ตอนที่ 5 อย่าบอกใครอายเขา

"พาพี่มาคอนโดนานทำไม อย่าบอกนะ" ฉันชี้หน้าเขา

"อะไรกันพี่ริน พี่คิดอะไร ผมน่ะสั่งอาหารเอาไว้กะจะเอาไปกินคนเดียวบนห้อง แต่ไหนๆ พี่ก็มากับผมแล้ว มาทานข้าวด้วยกันนะครับ"

"พี่ไม่หิวอ่ะ อยากกลับแล้วเมื่อกี้นานหลบใครไปมีเรื่องกับใครมา" ฉันจับแขนเขา

"ไม่มีสักหน่อย พี่น่ะคิดมาก" เขาดึงแขนฉันให้ตามเขามาพร้อมกล่องอาหารตั้งมากที่อยู่ตรงหน้าเค้าเตอร์ คิดไปคิดมาที่นี่ก็หรูใช่ย่อยนะ นานเองก็เก่งที่อายุแค่นี้กลับมีชีวิตดีที่ดีมาก

"นี่เราสนิทกันจนนายดึงฉันขึ้นห้องเลยเหรอ" ฉันสะบัดข้อมือ

"ผมอยากสนิทกับพี่ไวๆ ไงครับ มาเถอะน่า"

"ตอนเจอกันวันแรก กับวันนี้ต่างกันมากเลยนะนาน" ฉันถลึงตาใส่เขา

สงสัยคงแอ๊บไม่ไหวแล้ว ไอ้ท่าทางที่ดูนิ่งๆ เหมือนไม่มีอะไร แต่พอเปิดเผยตัวจริงขึ้นมาน่าจะเอาเรื่องไม่เบา

กับเจ้าอาร์ก็ไม่ได้อ่านยากขนาดนี้วันนี้อาจจะเป็นวันที่ฉันจะได้รู้จักเขาขึ้น เวลาทำงานด้วยกันจะได้ง่ายๆ หน่อย

"พี่มองผมแบบนี้อีกแล้วนะ พี่มีแฟนแล้วห้ามส่งสายตาแบบนี้ให้ใครเด็ดขาด บางคนไม่รู้จะคิดว่าพี่มีใจให้" เขาดึงจมูกฉัน

"เฮ้ย พี่เพื่อนเล่นเราหรือไง เปี๊ยะ" ฉันตีไปที่แขนเขาหนึ่งที

"โอ๊ย พี่ริน" เขาลูบแขนขึ้นลงคงจะเจ็บไม่น้อย แต่ทำไมเด็กคนนี้อ้อนแอ้นดีซะเหลือเกิน

"ก็ตีให้เจ็บนี่แหละ แล้วนานอยู่คนเดียวเหรอ ไม่มีเพื่อนหรือแฟนมาอยู่ด้วยเหรอ" ฉันถามเขาพลางเดินเข้าไปในห้องเมื่อเขาเปิดประตู ไม่รู้ว่าฉันเอาความเชื่อใจเขามาจากไหนมากมายขนาดนี้ แต่เขาคงไม่ทำอะไรฉันหรอกถ้าทำขึ้นมาจริงๆ ก็คงตั้งแต่ฉันเมาครั้งนั้นแล้วแต่นี่เขากลับไปนอนห้องเพื่อนซะงั้น เลยยิ่งทำให้รู้ว่ายังไงเขาก็คงไม่สนหญิงแน่ๆ

"อยู่คนเดียวครับ จะให้ผมอยู่กับใครได้ล่ะ กินข้าวกันดีกว่าครับหิวแล้ว"

ครืดดด…เสียงโทรศัพท์ของกาลนานสั่นบนโต๊ะกินข้าว

'ฮัลโล ว่าไง' เขารับสายรู้เลยว่าปลายสายไม่ใช่ผู้หญิง

'ไอ้รันมันไปป้วนเปี้ยนแถวคอนโดกูเหรอวะ'

'เออ ใช่ มึงอยู่ไหน' เสียงปลายสายพูดแทรกผ่านลำโพง

'คอนโดกูนี่แหละ ทำไม'

'กูโทรบอกมึงเฉยๆ เผื่อมึงพลาดอีก แค่นี้แหละ"

