INICIAR SESIÓNCompartir
ลูกสาวแม่เลี้ยงNC
Última actualización:
2025-12-19 21:39:51ตอนที่ 1 ลูกสาวแม่เลี้ยง NC
(บึ๊น....เอี๊ยด....โคล่ม!) “!” เสียงรถยนต์ที่แล่นเข้ามาในคฤหาสน์หรู ชนเข้ากับกระถางต้นไม้ขนาดใหญ่ ในช่วงกลางดึกของคืนวันเสาร์ ทำให้สาวน้อยที่กำลังก้มหน้าอ่านหนังสือ เตรียมที่จะสอบเข้าเรียนในระดับชั้นมัธยมตอนปลายถึงกับสะดุ้งตกใจ เธอรีบลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปเปิดม่านหน้าต่าง เพื่อดูเหตุการณ์ด้านล่าง “!...นั่นรถพี่วินนี่” วนิดาพูดพร้อมกับขมวดคิ้ว ก่อนจะสาวเท้าออกจากห้อง แล้ววิ่งลงบันไดด้วยความรวดเร็ว “พี่วิน! พี่วินคะ” (ก๊อกๆๆ) “พี่วินคะ!” สาวน้อยพยายามเคาะกระจกเรียกคนในรถด้วยความรู้สึกเป็นห่วง แต่ก็ไม่ได้รับการตอบกลับใดๆ แถมยังมีเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเกิดขึ้น และรถหรูคันดังกล่าวเกิดการโยกสั่นคลอน จนเธอต้องแนบหน้าผากชิดกับกระจก เพื่อส่องดูเหตุการณ์ภายในรถ (เอี๊ยดๆๆๆ) (ตับๆๆ) “อ๊า...อื๊อ...วิน...อ๊ะ...เบาๆหน่อยสิ ฉันจุก” “!” วนิดาถึงกับตกใจ เมื่อเห็นเหตุการณ์ภายในรถหรู แม้จะมองเห็นไม่ชัด แต่เธอก็พอจะเดาได้ว่า คนทั้งสองกำลังทำอะไรกัน เสียงของหญิงสาวที่อยู่ในรถดังเล็ดลอดออกมาด้านนอก สองหนุ่มสาวกำลังเล่นบทสวาทกันแบบไม่ได้สนใจว่ามีใครกำลังแนบหน้าสอดสายตามองดูอยู่ “อ่าห์ เบาได้ไง ถ้าเบาก็ไม่แตกง่ายสิ ซี้ด...ฮึ่ม” (ตับๆๆๆ) “อ๊ะ...อ๊าย...อื๊อ เสียวจัง” “ซี้ด...อ่าส์...ใกล้จะแตกแล้วว่ะ” วนิดาไม่อาจทนมองเหตุการณ์ที่อยู่ภายในรถได้ เธอรีบหมุนตัวกลับหลัง แล้ววิ่งเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยความรู้สึกหลากหลาย “วิน เมื่อกี๊ฉันเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมาแอบมอง ใครกันน่ะ” หญิงสาวเอ่ยถามกวิน ขณะที่เธอกำลังดึงชุดเดรสขึ้นมาสวมทับหน้าอก หลังจากที่ทั้งสองเสร็จสมอารมณ์ใคร่ “ลูกสาวแม่เลี้ยงฉันเอง อย่าไปสนใจเลย ก็แค่พวกกาฝากที่ชอบเสือกน่ะ” เขาตอบกลับ ขณะที่นิ้วหนากำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำทีละเม็ด “แล้วคืนนี้นายจะให้ฉันนอนที่นี่ใช่ไหม หรือจะไปส่งฉันที่คอนโด” “เดี๋ยวฉันไปส่งเธอที่คอนโดแล้วกัน ไปขึ้นรถคันนั้นเถอะ” ทั้งสองก้าวขาลงจากรถหรู แล้วเดินไปขึ้นรถหรูอีกคันที่จอดอยู่ในโรงจอดรถ สองหนุ่มสาวเดินเซเล็กน้อย เพราะดื่มมาจากผับ (บึ๊นนน!) เสียงรถแล่นออกจากคฤหาสน์หรู วนิดายืนมองเหตุการณ์ที่ริมหน้าต่าง จนรถคันดังกล่าวหายวับไปกับตา เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงนอน และพยายามข่มตาหลับ “แนน...” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อคนที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ “ว่า?” “ไม่ต้องให้ใครรู้เรื่องระหว่างเรานะ” “...” หญิงสาวไม่ได้ตอบกลับอะไร เธอเอาแต่นิ่งเงียบ “เงียบทำไม ฉันหวังว่าเธอจะไม่บอกเรื่องนี้กับเพื่อนๆนะ” กวินพูดขึ้นอีกครั้ง “ทำไมอ่ะ หรือว่านายมีแฟนอยู่แล้ว แล้วเรื่องของเราล่ะ” แนนถามกลับพร้อมกับมองหน้าคนที่กำลังขับรถด้วยความรู้สึกหลากหลาย “เปล่า ฉันไม่ได้มีใคร และก็ไม่คิดที่จะคบใครจริงจัง กับเธอ...ก็แค่อารมณ์พาไป และมันจะไม่เกิดขึ้นอีก” “แล้วถ้าฉันไม่อยากจบล่ะ นายจะทำยังไง” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “อย่าดื้อเลยแนน ฉันจะต้องกลับไปเรียนที่ต่างประเทศ แล้วทุกอย่างก็จบ เธอก็มีความรักอยู่เรื่อยๆ ไม่เห็นต้องซีเรียสกับเรื่องของเราเลย” “นายก็รู้...ว่าฉันชอบนายมาตั้งแต่เรียนมอปลายด้วยกันแล้ว” หญิงสาวพยายามพูดเพื่อให้กวินเปิดใจรับความรู้สึกของเธอ “ใช่ ฉันรู้ แต่ฉันไม่ได้คิดกับเธอไปมากกว่าเพื่อน” “แต่เราก็เอากัน นายเอากับฉันทั้งๆที่ไม่ได้คิดอะไรกับฉันเนี่ยนะ” หญิงสาวพูดในทำนองตัดพ้อ “แนน...เธอก็รู้ว่าฉันเป็นผู้ชายแบบไหน แต่เธอก็ยังหาโอกาสทอดสะพานให้ฉัน เนื้อเข้าปากเสือ ถ้าเสือไม่กินเนื้อ มันก็ไม่ใช่เสือ ฉันหวังว่าเธอจะเข้าใจนะ” “อืม เข้าใจแล้ว” หญิงสาวจำใจตอบกลับแบบนั้น เพราะต่อให้เธอดันทุรังแค่ไหนก็ไม่เป็นผล รถหรูคันสีดำแล่นกลับเข้ามาจอดที่คฤหาสน์หรู ในอีกชั่วโมงถัดมา เท้าใหญ่ก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของบ้าน เขาหยุดยืนที่หน้าประตูห้องฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าคาดโทษ จากนั้นจึงยื่นมือไปเปิดประตูห้องนอนของเขา แล้วเดินเข้าไปล้มตัวลงนอนตรงกลางเตียงใหญ่ ช่วงสายวันต่อมา (ปึ้งๆๆๆ!) เสียงคนใช้มือทุบประตูห้องดังสนั่น วนิดาที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ด้านใน ต้องรีบวิ่งไปเปิดประตูทันที (แอ๊ดดด) “พี่วินมีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอถามคนที่กำลังยืนเท้าเอวมองหน้าเธออย่างเอาเรื่อง ข้างๆเขามีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ตั้งอยู่ “ใครสั่งให้เธอไปแอบดูฉันฮะ! ยัยเด็กหน้าจืด!” เขากระแทกเสียงใส่เธอ พร้อมกับใช้สายตามองร่างเล็กอย่างเหยียดหยัน “เอ่อ...