สูญเสีย และความเกลียดชัง

ตอนที่ 2 สูญเสีย และความเกลียดชัง

กวินทิ้งกระเป๋าเดินทางลงพื้น แล้ววิ่งลงบันไดตรงไปที่โรงจอดรถ วนิดาวิ่งตามหลังมาติดๆ

“พี่วินคะ! หวานขอติดรถไปด้วยนะคะ หวานเป็นห่วงแม่กับคุณลุงค่ะ”

“...”

กวินไม่ได้ตอบกลับอะไร เขารีบเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่งยังเบาะคนขับ วนิดาถือวิสาสะขึ้นไปนั่งที่เบาะข้าง แม้ว่าเขาจะไม่ได้เอ่ยปากอนุญาต แต่เพราะความเป็นห่วงแม่และพ่อเลี้ยงของเธอ เธอจึงกล้าที่จะขึ้นไปนั่งรถของเขาครั้งแรก

รถหรู 4 ประตูคันสีดำแล่นออกจากคฤหาสน์ด้วยความเร็ว จิตใจของกวินรู้สึกว้าวุ่นเป็นอย่างมาก เขาตั้งหน้าตั้งตาขับรถและไม่ได้พูดอะไรออกมา วนิดาได้แต่นั่งนิ่งและภาวนาในใจให้มารดาและพ่อเลี้ยงของเธอปลอดภัย

โรงพยาบาลxxx

กวินนั่งรอฟังอาการบิดาของเขาตรงหน้าห้องผ่าตัด ทางด้านวนิดาได้แยกตัวออกไปดูแลมารดาของเธอต่างหาก เนื่องจากมารดาของเธอได้รับบาดเจ็บไม่มากนัก หมอให้แอดมิดดูอาการไปก่อน

“หมอครับ! คุณพ่อของผมเป็นยังไงบ้างครับ”

กวินวิ่งเข้าไปถามนายแพทย์วัยกลางคน ที่เดินออกมาจากห้องผ่าตัด เขารู้สึกวูบไหวในหัวใจ เมื่อได้เห็นสีหน้าและแววตาของนายแพทย์คนดังกล่าว

“สมองของคนไข้ได้รับแรงกระแทกรุนแรงจากการขับรถชนต้นไม้...หมอ...”

“ช่วยคุณพ่อของผมด้วยนะครับคุณหมอ คุณหมอต้องช่วยพ่อของผมให้ฟื้นขึ้นมาให้ได้นะครับ”

กวินพูดสวนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือหนา 2 ข้างจับที่ลำแขนของนายแพทย์

“คุณครับ...ตั้งสติแล้วฟังหมอนะครับ ตอนนี้คุณพ่อของคุณอยู่ได้ด้วยเครื่องช่วยหายใจ หมอไม่สามารถรักษาชีวิตพ่อของคุณได้...หมอเสียใจด้วยนะครับ”

“!”

กวินรู้สึกเหมือนหัวใจของเขากำลังแตกสลาย ร่างสูงทรุดนั่งที่เก้าอี้ สองมือกุมขมับ น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาด้วยความเจ็บปวดและเสียใจเป็นที่สุด ชีวิตของเขามีเพียงบิดาที่อยู่เคียงข้างมาตลอด นับตั้งแต่วันที่มารดาของเขาเสียชีวิตด้วยโรคร้าย ตั้งแต่ตอนที่เขาอายุเพียง 6 ขวบ

“ไปบอกลาคุณพ่อของคุณเป็นครั้งสุดท้ายนะครับ”

นายแพทย์คนดังกล่าวบอกกวิน พร้อมกับใช้มือตบไหล่ของเขาเบาๆเพื่อเป็นการปลอบใจ

“พ่อ...ทำไมครับ...ทำไมพ่อถึงไม่อยู่กับผมนานๆ ทำไมพ่อถึงไม่รอดูความสำเร็จของผมล่ะครับ พ่ออยากให้ผมไปเรียนที่ต่างประเทศ ผมก็ยอมทำตามความต้องการของคุณพ่อ...ทำไมครับ ทำไมพ่อต้องทิ้งผมไปด้วย แล้วแบบนี้ผมจะอยู่ยังไง ผมจะเรียนไปเพื่ออะไร ในเมื่อพ่อไม่อยู่ดูความสำเร็จของผม...ฮึกๆ ทำไม ทำไมพ่อต้องทิ้งผมไปด้วย! ทำไม!”

