บทที่ 1 แรกพบ

** นิยายเรื่องนี้พระเอกโหดในช่วงแรก แต่ช่วงหลังคลั่งรักหนักมาก NC ฉ่ำ **

.

.

.

บทที่ 1 แรกพบ

ยามบ่ายแก่แดดสว่างจ้าร่างในชุดเสื้อผ้าเก่าเดินมาทรุดตัวนั่งลงกับพื้นข้างกำแพงสนามแข่งรถที่เพิ่งเปิดใหม่ได้ไม่นาน เด็กสาวยกมือปาดเหงื่อที่ไหลอาบตามใบหน้า พร้อมกับหยีตาแหงนเงยมองฟ้าด้วยความอิดโรย

ดวงฤทัยหรือยี่หวาเค้นยิ้ม นึกน้อยใจโชคชะตาของตัวเองที่ต้องประสบพบเจอกับเรื่องเลวร้ายมานับไม่ถ้วน ทั้งที่เธอเพิ่งอายุสิบเก้าย่างยี่สิบ

แม่ผู้ให้กำเนิดเสียชีวิตตั้งแต่อายุได้เพียงหนึ่งเดือน จากนั้นพ่อก็เลี้ยงดูเธอมาเพียงลำพัง จนอายุสิบห้าพ่อถึงได้แต่งงานใหม่ และนั้นคือจุดเริ่มต้นแห่งหายนะในชีวิต

โครกคราก

“หู้ย..หิวจัง”

เด็กสาวลูบท้องตัวเอง พยายามกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอเพื่อบรรเทาความหิว ตากลมโตภายใต้แพขนตางอนมองไปยังร้านค้าที่ตั้งอยู่ถนนอีกฝั่งตาละห้อย กลิ่นหอมของอาหารลอยปะทะจมูกทำเอาแทบพุ่งตัวไปตรงนั้น แต่ติดตรงที่ไม่มีเงินสักบาท

วันนี้ทั้งวันยี่หวาเดินหางานทำไปทั่ว แต่ไม่มีที่ไหนรับเข้าทำงาน ตาคู่สวยมองป้ายรับสมัครงานหน้าสนามแข่งที่เป็นความหวังสุดท้ายด้วยความผิดหวัง เพราะในนั้นระบุชัดเจนว่ารับคนจบปริญญาตรีเท่านั้น ซึ่งคนจบมัธยมศึกษาตอนปลายอย่างเธอคงไม่สามารถเข้าทำงานได้อย่างแน่นอน

“พ่อจ๋า หวาคิดถึงพ่อจังเลย”

เด็กสาวฟุบหน้าลงบนเข่าทั้งสองข้าง น้ำตาไหลรินด้วยความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ หากวันนี้หางานไม่ได้ เธอคงถูกแม่เลี้ยงดุด่าทุบตีอีกแน่

แม้ตอนพ่อยังมีชีวิตอยู่เธออาจไม่สุขสบายนัก แต่พ่อก็ไม่เคยปล่อยให้ต้องลำบาก อดข้าวอดน้ำอย่างเช่นทุกวันนี้ หลังจากพ่อเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเมื่อปีที่แล้ว ยี่หวาก็ไม่เคยได้รู้จักกับคำว่าความสุขอีกเลย

.

.

.

“ลีคะ..ฟังนิดาก่อนสิคะ”

“ปล่อย!” ลีโอสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย ใบหน้าคมเข้มฉบับลูกครึ่งดุดันจนอีกคนต้องถอยห่าง

“ฟังก่อนได้มั้ย มันไม่ได้เป็นอย่างที่ลีเห็นนะคะ”

“ตอแหล!” ชายหนุ่มกำมือกัดกรามไว้แน่น ระงับอารมณ์ไม่ให้ลงไม้ลงมือกับนิดาผู้เป็นแฟนสาว ภาพที่เธอร่วมรักกับชายอื่นในรถยังติดตา

“ลี..ฮึก ได้โปรดฟังนิดาก่อน ฮือ” หญิงสาวสะอื้นหวังเรียกคะแนนสงสารจากแฟนหนุ่ม ซึ่งเคยได้ผลมาตลอด แต่ดูเหมือนครั้งนี้ลีโอจะใจแข็งกว่าทุกครั้ง