หวานได้ยินเสียงรถของพี่วินชนกระถางต้นไม้ หวานกลัวว่าพี่จะได้รับบาดเจ็บ...ก็เลยรีบวิ่งลงไปดูน่ะค่ะ” เธอตอบกลับและก้มหน้าหลบสายตาแข็งกร้าว จากพี่ชายต่างสายเลือด “ทีหลังไม่ต้องมาแส่เรื่องของฉัน แล้วไม่ต้องเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นบ่อยๆ เข้าใจไหม!” “เข้าใจค่ะ...เอ่อ...พี่วินจะกลับอเมริกาแล้วเหรอคะ” เธอถามออกไป เพราะเห็นว่ากวินกำลังหิ้วกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เตรียมจะเดินลงบันไดไป “ฉันจำเป็นต้องบอกเธอด้วยเหรอ มีสิทธิ์อะไรถึงอยากจะรู้เรื่องของฉัน ก็แค่คนมาอาศัย!” “หวานถามเพราะเห็นว่าคุณลุงไม่อยู่บ้าน พี่วินน่าจะรอให้คุณลุงกลับมาก่อน” “เธอคิดว่าเธอเป็นแม่ฉันเหรอ ถึงได้มาออกคำสั่งกับฉันฮะ!” เขาพูดสวนขึ้นมาทันควัน “หวานเปล่านะคะ” “คุณวินคะ! คุณวิน!” เสียงของป้าแม่บ้านร้องเรียกหากวิน และกำลังสาวเท้าวิ่งขึ้นบันไดมาหาเขา “ป้าน้อยมีอะไรเหรอครับ” กวินขมวดคิ้ว เมื่อเห็นท่าทางของป้าแม่บ้านดูตื่นตระหนก ตำรวจโทรมาบอกว่า...คุณท่านกับคุณวารี ประสบอุบัติเหตุรถคว่ำ คุณท่านอาการสาหัส ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลxxxค่ะ” “คุณพ่อ!” “แม่!” ---------------------------------------------- ไรท์ขอฝากนิยายเรื่องใหม่ล่าสุดด้วยนะคะ พระเอกเรื่องนี้ร้ายมากๆ และแซ่บมากด้วยค่ะ ฝากกดไลค์ คอมเม้นท์ รีวิวเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ
Último capítulo
เผลอรัก(น้อง)บำเรอ ตอนพิเศษ NC20+(จบบริบูรณ์)
ตอนพิเศษ NC20+(จบบริบูรณ์)สี่เดือนต่อมาวนิดาและกวินเข้าพิธีแต่งงานกันในคฤหาสน์หรู แขกที่มาร่วมงานล้วนแล้วแต่เป็นญาติและเพื่อนสนิทของเจ้าบ่าวเจ้าสาว และก่อนหน้าที่เขาจะเข้าพิธีแต่งงาน เขาได้เลื่อนตำแหน่งเป็นประธานบริษัท สืบทอดจากคุณปู่ณวัตน์ เจ้าบ่าวเจ้าสาวป้ายแดงถูกส่งเข้าห้องหอ ส่วนญาติและเพื่อนสนิท กำลังพากันสังสรรค์กันอย่างสนุก โดยปล่อยให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวได้ใช้ชีวิตในห้องหอกันอย่างมีความสุขทั้งสองอาบน้ำชำระร่างกายและสวมชุดนอนเรียบร้อย“คุณเมียครับ”“คะ?”“ผลิตลูกกันเลยนะครับ พี่อยากมีลูกแล้ว”(พรึ่บ)“ว้าย!”(จุ๊บบบ)“อ๊ะ”ริมฝีปากหนาจูบเข้าที่ปลายยอดยกผ่านชุดนอน นิ้วหนาเริ่มทำการปลดกระดุมเสื้อนอนแขนยาว แล้วค่อยๆดึงออกจากร่างขาวบาง“นมใหญ่มากครับ ใหญ่เกินตัวจริงๆเลย”(จ๊วบ จุ๊บ)“อ๊ะ...