"เอ่อ นานพี่ว่าพี่กลับก่อนดีกว่า" ฉันลุกหยิบกระเป๋าจากโต๊ะทานข้าวเพราะได้ยินว่ามีคนมาแถวคอนโดนานน่าจะเป็นแฟนของเขา

ดีไม่ดีจะโดนแฟนนานชกหน้าเอาที่เข้ามาในห้องกับนานสองต่อสองแบบนี้

"ทำไมล่ะพี่ ยังไม่ทานข้าวกันเลย"

"ก็ได้ยินนานคุยโทรศัพท์ พี่คิดว่าแฟนนานจะมาที่นี่น่ะสิ พี่ไม่อยากให้เขาเข้าใจผิด"

"อ๋อ ไอ่รันน่ะเหรอ ไม่มีอะไรหรอกพี่ มันไปอีกคอนโดนึงอ่ะ แล้วมันก็ไม่ใช่แฟนผมด้วย กินข้าวกันเถอะเดี๋ยวอาหารจะเย็นซะก่อน" เขาเดินมาจับไหล่ฉันและกดให้นั่งลงเก้าอี้ตามเดิม

"งั้นแสดงว่านายเองก็มีคอนโดสองที่เหรอ ครั้งที่แล้วที่บอกว่าไปนอนห้องเพื่อน โกหกหรือจริง"

"โกหกครับ" เขายอมรับหน้าตาย

"พี่ก็คิดว่าไปนอนห้องเพื่อนจริงๆ ทำให้รู้สึกไม่ดีอ่ะที่พี่ไปนอนห้องนานแล้วนานต้องไปนอนห้องคนอื่นแทน"

"ไม่เป็นไรหรอกพี่ ผมเองก็ไม่ได้ไปที่นั่นนานแล้วเหมือนกันไปนอนสักหน่อยก็ดี"

"ทำไมไว้พาหนุ่มๆ ไปนอนหรือไง กิ้วๆ " ฉันแกล้งแซวเกาคางเขาเล่น

"นี่พี่คิดว่าผมเป็นเกย์อย่างนั้นเหรอ คิดว่าผมเป็นจริงๆ อย่างนั้นเหรอพี่"

เขาถามด้วยสีหน้าตกใจ ทำให้ฉันตกใจไปด้วย

"ขอโทษนะ ที่พี่คิดว่าใช่หรือว่านานไม่ใช่…"

"กินข้าวไปเลยพี่" เขาบอกมือปัดๆ ให้ฉันรีบกินข้าว

"พี่น่ะเข้าใจนานนะ เรื่องนี้พี่จะไม่จะไม่บอกใครเด็ดขาด" ฉันยกนิ้วก้อยขึ้นมาทำท่าสัญญา

"ดีแล้วพี่อย่าบอกใครล่ะ อายเขา"

"พี่ไม่ให้เราอายหรอก" ฉันใช้สายตามุ่งมั่นส่งไปให้เขาเผื่อว่าจะเชื่อใจฉันได้

"พี่รินน่ะจะอายเขา กินๆ ข้าวพี่ เดี๋ยวผมจะไปส่งที่บ้าน"

"มันต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วเพราะนานลากพี่มาเอง" แล้วอีกอย่างยัยน้ำตาลก็กลับแล้วด้วย

ห้องที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามเป็นระเบียบเรียบร้อยทำให้บ่งบอกว่าเขาเป็นสะอาดสะอ้านแค่ไหน ข้าวของเครื่องใช้ถูกวางอยู่บนชั้นวางไม่มีชิ้นไหนเลยที่ระเกะระกะออกมาให้ดูรกตา ดูรวมๆ แล้วเหมือนเขาจะอยู่คนเดียวจริงๆ เพราะข้าวของเครื่องใช้ในห้องน้ำมีแต่ของเขาเท่านั้น ห้องครัวที่ดูสะอาดราวกับว่าไม่เคยมีใครมาใช้ทำอาหาร แน่ล่ะสิ เขาทำอาหารไม่เป็นแน่ๆ ฉันเดินสำรวจครุ่นคิดพลางเอามือลูบคางตัวเองไปมาอย่างลืมตัว

"เป็นนักสำรวจหรือไงครับ…พี่ริน" เขาเดินมายืนอยู่ข้างหลังฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ทำเอาฉันตกใจถึงกับสะดุ้งโหย่ง ทำให้กาลนานต้องจับไหล่สองข้างของฉันให้พิงหลังมาที่หน้าอกกว้างๆ ของเขาแทน ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ หัวใจของฉันเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ในขณะที่เขายังจับไหล่ของฉันเอาไว้ ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไรกันนะ

"ปล่อยพี่ได้แล้วนาน" ฉันแกะมือของเขาออกจากไหล่ เขาจึงเอื้อมมือไปเปิดตู้ซิ้งที่อยู่สูงกว่าหัวของฉันแทน

"ดื่มสักหน่อยมั้ยพี่"

"ก็พี่มาเพื่อดื่มหนิ จัดไปน้องนาน" ฉันยักคิ้วให้เขาไปหนึ่งที เพราะมั่นใจว่ายังไงวันนี้ฉันต้องรู้จักเขาให้มากกว่าเดิม

“พี่ริน”

“ว่า” ฉันเงยหน้าจากอาหารตรงหน้าเมื่อเขาเรียก

“พี่ทะเลาะกับแฟนพี่เหรอ” คำถามของเขาทำเอาฉันอึดอัดอยู่ไม่น้อย

“ก็ทะเลาะกันเรื่อยๆ แหละคู่รักก็เป็นอย่างนี้แหละนาน” ฉันโกหกเขาความจริงฉันเลิกกับคินไปหลายเดือนแล้วก่อนที่เขาจะเข้ามาทำงานที่นี่อีก

“แต่พี่รินเหมือนคนอกหักเลยนะคืนนั้นน่ะ..ที่ผับ” ฉันนึกถึงที่ปาแก้วแตกวันนั้น

“ทำไมเหรอนาน เพราะว่าวันนี้เห็นพี่ดื่มเยอะเหรอ เลยตั้งคำถามแบบนี้กับพี่”

“เปล่าๆ นะพี่ ผมแค่สงสัยว่าผู้หญิงที่ดื่มจนเมาร้องไห้ขนาดนั้น มีเรื่องอะไรให้เสียใจมากต่างหากล่ะครับ”

“นายเองคงยังไม่เคยอกหักล่ะสิ คงมีคนมาชอบเยอะอย่างนานน่าจะมีแฟนเยอะแน่ๆ เลย”

“ผมยังไม่เคยมีแฟน” คำพูดของเขาทำเอาฉันตกใจอยู่เหมือนกัน เพราะคิดว่าผู้ชายคนนี้พูดจริงหรือว่ากำลังโปรยเสน่ห์กันแน่

“อ่ะ พี่เชื่อก็ได้ แต่พี่ว่าวันนี้พี่กลับก่อนดีกว่า สงสัยแผนนี้จะล้มเหลว” ก็ฉันตั้งใจจะถามเขาแต่ดันมาโดนเขาถามซะเอง ฉันลุกจากเก้าอี้ด้วยอาการมึนๆ ตึงๆ ที่หัว

“พี่ดื่มนิดเดียวก็เมาแล้วเหรอครับ แล้วแบบนี้จะมอมเหล้าผมได้ยังไงกัน กาลนานเอื้อมมือมาจับแขนของฉัน

“จะทำอะไรพี่น่ะนาน” ฉันสะบัดข้อมือตัวเองออกจากการเกาะกุมของเขา

“ผมมีวิธีที่จะทำให้ผู้ชายที่พี่คบชอบพี่มากๆ”

“วิธีอะไรของนาย”

“ผมจะสอนวิธีจูบให้พี่ดีมั้ยนะ” พร้อมกับใช้ปลายนิ้วมาแตะที่ริมฝีปากของฉัน

“บ้า เรื่องแบบนี้ไม่ต้องมาสอนพี่หรอกจ้ะพี่ระดับไหน แล้วเราระดับไหนกระดูกมันคนละเบอร์กันอยู่แล้วค่ะน้องนาน” ฉันพูดกระแทกเสียงใส่

“ฮ่าๆ พี่รินนี่ตลกจัง ผมน่ะโคตรชอบพี่เลยที่เป็นแบบนี้ มาๆ ให้ผมกอดหน่อย เดี๋ยวผมจะไปส่งพี่ที่บ้านหรือว่าจะนอนที่นี่กับผม” ไม่ทันขาดคำเขาเดินอ้อมมากอดฉันจากทางด้านหลังที่กำลังนั่งเก้าอี้อยู่