่พูดก็ถูกต้องทุกอย่าง เสือเฉิน จงรักภักดีซื่อสัตย์ยิ่งกว่าหมา! ต่อให้เสนอเงินทองหรืออำนาจมากมายก็ไม่สามารถซื้อใจได้
หน้าที่คือสิ่งเดียวที่เฉินยึดมั่น
"ไว้จะกลับมาเล่นกับเธอใหม่ ในระหว่างที่ฉันไม่อยู่ก็อย่าก่อปัญหา ถ้าไปเหยียบหัวใครแล้วตายห่า! ขึ้นมาก็อย่าโทษฉัน" โซแบดทิ้งท้ายบอกเป็นเลศนัยให้กับเกวลินรับทราบ เพราะทางที่เธอเลือกในตอนนี้อันตรายมาก
ทุกเวลาชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย
เกวลิน อาศัยอยู่ที่ตึกนี้มาได้สักพัก รู้เส้นทางและทุกอย่างเป็นอย่างดีจากการสำรวจ เธอถูกสั่งให้อยู่แต่ในห้อง มีคนคอยดูแล
"สวัสดีค่ะ หนูชื่ออิงอรนะคะ" สาวน้อยวัยใสเข้ามาทักทายพร้อมกับหอบเสื้อผ้า "แม่ของหนูดูแลพวกเสื้อผ้าเครื่องประดับที่ตึกนี้"
"ยินดีที่รู้จักนะ พี่ชื่อเกวลิน"
"แปลกจัง"
"คะ..."
"ปกติผู้หญิงที่นายใหญ่โซแบดคัดเลือกจะอยู่อีกตึกรวมกับพวกเด็กเลานจ์ทำงาน แต่ทำไมพี่ถึงได้มาอยู่ที่ตึกใหญ่ตรงนี้"
เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงให้เธอมาอยู่ยังตึกใหญ่ซึ่งเป็นที่พักอาศัยของตัวเองและคนสำคัญ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นเพราะยังไงก็ถูกกดขี่ข่มเหงอยู่แล้ว ซึ่งการพบเจอกันของทั้งสองคนกลับกลายเป็นมิตรภาพที่ดีต่อกัน
วันจันทร์
ด้วยนิสัยร่าเริงของอิงอรและนิสัยอ่อนโยนของเกวลินทำให้ทั้งคู่พูดจาถูกคอและมักจะทำอาหารด้วยกันเป็นประจำ หลายวันมาแล้วที่เขาไม่กลับมาเหยียบที่ตึกเพราะมีธุระสำคัญ
"พี่อยู่ในนี้คงเบื่อมากเลยสินะ" อิงอรถาม
"อืม แต่กฎของที่นี่คือห้ามออกไปไหนจนกว่าจะมีคำสั่ง ใครละเมิดก็ต้องถูกลงโทษ"
"แต่หนูพาพี่ออกไปได้นะ"
รอยยิ้มจิ้มลิ้มพูดอย่างใจดี
เกวลินก็รู้สึกอึดอัดที่ได้อยู่ที่นี่ เธออยากออกไปสูดอากาศด้านนอก และอยากติดต่อพี่ชาย
แกร๊ก
เสียงเปิดประตูอย่างไม่ได้ขออนุญาต
ปรากฏว่าเป็นโซแบด
"นายใหญ่" อิงอรก้มหัว
"ออกไป"
"แต่ว่า..."
"ฉันสั่งให้ออกไป!"
น้ำเสียงดุดันทำให้สะดุ้ง อิงอรรีบออกไปตามคำสั่ง เหลือเพียงเกวลินที่นั่งนิ่งไม่เข้าใจว่าเขาโมโหอะไร ก่อนจะถูกกระชากจนตัวจากเก้าอี้
'อ๊ะะะ!'
รอยเขี้ยวฝังลงต้นคอตัวเล็ก มือจับขยำนมถกเสื้อแขนสั้นสีชมพู ตะปบดูดจนความเจ็บปนความเสียวพุ่งทะยาน "พะ พี่คะ อ๊าส์~"
"ฉันมีเวลาแค่สิบนาทีอย่าพูดมาก!"
"หนูเจ็บนะ เบาหน่อยสิ"
"เธอมันดื้อด้านก็จะตาย แค่นี้อดทนหน่อย!"