พี่วิน หื่นจังเลย”“หื่นตรงไหนครับ แค่ดูดนมเมียเอง ยังไม่ได้ทำอย่างอื่นเลย”มือหนาดึงขอบกางเกงออกจากเอวบางโยนลงที่พื้น ร่างบางเปลือยเปล่านั่งยั่วยวน กวินรีบถอดเสื้อและกางเกงขายาวออก ร่างหนารีบโถมเข้าไปบดจูบ ริมฝีปากหนาประกบริมฝีปากเล็กอวบอิ่มอย่างเร่าร้อน (จ๊วบๆๆๆ)มือหนาบีบเคล้นเต้านมใหญ่สองข้าง
เผลอรัก(น้อง)บำเรอ ตอนพิเศษ 2
ตอนพิเศษ 2“เฮ้ย! ไอ้วิน มึงมานั่งในร้านอาหารแม่กูได้ไงวะ มึงมากับใคร เห็นนั่งอยู่คนเดียว แต่สั่งอาหารเต็มโต๊ะ ยังไงวะเนี่ย”เมฆินทร์เดินเข้ามาเห็นกวินนั่งอยู่ภายในร้านอาหารญี่ปุ่น บนโต๊ะมีอาหารวางอยู่หลายจาน แต่กวินไม่ได้สนใจอาหารตรงหน้าเลยสัก เขาเอาแต่มองพนักงานเสิร์ฟคนสวยอยู่ตลอดเวลา “ถ้ากูไม่สั่งอาหาร กูก็นั่งอยู่ในร้านไม่ได้ไง”กวินตอบกลับ เมฆินทร์นั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม“แล้วมึงมีเหตุผลอะไรถึงอยากมานั่งอยู่ในร้านแม่กูวะ กูไม่เคยเห็นมึงมาทานอาหารที่นี่เลยสักครั้ง แปลกนะมึง”“หึ...”เมื่อเห็นเพื่อนรักไม่ได้ตอบกลับอะไร แถมเอาแต่นั่งกอดอก กวาดสายตามองตามใครบางคน เมฆินทร์จึงหันไปมองยังทิศทางที่กวินมองไป เขาถึงกับขมวดคิ้ว เพราะมั่นใจว่าเพื่อนรักกำลังมองจ้องไปที่วนิดา“อะไรของมึงวะ อย่าบอกนะว่า...จะตามมาทวงหนี้น้องน้ำหวาน มึงก็ขายผับไปแล้ว ได้ยินข่าวว่ามึงยกหนี้ให้น้องน้ำหวาน นี่มึงเปลี่ยนใจจะตามมาทวงเงินเหรอวะ”ที่เมฆินทร์พูดแบบนั้น พ่อเขาไม่ได้รู้อะไรมาก เกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่แปรเปลี่ยนของคนทั้งคู่“ใช่ กูมาทวงหนี้”กวินพูดพร้อมกับยักคิ้วให้เพื่อนรัก“โธ่เอ๊ย ไอ้หน้าเลือด มึงไม่ค
เผลอรัก(น้อง)บำเรอ ตอนพิเศษ 1
ตอนพิเศษ 1ตลอดทั้งวัน กวินไม่เป็นอันทำอะไร เขาเอาแต่เดินออกไปที่หน้าห้องทำงาน เพื่อจะได้มองเห็นวนิดาอย่างที่ใจเขาต้องการ “คุณกวินต้องการเอกสารอะไรหรือเปล่าคะ ดิฉันเห็นคุณกวินเดินออกมาตรงนี้หลายรอบแล้ว”เลขาก้อยเอ่ยถามกวิน เพราะเขาเปิดประตูเดินออกมาหยุดยืนหน้าโต๊ะทำงานของวนิดาหลายต่อหลายครั้ง“เอ่อ...ผมจะมาดูเอกสารที่น้องน้ำ...เอ่อ...เอกสารที่คุณน้ำหวานเอาไปให้ผมเซ็นน่ะครับ”กวินตอบคำถามแบบตะกุกตะกัก “เอกสารมีปัญหาอะไรเหรอคะ หรือว่าคุณกวินยังไม่ได้อ่านก่อนจะเซ็น”เลขาก้อยถามกลับ“เอ่อ...