กวินโน้มลงไปกอดร่างของบิดาที่นอนแน่นิ่ง เขาร้องไห้เสียใจเหมือนคนขาดสติ

“ไอ้วิน ทำใจเถอะนะเพื่อน กูรู้ว่ามันทำใจยาก แต่มึงต้องยอมรับความจริง ปล่อยลุงวิวัฒน์ไปเถอะนะ มึงต้องเข้มแข็ง ลุงวิวัฒน์จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงมึงไง มึงยังมีกูอยู่ข้างๆมึงนะ”

น้ำเสียงทุ้มของชายผู้เป็นเพื่อนรักพูดขึ้น กวินผละออกจากร่างบิดา เขาหันไปมองเพื่อนรักทั้งน้ำตา

“หมอโทรไปบอกพ่อกูน่ะ กูก็เลยพาพ่อมาหาลุงวิวัฒน์”

(พรึ่บ)

กวินโผเข้ากอดเพื่อนรัก พร้อมกับร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวดใจ จิรายุ ต้องกอดและปลอบใจเพื่อนรักที่กำลังอ่อนแอ

“อาเสียใจด้วยนะ อาเองก็ตั้งตัวไม่ทันเหมือนกัน ไม่คิดว่าเพื่อนรักจะมาด่วนจากไปเร็วขนาดนี้ เข้มแข็งนะกวิน พ่อของเราจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”

นายจิรศักดิ์ บิดาของ จิรายุ พูดปลอบใจลูกชายของเพื่อนรัก ในที่สุด กวินก็ยอมให้หมอถอดเครื่องช่วยหายใจในวันนั้น

งานศพของนายวิวัฒน์ รองประธานบริษัทผู้ผลิตแอลกอฮอล์และเครื่องดื่มชูกำลัง ถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ท่ามกลางความเสียใจของครอบครัวและคนสนิท ยังมีอีกคนที่กำลังเสียใจไม่น้อย นั่นก็คือ นางวารี ภรรยาใหม่ของนายวิวัฒน์ ทั้งคู่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันฉันท์สามีภรรยามาเกือบ 5 ปี การสูญเสียครั้งนี้ สร้างรอยแผลใจให้กับกวิน และความเกลียดชังที่มีต่อแม่เลี้ยงของเขามากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

สองอาทิตย์ต่อมา

“แม่คะ มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้คะ”

วนิดาถามออกไปทันทีที่เธอเดินมาเห็นมารดากำลังนั่งซึมอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ ในสวนดอกไม้หลังบ้าน

“ไปทานข้าวได้แล้วนะคะ สายแล้ว”

“แม่ยังไม่หิว”

นางวารีตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“แต่แม่ต้องทานข้าวนะคะ แม่จะได้มีแรง หวานรู้ว่าแม่คิดถึงคุณลุงวิวัฒน์ แม่ทำใจยังไม่ได้ แต่แม่อย่าลืมนะ...ว่าแม่ยังมีหวานอยู่ตรงนี้”

สาวน้อยนั่งข้างๆมารดา พร้อมพูดเตือนสติ

(พรึ่บ)

นางวารีสวมกอดลูกสาวทันทีที่เธอพูดจบ

“แม่จะพยายามกลับมาเข้มแข็งนะลูก แม่คงจะต้องทำใจนานหน่อย แต่แม่จะต้องเข้มแข็งเพื่อลูกสาวของแม่”

นางวารีพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ วนิดาโอบกอดมารดาด้วยความรู้สึกรักและห่วงใยเป็นที่สุด

“ถ้าแม่รักหวาน แม่ก็ต้องทานข้าวนะคะ พรุ่งนี้หวานต้องไปสอบแล้ว กำลังใจของหวานคือแม่คนเดียวนะคะ”

สาวน้อยผู้มีจิตใจเข้มแข็งเกินวัย พยายามพูดปลอบใจและเตือนสติมารดาของเธอ นางวารียอมเดินเข้าบ้านไปพร้อมกับลูกสาว แต่แล้วสองแม่ลูกก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อได้ยินเสียงทุ้มจากเจ้าของบ้านพูดประโยคแทงใจออกมา

“ยังจะกล้าหน้าด้านอยู่ที่นี่อีกเหรอวะ! ทำไมถึงไม่ไสหัวไปให้พ้นบ้านฉันสักทีฮะ!”