"ใครกันแน่ดื้อด้าน"
เสียงพูดแผ่วแต่เขาได้ยิน จับคว้าบีบคอจนใบหน้าสวยแหงนขึ้นแล้วพุ่งจูบดูดลิ้นอย่างบ้าคลั่ง
"อ๊ะ! ฮือออ" นิ้วเรียวล้วงเข้าใต้กางเกง แหวกเข้ากลีบเนื้อสะกิดติ่งเสียวจนใจฟุ้งซ่าน
"แค่ดูดนมแฉะฉิบหายแม่งอย่างร่าน!"
"พี่มันบ้าาาา~บ้าที่สุด"
ยิ่งถูกด่าทอก็ยิ่งเร้าอารมณ์ กะซวกจนเอวบางแดดิ้นพล่าน ริมฝีปากก็พุ่งดูดนมอย่างเมามัน น้ำเมือกใสพุ่งราวกับฉี่ออก
ซู่~
"เชี่ยยย! น้ำแตกโคตรเยอะ"
"พอใจพี่หรือยัง!!"
"เธอเสร็จแล้วก็ถึงทีที่ฉันจะแตกบ้างดิ แต่ถ้าเสียบตอนนี้คงใช้เวลานาน งั้นแตกในปากเธอก่อนละกัน รอฉันเสร็จธุระสำคัญเมื่อไหร่ เธอโดนตอกมิดด้ามดุ้นแน่เกวลิน หึ!"
พลบค่ำ
ร้านอาหารแถบใต้
"ออกมาแบบนี้จะดีเหรอ?" เกวลินถามอิงอร
"ถ้าหนูไม่บอกใครก็ไม่มีใครรู้หรอก อีกอย่างวันนี้นายโซแบดไปประชุมต่างจังหวัด"
"งั้นพี่ขอไปทำธุระหน่อยได้ไหม"
"ได้ค่ะ แต่..ต้องรีบกลับมานะ ถ้าใครเห็นพี่และเอาไปบอกนายใหญ่หนูคอขาดแน่!"
เกวลินรับปากและเดินแยกออกไป
เธอพยายามใช้ตู้โทรศัพท์สาธารณะหยอดเหรียญเพื่อติดต่อสายสืบที่รับงานนี้ แต่โชคชะตาไม่เข้าข้างเพราะติดต่อไม่ได้
ตึก
ตึก
'อักกกก!'
สามแยกของตึกทำให้ไม่เห็นผู้ที่จะเดินสวนทางมา ร่างบอบบางชนกระแทกโดนเต็มๆ
"ขอโทษนะคะ" เกวลินยกมือไหว้
"ไม่เป็นไร"
"คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"
"ฮะ...ฉันมากกว่าที่ต้องถาม"
"ยังไงก็ขอโทษอีกครั้งนะคะ"
รีบเดินกลับไปยังจุดนัดหมาย แต่เธอไม่รู้ว่าคนที่บังเอิญพบเจอนั้นคือใคร ใบหน้าสวยน้ำเสียงอ่อนหวานแววตาสดใส กระทบกระเทือนจิตใจของผู้ที่บังเอิญพบเจอกันไม่น้อย
บนรถ
"ไปสืบมาหน่อยว่าเป็นใครมาจากไหน" เขาสั่งลูกน้องคนสนิท "ให้เร็วที่สุดด้วย"
"หมายถึงผู้หญิงคนเมื่อกี้หรือครับ"
"เออ!"