ผมอ่านเรียบร้อยแล้ว และเซ็นไปแล้วด้วย แต่ผมไม่มั่นใจว่าผมเซ็นครบหรือเปล่า ก็เลยออกมาดูน่ะ คุณน้ำหวานช่วยเอาเอกสารฉบับเดิมเข้าไปในห้องของผมด้วยนะครับ”วนิดาช้อนตาขึ้นมองคนเจ้าเล่ห์ ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบกลับอะไร ร่างสูงได้เดินกลับเข้าห้องทำงานของเขาไปเสียแล้ว“แปลกจัง วันนี้คุณกวินกินยาผิดซองหรือเปล่าน๊า...”เลขาก้อยพูดพึมพำด้วยท่าทางงุนงง“น้องน้ำหวานเอาเอกสารไปให้คุณกวินอีกรอบเถอะ”“ค่ะ พี่ก้อย”ทำไมวนิดาจะไม่รู้ว่า มันเป็นแผนของกวิน เขาทำแบบนี้เพราะต้องการให้เธอเข้าไปหา เธอเองก็ยังคงสับสน ทั้งๆที่
เผลอรัก(น้อง)บำเรอ เจอกันอีกครั้ง(บทสุดท้าย)
“สวัสดีค่ะ ท่านรองประธาน เลขาก้อยให้ดิฉันเอาเอกสารมาให้ท่านรองประธานเซ็นค่ะ”“!”น้ำเสียงหวานบอกกล่าวคนที่กำลังยืนหันหลังให้เธอ กวินถึงกับสะดุ้ง เขาจำน้ำเสียงที่เคยคุ้นได้ดี แม้เวลาจะผ่านไปหลายเดือน แม้ว่าเขาจะไม่ได้ติดต่อ และไม่ได้เจอเธออีกเลย แต่เขาก็ไม่เคยลืมผู้หญิงที่ชื่อน้ำหวาน เธอยังอยู่ในหัวใจของเขาตลอดเวลา เขาคิดว่าตัวเองหูแว่ว คงจะคิดถึงหญิงสาวจนได้ยินเสียงเธอ เขาจึงไม่หันไปมองที่ต้นเสียง“ท่านรองประธานคะ ดิฉันเอาเอกสารมาให้เซ็นค่ะ”วนิดาเรียกรองประธานอีกครั้ง เพราะเห็นว่าเขาไม่ได้สนใจกับคำที่เธอเรียกตอนแรก หรือเขาอาจจะไม่ได้ยิน เมื่อกวินมั่นใจว่าเขาไม่ได้หูแว่ว และกลิ่นตัวที่เขาเคยสูดดมมาก่อน ทำให้เขาจำได้ว่า กลิ่นหอมนี้เป็นของใคร ทำไมคนที่เรียกเขาถึงได้มีกลิ่นตัวเหมือนวนิดาเหลือเกินชายหนุ่มวางหนังสือลงที่ชั้นด้านบน แล้วหมุนตัวเพื่อจะเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน“!...น้ำหวาน!”“!...คุณ...คุณวิน”ตอนที่ 36 เจอกันอีกครั้ง(ตอนจบ)(พรึ่บ)เขาโผเข้ามากอดร่างวนิดาด้วยความดีใจ ร่างเล็กถูกลำแขนแกร่งโอบกอดไว้แนบแน่น ราวกับจะไม่ปล่อยให้เธอหายไปจากชีวิตของเขาอีก หญิงสาวได้แต่ยืนนิ่ง เธอไม่ค
เผลอรัก(น้อง)บำเรอ ฝึกงานวันแรก
ตอนที่ 35 ฝึกงานวันแรกเวลาผ่านไปหลายเดือน วนิดาจิตใจเข้มแข็งขึ้นมามาก แม้ว่าเธอจะยังไม่ลืมกวิน และเรื่องราวต่างๆที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขา แต่เธอก็ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนตอนแรกๆ ความอ่อนแอ ความผิดหวัง และความเสียใจ บทเรียนต่างๆที่เธอได้เจอมากับตัวเอง มันทำให้เด็กสาวคนหนึ่ง เข้มแข็งมากขึ้นกว่าเดิม “ในที่สุดก็สอบเสร็จแล้ว สถานีต่อไป เตรียมตัวฝึกงานสินะ”ไอรดาพูดกับเพื่อนรักทั้ง 3 คน ซึ่งก็คือ วนิดา ปลา และแพท “ดีมากเลยอ่ะ ฉันจะได้ไปฝึกงานที่เชียงใหม่ ตื่นเต้นมากๆ อาจารย์เลือกสถานที่ฝึกงานให้ถูกใจฉันมากเลยอ่ะ”แพทพูดขึ้น“แหมๆๆ อิจฉาคนจะได้ไปภาคเหนือนะ ส่วนฉันก็คงจะได้เที่ยวทะเลที่ชลบุรีอย่างเดียว ก็ดีนะ ฝึกงานไม่ไกลจากบ้านอ่ะ”ปลาพูดกับเพื่อนๆ“ฉันก็อยากไปภาคเหนือเหมือนกัน แต่ได้ฝึกงานที่บริษัทของพี่ชายตัวเองซะงั้น”ไอรดาพูดพร้อมกับทำท่าทางเบื่อๆเซ็งๆ ทางด้านวนิดา อาจารย์เป็นคนเลือกให้เธอฝึกงานในกรุงเทพฯ เพราะเธอต้องดูแลมารดา ไม่สามารถเดินทางไปฝึกงานไกลๆได้ และบริษัทที่วนิดาจะเข้าไปฝึกงาน เป็นฝ่ายติดต่อมาโดยตรง เพื่อให้ทางมหาวิทยาลัยส่งนักศึกษาไปฝึกงานในบริษัทนั้น คุณสมบัติของว
เผลอรัก(น้อง)บำเรอ จากกันทั้งน้ำตา
ตอนที่ 34 จากกันทั้งน้ำตา3 วันผ่านไปวันเวลามันช่างยาวนาน สำหรับ 3 วันของวนิดา เธอเข้ามาที่ผับหรูในเวลา 21.00 น. (แอ๊ดดด)หญิงสาวเปิดประตูเข้าไปในห้องที่เธอคุ้นเคย แต่ภายในห้องนั้นกลับมีแต่ความว่างเปล่า แม้แต่กลิ่นน้ำหอมของเจ้าของห้อง ก็ไม่มีหลงเหลือให้ได้กลิ่น เธอมั่นใจได้ว่า กวินไม่ได้อยู่ที่นี่ นับตั้งแต่วันที่เธอหยุดงาน (แอ๊ดดด)วนิดาหันกลับไปมองที่หน้าประตู คนที่เข้ามาในห้องไม่ใช่กวินทร์ แต่เป็นเอ็ม“อ้าว น้ำหวาน พี่นึกว่าคุณวินมาแล้ว พี่ก็เลยเข้ามาดูน่ะ”เอ็มพูดกับเธอ“คุณวินไปไหนเหรอคะ หวานคิดว่าคุณวินอยู่ที่นี่ทุกวันซะอีก”เอ็มค่อนข้างแปลกใจ ที่วนิดาไม่รู้ว่าเจ้านายของเขาไม่ได้เข้ามาที่นี่ นับตั้งแต่วันที่เธอหยุดงานจนถึงตอนนี้“พี่ก็นึกว่าคุณวินพาน้ำหวานไปเที่ยวที่ไหน เพราะเห็นหายไปพร้อมกัน”“อ๋อ...เอ่อ...”(แอ๊ดดดด)ยังไม่ทันที่วนิดาจะได้พูดอะไรต่อ ร่างสูงที่คุ้นเคยเปิดประตูเดินเข้ามาพอดี“คุณวิน!”(พรึ่บ)วนิดาโผเข้ากอดร่างแกร่งที่เดินเข้ามาใกล้เธอ หญิงสาวรู้สึกดีใจ เธอโอบกอดเขาไว้แน่นด้วยความคิดถึง มือหนาลูบลงที่ศรีษะเล็กอย่างอ่อนโยน เอ็มเปิดประตูออกไปจากห้อง เพื่อให้คนท
También te puede gustar
เมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์83.5K vistasท่านรองฯร้อนแรง (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น441.2K vistasรักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา45.7K vistasพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่520.5K vistasแคดดี้ที่รัก
เฮียกังฟู107 vistasตรวนรักไร้ใจ
ลั่นทมสีเลือด206 vistasAlways Winner รักที่ถูกใจ
Chorchorwa488 vistasพันธะร้ายพ่ายรักภรรยาสมรส
Duangkwan771 vistas