“อย่าบีบน้ำตามันไม่ได้ผล ไสหัวไปซะ ก่อนฉันจะหมดความอดทน”

ใบหน้าเหี้ยมเกี้ยมบวกกับน้ำเสียงเยือกเย็นทำเอานิดานึกหวั่นใจหน้าซีด หากยังดันทุรังเรื่องคงแย่ลง แต่กระนั้นเธอยังใจดีสู้เสือ เดินเข้าใกล้ร่างสูงยื่นถุงสุดหรูที่มีกล่องซูซิร้านดังให้เขาด้วยมือสั่นเทา

“จะโกรธไม่ว่า แต่ลีช่วยกินอะไรหน่อยเถอะ นิดาเป็นห่วงนะคะ เห็นมาร์ชบอกว่าลีดื่มแต่เหล้ามาตลอดทั้งเดือน”

“......”

ลีโอเมินหน้าหนีไม่อยากเห็นสายตาเว้าวอนของเธออีก เขาเจ็บเจียนตายเป็นเดือน ตั้งแต่รู้ว่าแฟนสาวที่คบมาสามปีนอกใจ

“ขอร้องล่ะนะ..ช่วยรับไปเถอะ นิดาอุตส่าห์รอคิวตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะได้ซูซิกล่องนี้มา ของโปรดลีไม่ใช่เหรอ”

“ถ้าฉันรับไว้แล้วเธอจะไปใช่มั้ย?”

“ชะ..ใช่”

แม้ไม่อยากไปแต่ก็จำยอมรับปาก เธอเป็นห่วงเขาด้วยใจจริง ลีโอดูซูบผอมลงมากจากการทะเลาะกัน วันนี้เธอจึงมาดักเจอเขาที่สนามแข่งเพราะลีโอหลบหน้ามาแรมเดือน

“ก็ได้” ก้านนิ้วยาวรวบถุงในมือของเธอมาถือไว้ ก่อนพยักหน้าเป็นเชิงไล่ให้นิดารู้ตัวว่าควรไปได้แล้ว

“ไว้ลีใจเย็นกว่านี้ นิดาจะโทรหานะคะ”

ร่างสมส่วนหมุนตัวเดินจากไป ลีโอหลับตาลงพยายามห้ามใจไม่ให้รั้งเธอไว้ ถึงรู้ว่านิดานอกใจแต่ใจก็ยังรัก รักมาก จนต้องเป็นบ้าอยู่แบบนี้ ไม่คิดว่ารักครั้งแรกจะทำพิษ เล่นเอาซะกินไม่ได้นอนไม่หลับ

ตั้งแต่เรียนจบและเข้าทำงานในบริษัทยานยนต์ของครอบครัว ลีโอก็ได้พบรักกับนิดาไฮโซสาวที่มีดีกรีเป็นถึงนางแบบชื่อดัง ตลอดเวลาสามปีที่คบหาทั้งคู่ไม่เคยมีปากเสียง จนกระทั้งเดือนก่อนเขาจับได้ว่าเธอนอกใจ โดยการแอบคบกับนายแบบที่เพิ่งทำงานด้วยกันไม่กี่วัน

ภาพร่วมรักระหว่างนิดากับชายอื่นฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง ชายหนุ่มจึงกำถุงอาหารสุดหรูไว้แน่นด้วยความอดกลั้น แต่เมื่อระงับความโกรธไว้ไม่ได้ เขาจึงเหวี่ยงมันทิ้งเพื่อระบายอารมณ์ที่อัดอั้น

“แม่งเอ๊ย”

ตุบ!

“อ่ะ..โอ๊ย! อื้อ เจ็บจังเลย” เสียงร้องอุทานเรียกความสนใจจากชายหนุ่มให้หันมองเด็กสาวที่ใบหน้าเปื้อนน้ำตา เธอนั่งลูบจมูกตัวเอง ใกล้ๆ มีถุงอาหารที่เขาเพิ่งขว้างทิ้งตกอยู่

ตึก ตึก ตึก

ลีโอเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กสาว ในจังหวะที่เธอก็เงยหน้าขึ้นมองเขาพอดี ทั้งสองจึงสบตากันเข้าอย่างจัง ตากลมโตที่พราวไปด้วยน้ำตาสั่นไหวเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงหน้า หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนหลงลืมความหิวโหยไปชั่วขณะ

“เอ่อ คือ..ฉันขอ” รอยแดงบนจมูกโด่งรั้นทำให้ลีโอรู้สึกผิดที่ทำให้เธอเจ็บตัวจึงอยากเอ่ยขอโทษ

แต่ทว่า..