"คุณเพลิงชอบเธอ...ทั้งที่เจอกันแค่ไม่กี่นาที มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอครับ"
"คนที่ใช่แค่เสี้ยววินาทีก็น่าจดจำ ไปสืบมาให้ได้ว่าเป็นใคร กูอยากรู้จักแบบลึกๆ"
最新チャプター
เผด็จการรักคลุ้มคลั่ง ตอนพิเศษ.2
ชื่อเสียงเรียงนามยิ่งตอกย้ำความเป็นไปได้อิงอรตาโตเบิกกว้างตกใจ นอกจากหน้าตาที่เหมือนกันยังมีงชื่อเหมือนกันอีก แต่เธอจำได้แม่นว่าเขาถูกเผาต่อหน้ากลางกองเพลิงในคืนนั้น ทำไมยังมายืนอยู่ตรงนี้?ตึกตึกอิงอรวิ่งกลับไปยังหัวเรืออย่างสุดฝีเท้าเพื่อจะไปบอกกล่าวเกวลินกับโซแบด แต่พอเห็นทั้งคู่กอดกันอีกทั้งชายหนุ่มกำลังลูบท้องของภรรยาราวกับหยอกล้อกับลูกในครรภ์ ชีวิตของพวกเขากำลังสุขสมหวัง จึงไม่อยากให้มีเรื่องกระทบทำให้หนักใจเพิ่ม สุดท้ายสาวน้อยจึงตัดสินใจถอยหลังออกมา เธอจะต้องตามหาความจริงทุกอย่างด้วยตัวเองเวลาทุ่มครึ่งอิงอร มีแม่เป็นคนจัดเสื้อผ้าเธอจึงมีพรสวรรค์ด้านการแต่งตัวเป็นพิเศษ วันนี้จะตัดเย็บชุดด้วยตัวเอง เกาะอกสีแดงรวบผมประดับกิ๊บสวยงามโดดเด่น เมื่อเธอเดินไปยังโซนธุรกิจ แม้แต่พนักงานก็ยังไม่ถามถึงบัตรวีไอพี ก็สวยขนาดนี้กลัวว่าจะเป็นผู้หญิงของใครสักคนที่มีอำนาจรองเท้าแก้วสีใสยืมเกวลินมาใส่ เดินวนไปมามองหาผู้ชายที่เธอเคยเห็น สักพักบอดี้การ์ดคนเดิมก็ตรงเข้ามา"คุณเฉินต้องการพบคุณผู้หญิงครับ" เป็นไปตามคาด เธอคิดว่าสวยขนาดนี้เขาก็ต้องหึงหวงเป็นธรรมดา ก่อนที่จะเดินตามเข้าไปยังห้องส่วนต
เผด็จการรักคลุ้มคลั่ง ตอนพิเศษ.1
สองวัน เรือสำราญสุดหรูยังคงแล่นอยู่บนผิวน้ำทะเลอันกว้างใหญ่ อิงอรดูแลเกวลินดีทุกอย่างพยายามจัดการอาหารที่มีประโยชน์ให้เวลาบ่าย อากาศกำลังดีเย็นสบาย จึงเดินออกมายืนอยู่ทางด้านหลังของท้ายเรือ มองเห็นผู้คนที่มีฐานะร่ำรวยยืนถือแก้วไวน์ เป็นคนรวยจึงได้อภิสิทธิ์มากมายแต่แล้วสายตาก็เหลือบมองไปยังใครบางคน..แม้จะเห็นแค่เพียงด้านหลังก็ทำให้ใจสั่นไหว ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างกำยำท่าทางหรือแม้แต่ทรงผมที่คล้ายคลึงกันจังหวะหนึ่งเขาหันหน้ามาพูดคุยกับนักธุรกิจระดับชั้นวีไอพี มือไม้ของอิงอรสั่นราวกับสติจะวูบหายเพราะผู้ชายคนนั้นหน้าตาเหมือนกับ.."เฮียเฉิน!!"อิงอรวิ่งสุดชีวิตลงจากเรือสำราญเพื่อที่จะไปตามหาผู้ชายที่หน้าเหมือนเขาคนนั้น เธอมั่นใจว่าไม่ได้ตาฝาดอย่างแน่นอน แต่พอมาถึงกลับไม่พบเจอผู้ชายที่ถือแก้วไวน์..