“!”

“!”

“ไอ้พวกตัวซวย! ทำให้พ่อฉันตายแล้วยังจะกล้าหน้าด้านอยู่บ้านฉันอีกเหรอวะ!”

กวินยืนเท้าเอวต่อว่าสองแม่ลูกด้วยอารมณ์โกรธ

“พี่วินหยุดต่อว่าแม่ของหวานสักทีเถอะนะคะ ไม่มีใครอยากให้มันเป็นแบบนี้หรอกค่ะ แม่ของหวานก็ไม่ได้เสียใจน้อยไปกว่าพี่วินเลยด้วยซ้ำ”

“เป็นใครถึงกล้ามาสั่งฉันวะ!”

เขาตะโกนสวนขึ้นมาทันที

“เพราะแม่ของเธอคนเดียว พ่อของฉันถึงต้องตาย ถ้าแม่ของเธอไม่เสือกชวนพ่อฉันไปปฏิบัติธรรม พ่อฉันก็คงไม่ตาย! อันที่จริง...คนที่ตาย น่าจะเป็นแม่ของเธอ! ไม่ใช่พ่อของฉัน!”

“พี่วิน!”

“พอเถอะลูก”

นางวารีพยายามห้ามลูกสาวไม่ให้ทะเลาะกับกวิน

“คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้กล้าขึ้นเสียงกับฉันวะ! ฉันพูดความจริงทำเป็นรับไม่ได้ ตั้งแต่เธอสองคนเข้ามาอยู่ในบ้านของฉัน ทุกอย่างก็วุ่นวายไปหมด! คนดีอย่างพ่อของฉันต้องมามัวหมองจนตาย เพราะคนที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างพวกเธอสองคน ไอ้พวกตัวซวย! ไสหัวออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว!”

เขาชี้นิ้วไปที่ประตูบ้าน เพื่อไล่สองแม่ลูก วนิดายืนกำหมัดแน่น

“จ้องหน้าฉันทำไมวะ ยัยเด็กหน้าจืด อยู่บ้านคนอื่นยังไม่เจียมตัวอีก”

“คุณวินคะ...น้าไม่ได้อยากให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ น้ารักคุณวิวัฒน์มาก น้าก็เสียใจมากเหมือนกัน คุณวินอย่าไล่น้ากับน้ำหวานเลยนะคะ เพราะน้าก็ไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหน น้าขออยู่ที่นี่ไปก่อนสักพัก พอน้าหาที่อยู่ใหม่ได้ น้าจะพาน้ำหวานไปจากที่นี่เองค่ะ”

“พ่อของฉันปรนเปรอพวกเธอไปไม่รู้เท่าไหร่ เงินที่ได้จากพ่อฉัน ก็เอาไปตั้งหลักสิวะ! จะมาหน้าด้านอยู่ทำไม อ๋อ...หรือว่าติดหรูจนไม่อยากออกไปฮะ!”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะคุณวิน น้าขอเวลาไม่นาน ให้น้ำหวานสอบเข้าเรียนมอปลายก่อน แล้วน้าจะย้ายออกไปเองค่ะ น้าขอร้องล่ะค่ะ น้าขออยู่ที่นี่อีกไม่นาน”

นางวารีพยายามอ้อนวอนขอความเห็นใจจากกวิน

“ก็ได้...ฉันจะให้เวลาเธอสองคนอยู่ที่นี่แค่เดือนเดียว พรุ่งนี้ฉันจะกลับอเมริกา และฉันหวังว่าพวกเธอสองแม่ลูกจะไสหัวไปให้พ้น อย่าให้ฉันกลับมาเห็นพวกเธออีก!”

--------------------------------------------