โครกคราก

เสียงท้องร้องทำให้ลีโอต้องเลิกคิ้วจ้องไปยังคนที่แหงนหน้ามองเขาคอตั้งตาแป๋ว ยี่หวาปาดน้ำตาลวกๆ แล้วยิ้มเจื่อนรู้สึกอายผู้ชายรูปหล่อตัวโตยิ่งนัก เธอรีบลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนกางเกงบริเวณสะโพกออก แล้วเดินหลีกไปอีกทาง รู้สึกไม่อยากให้เขาเห็นสภาพน่าสมเพชไปมากกว่านี้

“เธอ..เดี๋ยวสิ” เสียงเรียกทำให้ยี่หวาหยุดเดิน แล้วหันกลับมาพร้อมกับชี้หน้าตัวเองเป็นเชิงถามว่าเขาเรียกเธอใช่หรือเปล่า

“???”

“เธอนั่นแหละ”

“คุณมีอะไรกับหนูหรอ”

“เมื่อกี้ท้องเธอร้อง คงหิวสินะ เอานี่ไปกินไหมล่ะ”

ลีโอก้มเก็บถุงซูชิเดินไปยื่นให้เด็กสาว แต่เธอกลับยืนนิ่งมองมันสลับกับมองเขาไปมาอย่างหวาดระแวง แม้หิวใส้แทบขาดแต่เธอก็ยังไม่กล้ารับของจากคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักอยู่ดี

“เอาไปสิ เละหน่อยแต่น่าจะกินได้”

“เอ่อ..”

“รับไปเถอะฉันไม่วางยาเธอหรอกน่า”

“ขะ..ขอบคุณค่ะ”

ยี่หวายกมือไหว้แล้วส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม ก่อนรับถุงซูซิมาถือไว้ ตากลมโตเปล่งประกายดีใจ จนลีโอต้องยืนมองเธออย่างพิจารณาอีกครั้ง

ถ้าตัดเรื่องเสื้อผ้าสีหม่นมอซอที่สวมใส่ ก็นับว่าเธอเป็นคนหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักเลยทีเดียว ผิวพรรณเกลี้ยงเกลาขาวใสแตกต่างจากเด็กจรจัดแถวนี้ รูปร่างอรชรสมส่วนถือว่าดูดีในระดับหนึ่ง แต่ก็ไม่มากพอที่คนระดับเขาจะให้ความสนใจ เด็กสาวสภาพมอมแมมแค่เขาลดตัวมาคุยด้วยก็ดีเท่าไหร่แล้ว

“หนูไปนะคะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ”

ยี่หวาเก็บความดีใจที่ได้อาหารจากเขาไว้ไม่มิด เธอฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่เล็กๆ ดูสดใสตามวัย ใบหน้าจิ้มลิ้มเหมือนมีมนต์สะกด ตรึงให้สายตาคมจ้องมอง แต่เพียงชั่วครูเขาก็ถอนสายตาแล้วพยักหน้ารับรู้

“อืม”

ทั้งสองหมุนตัวเดินแยกออกจากกันด้วยความรู้สึกที่แตกต่าง ชายหนุ่มยิ้มเยาะให้กับความรักที่กำลังจบลง หัวใจชาหนึบจนไม่มีกระจิตกระใจทำอะไร

ส่วนอีกคนกลับรู้สึกชุ่มชื่นหัวใจกับความมีน้ำใจของเขา แม้รู้ว่าชายหนุ่มจงใจทิ้ง แต่ในยามที่หมดหวังและเสียกำลังใจเช่นนี้ อาหารที่คนรวยขว้างทิ้งกลับเป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับคนไม่มีเงินสักบาทอย่างเธอเหลือเกิน