พอมองซ้ายขวาก็มีแต่นักธุรกิจชื่อดังมากมาย หรืออาจจะแค่คิดถึงจนเห็นหน้าใครต่อใครเป็นเขาไปหมดชั้นบนธุรกิจ"เราจะทำโฮมสเตย์เล็กๆ นอกเมือง ฉันดูภูมิทัศน์ทุกอย่างแล้วมีสวนสาธารณะมีชาวบ้านที่เป็นมิตรอยู่รอบข้างเพื่อสังคมของลูกเรา" โซแบดเตรียมการทุกอย่างไว้พร้อม"จากนี้เราจะไม่ต้องหนีใครอีกแล้วใช่ไหมคะ
เผด็จการรักคลุ้มคลั่ง บทที่.31{ตอนจบ.} ชั่วฟ้าดินสลาย
"ยังจำชื่อกูได้เหรอ""มึงตายไปแล้วนี่! กูแทงมึงทะลุเข้าไปในหัวใจ ทำไมตอนนี้มึงยังโผล่หัวมาที่นี่ได้อีกวะ""มนุษย์เราไม่ได้มีหัวใจอยู่ทางด้านซ้ายกันทุกคนหรอกนะไอ้หน้าโง่! อีกอย่างมึงพูดเองว่าเจอกันใหม่ แต่เสียดายที่ไม่ได้เจอกันในนรกเพราะมึงจะต้องลงไปก่อนกูไอ้เพลิง"เขาเกิดมาด้วยลักษณะพิเศษมีหัวใจอยู่ทางด้านขวา การปักมีดลงอกด้านซ้ายจึงทำให้รอดตายอย่างหวุดหวิด ซึ่งเรื่องนี้เฉินเองก็รู้มาตลอดจึงจัดการส่งมอบร่างที่สาหัสให้กับญาติมาเฟียนำไปรักษาที่ต่างประเทศจนอาการดีขึ้น ทุกอย่างมันคือแผนแยบยลที่ใครก็ไม่มีทางรู้ คิดว่าแค่นำศพของโซแบดกลับไปทำพิธียังต่างประเทศปืนในมือของโซแบดจ่อเล็งที่เพลิงกำลังจะลั่นนิ้วเหนี่ยวไกเขว้ง!อักกกก!พลาดท่าให้เฟญ่าจนได้มือเรียวคว้าจับแจกันขนาดใหญ่แล้วฟาดเข้าที่หลังศีรษะท้ายทอยของโซแบดอย่างแรง ร่างแข็งแกร่งแต่ยังคงบาดเจ็บล้มลง เพลิงแสยะยิ้มครั้งนี้เขาจะเป็นผู้ชนะอย่างแท้จริง"ทำไมมึงตายยากตายเย็นขนาดนี้วะ!!" เพลิงชี้หน้าด่ากราดไม่สามารถกักเก็บอารมณ์โมโห"รีบจัดการสักทีเราจะได้ไปจากที่นี่!" เฟญ่าตะคอก"เธอจะรีบอะไรขนาดนั้น ไม่คิดจะเป็นห่วงเป็นใยผัวเก่าหน่อยหรือไ
เผด็จการรักคลุ้มคลั่ง บทที่.30 โซแบด
หลายสัปดาห์ผ่านไปเกวลินหลบซ่อนตัวอยู่กับอิงอรโดยใช้เงินที่เฉินเก็บเอาไว้ตามที่เขาได้สั่งเสีย ความเจ็บปวดครั้งนี้ไม่อาจที่จะมลายหายไปในทันที ในทุกคืนยังได้ยินเสียงของอิงอรร้องไห้ระงมแม้ว่าจะใช้หมอนปิดปากตัวเองไว้ก็ตาม ส่วนเกวลินต้องเข้มแข็งอยู่ต่อไปเพื่อลูกที่จะเกิดมาในอีกไม่ช้า"ตอนนี้ได้มีการแต่งตั้งคนที่จะมาดูแลธุรกิจใหม่เพราะผู้ที่ก่อกบฏถูกฆ่าตายหมดแล้วครับ" ลูกน้องคนสนิทของเฉินยังคงติดตามเกวลิน"แล้วสองคนนั้นล่ะ""ทั้งคู่ยังคงซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง แต่เพราะพวกเราไม่สามารถเข้าถึงได้จึงยังไม่รู้สถานที่แน่ชัด แต่ผมจะพยายามหาให้เจอครับ""ถ้าพวกนั้นยังอยู่พวกเราก็จะไม่ปลอดภัย""ผมทราบครับ ผมจะรีบจัดการให้ไว""บางครั้งฉันก็อยากจะปล่อยทุกอย่างอยากจะจบทุกสิ่ง แต่นิสัยของคนพวกนั้นมันอำมหิตเกินไป! สักวันถ้าหากตามหาพวกเราเจอมันก็คงฆ่าทิ้งไม่ให้เหลือซาก เราต้องสู้ไม่งั้นก็ตาย"เกวลินยังคงตามหาตัวต้นเหตุ และภาพที่ผู้ชายสุดที่รักของเธอถูกมีดปักเข้ากลางใจยังคงติดตา ความแค้นปนกับความเสียใจแสนสาหัสมือเรียวลูบท้องพยายามผ่อนคลายอารมณ์เพราะไม่อยากให้กระทบกระเทือนถึงเด็กในครรภ์"ถ้าเจอพวกนั้นเราจะ
เผด็จการรักคลุ้มคลั่ง บทที่.29 สงคราม กลางเมือง SM
เพิ่งรู้ว่าความอ้างว้างว่างเปล่ามันเป็นแบบนี้ทุกอย่างค่อยๆ เลือนหายจนมืดสนิท แต่ภาพที่ทับซ้อนขึ้นมาในความทรงจำก็คือใบหน้าสวยหวานของเกวลิน ร่างแข็งแกร่งทรุดลงกับพื้นเลือดเจิ่งนอง กลิ่นคาวคลุ้งตลบอบอวล"กริ๊ดดด!! พี่คะ!!" เสียงหวีดร้องตะโกนดังลั่นสุดเวทนา เกวลินทรุดลงเป็นลมหมดสติทันที"คุณเพลิงครับเราจะเอายังไงกับมันต่อ" ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาสอบถาม"ทิ้งมันไว้แบบนี้ให้ไอ้เสือเฉินมันมาเก็บศพ""แล้วผู้หญิงคนนี้...""พาเกวลินกลับที่พักตามหมอฝีมือดีมาดูแลเธออย่างดีด้วย เพราะผู้หญิงคนนี้จะเป็นภรรยาที่จะอยู่เคียงข้างฉันไปจนวันตาย!""ครับ"เขาหลงหัวปักหัวปำอยากครอบครองเธอหลังจากเคลียร์พื้นที่เฉินจึงสามารถเข้ามาได้ ภาพที่เห็นทำให้หัวใจบอดี้การ์ดสลายกำหมัดแน่น โกรธแค้นราวกับโลกใบนี้ถล่มลงตรงหน้า เขารีบสั่งให้พาร่างของเจ้าพ่อมาเฟียกลับไปเที่ยงคืน"ผมทำทุกอย่างสุดความสามารถแล้วครับ" เฉินน้ำตาคลอก้มหัวส่งร่างไร้วิญญาณของนายใหญ่คืนให้กับญาติฝั่งตะวันตกริมเรือที่จอดรอ"แกจะเอายังไงต่อ""ผมต้องการทำสงคราม""คิดดีแล้วใช่ไหมเฉิน""ผมจะไปชิงตัวผู้หญิงที่นายใหญ่รักกลับมาให้ได้! และจะฆ่าล้างบางพวกมันใ
เผด็จการรักคลุ้มคลั่ง บทที่.28 ทะลุหัวใจโซแบด
ครึ่งชั่วโมงต่อมา"พวกมันมาถึงก่อนเรา!" เฉิน มาทำการนัดหมายแต่ดันไม่พบเจ้านายเขาจึงเดินไปถามชาวบ้านบริเวณรอบข้างจึงรู้ว่าเกิดเหตุร้ายมีเสียงปืนดังสนั่นแต่พอตำรวจมาตรวจสอบก็ไม่เจอหลักฐานอะไร "พวกมันคงเป็นมืออาชีพกลบร่องรอยทุกอย่างแม้แต่ตำรวจยังไม่รู้""เราจะทำยังไงดีครับ" ลูกน้องคนสนิทถาม"มึงไปเช็กกล้องวงจรปิดทุกตัวที่มีที่นี่""ผมจะจัดการเดี๋ยวนี้ครับ""พวกมึงกระจายไปทั่วทิศทาง กูอยากรู้ว่าสะพานตรงนี้เชื่อมไปถึงตรงไหน"เฉินเห็นร่องรอยบางอย่าง คล้ายกับมีคนลื่นไถลตกลงไปในแม่น้ำ มีรอยล้อรถเต็มไปหมด ถ้าเป็นอย่างที่เขาคาดไว้ก็หวังว่านายใหญ่จะกระโดดน้ำลงไป จึงรีบหาทางไปยังจุดขึ้นฝั่งจุดลับสายตา"เฉิน" มือจับปืนเล็งไปยังเสียงเรียก ทันทีที่ได้พบหน้าดวงตาก็เปล่งประกาย"นายใหญ่" เฉินก้มหัวทำความเคารพ"พวกมันจับตัวเกวลินไป!""หมายถึงพวกไหนครับ""ไอ้เพลิง!!"โซแบดไม่ได้ห่วงตัวเองสักนิดแต่เขาเป็นห่วงผู้หญิงสุดที่รักมากต่างหาก ไม่รู้ว่าผู้หญิงตัวเล็กจะรับมือกับสถานการณ์เลวร้ายได้แค่ไหนบนรถ"นายใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วง ไอ้เพลิงมันดูชอบเกวลินมากคงไม่ทำร้ายเธอ" เสือเฉินบอก"แต่ถ้ามันทำอย่างอื่นที่เลวร้า
เผด็จการรักคลุ้มคลั่ง บทที่.3 คัดเลือกสาวสวย
สัปดาห์ต่อมา บนรถตู้ เกวลินไม่มีทางเลือกเธอจำยอมต้องรับข้อเสนอจากเบื้องบนเพื่อค้นหาดิสหลักฐานชิ้นสำคัญซึ่งเกี่ยวข้องกับ โซแบด ผู้เป็นแฟนเก่า "เราจัดการยัดเงินเพื่อให้เธอได้เข้าไปห้องคัดเลือก โดยที่วันนี้โซแบดมันจะเลือกผู้หญิงไปเป็นเด็กในเลานจ์ ซึ่งมันจะเป็นคนเลือกเอง" ตำรวจสืบสวนที่ได้รับมอบหม
เผด็จการรักคลุ้มคลั่ง บทที่.2 แฟนเก่า..
เซฟเฮ้าส์กองบัญชาลับ"พี่ไม่รู้ว่าที่ไอ้ไม้ให้ขนเป็นอาวุธเถื่อนกับระเบิด! มันบอกเป็นแค่สินค้าผิดกฎหมายพวกอาหารที่จะลำเลียงไปยังชายแดน""พี่ไกร ฮึก~""แล้วตอนนี้เกวเป็นยังไงบ้าง""หนูสบายดีพี่ไม่ต้องเป็นห่วง"แกร๊กเสียงเปิดประตูจากหน่วยสืบสวนเพื่อเรียกให้สาวน้อยผู้ที่มาเยี่ยมนักโทษพิเศษซึ่งคุมขังออ
เผด็จการรักคลุ้มคลั่ง บทที่.1 เมียมึง!
กลางเมืองย่านตึกธุรกิจตุบ!ผวะ!อ๊ะะะ! อ๊าาาส์เสียงครวญครางผสมผสานเสียงทุบตีบนพื้น เมื่อทราบว่าถูกยักยอกเงินส่วนกลาง จึงทำให้ผู้ที่อยู่สูงสุดของห่วงโซ่ลงมาจัดการด้วยตัวเอง"ยอมแล้ว ฮึก~อย่าทำผมเลย" ชายวัยสามสิบต้นๆ ยกมือไหว้ทั้งเลือดท่วมตัว"มึงมันเลี้ยงไม่เชื่อง" เขาจ้องดุ"ผ..ผมยอมแล้ว ผมยอม"
เผด็จการรักคลุ้มคลั่ง บทที่.8 แล้วมึงทิ้งกูทำไม
ตึก K.V.E โซแบดการลักลอบออกไปยังคงไม่มีใครจับได้ แต่เกวลินก็ต้องระวังทุกฝีก้าว เธอจึงพยายามอยู่นิ่งเฉย ตอนนี้ยังไม่สามารถเข้าไปยังห้องทำงานหรือพื้นที่ส่วนตัวของโซแบดได้เลยตึก!'อักกกก'เดินไม่ทันระวังจึงชวนเข้ากับผู้หญิงสองคนที่มาพร้อมกับลูกสมุนมากมายรายล้อม แต่เพราะเป็นพื้นที่ปลอดภัยจึงไม่รัดกุม
あなたも気に入るかもしれません
