Mag-log inแต่เพียงเดี๋ยวเดียวภายในหัวก็คิดถึงเรื่องราวของวันนั้น วันที่เธอเป็นคนเหนี่ยวไกเล็งยิงบุตรชายของตัวเองจนร่างทรุดลงไปกับตาจู่ๆ ความร้อนภายในอกก็ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ จึงทำให้เธอไม่อาจกลั้นหยาดน้ำตาที่ค่อยๆ เออไหลออกมาได้อย่างใจความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ จนทำให้เธอรู้สึกหายใจแทบไม่ไหว แล
ชลนิภาจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันว่า “แล้วที่แกแย่งพี่ดนัยไปจากฉันล่ะ แกยังกล้าที่จะบอกว่าแกไม่ได้ทำร้ายฉันอย่างนั้นน่ะเหรอ”คุณหญิงเพ็ญแขจึงพูดสวนขึ้นมาทันควันว่า “นี่ชล เธอลืมไปอะไรไปหรือเปล่า ตอนนั้นเธอกับพี่ดนัยไม่ได้เป็นอะไรกัน และพี่ดนัยก็ไม่ได้มองเธอแบบนั้น มีแต่เธอที่แอบหลงรักพี่ดนัยคนเ
บทส่งท้ายหลังจากเรื่องราวในวันนั้นชลนิภาก็ถูกควบคุมตัว และถูกตัดสินให้จำคุกไปตลอดชีวิต โดยที่นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของชลนิภา ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากคดีนี้ไปได้เช่นกัน แถมยังถูกขุดคุ้ยประวัติและถูกสาวไปถึงขบวนการค้ายาเสพติดขนาดใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของคนคนนี้อีกทีและด้วยความร่วมมือของบรรด
ส่งผลให้เจ้านาย ที่เห็นเช่นนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า “แย้วนี่กุนกุนเอาดอกไม้มาตำไมเจอะแยะฮับ (แล้วนี่ขุ่นๆ เอาดอกไม้มาทำไมเยอะแยะครับ)”เจ้าขุนจึงยกปลายนิ้วขึ้นแนบริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ เพื่อบอกให้เจ้านายอย่าส่งเสียงดังมากเกินไป พร้อมกับกระซิบกระซาบออกไปว่า “ปะป๋าเอามาให้หม่าม๊าครับ เจ้านายอย
พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เจ้าขุนจึงพูดออกไปอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “เป็นเพราะหมอยังไม่ให้ขยับตัวมากหรอกนะ ไม่งั้นน่ะฉันจะไปฟ้องยายแพทว่าหลายวันก่อนแกแอบไปเหล่นักศึกษาสาวๆ ตอนขับรถผ่านมหาวิทยาลัยน่ะ” สิ้นเสียงดังกล่าวเข็มทิศก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงว่า “อย่าเชียวนะ ไม่งั้นน่ะแกเ
“ลืม” เจ้าขุนพูดขึ้นมาหลังเข็มทิศพูดจบประโยคลงอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะยกนิ้วชี้ ชี้มาที่หน้าอกของตัวเอง แล้วถามออกมาว่า “ฉันเนี่ยนะลืม ลืมอะไรของแกวะ”พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เข็มทิศก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาขึ้นลงอย่างระอา ที่เห็นว่าเพื่อนของตัวเองนั้นไม่เข้าใจความคิดของคนที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเลยสักครั้ง
ก็เห็นได้ว่าในเวลานี้เหลือลูกกระสุนอยู่ในแม็กกาซีนไม่มากสักเท่าไร ชั่วอึดใจเดียวเขาก็ดันแม็กกาซีนปืนกลับเข้าไปที่เดิมอีกครั้ง ก่อนจะเหลียวหน้าหันไปมองเพื่อนร่วมงานของตัวเองอีกทีพอเห็นเช่นนั้นชายหนุ่มที่เพิ่งรับเจ้านายมาจากสหาย ก็พยักหน้าลงอย่างเข้าใจแล้วยื่นใบหน้าออกไปจากกำแพงใหญ่เพียงเล็กน้อยเพื่อ
แต่ยังไม่ทันที่จะได้หยัดกายลุกขึ้นมา ก็ถูกฝ่ามือแข็งแรงของบอดี้การ์ดคนหนึ่งรั้งตัวเขาเอาไว้ พร้อมกับพูดออกมาว่า “คุณออกไปตอนนี้ไม่ได้”ไอดินจึงพูดออกไปด้วยสีหน้าตื่นๆ ว่า “แต่ลูกชายผมยังอยู่ข้างนอกนั่น” แล้วพยายามจะดิ้นรนไปมาเพื่อให้ตัวเองหลุดออกจากพันธนาการนี้ไปก่อนจะมีเสียงของบอดี้การ์ดคนหนึ่งพูด
มองดูได้เพียงไม่นานเขาก็ชักสายตาคืนกลับมา แล้วพึมพำอยู่ในใจว่า “มีความสุขขนาดนี้ไม่น่ามาเจอเรื่องแบบนี้เลย” ก่อนจะส่ายศีรษะไปมาเล็กน้อยแล้วชักใบหน้าหันกลับมาทำหน้าที่ของตนผู้คนมากมายเคยว่าไว้ว่าความสุขที่ได้มานั้นช่างแสนสั้นกว่าความทุกข์เป็นไหนๆ ไม่ว่าใครก็ไม่มีข้อยกเว้นไอดินที่เพิ่งทำคุกกี้เสร็จไ
บทที่19เจ้านายกับผู้บุกรุกยามเช้าของวันใหม่แสงแดดอ่อนสาดส่องลงมาทะลุผ้าม่านผืนหนา กระทบกับดวงตาของเด็กน้อยที่อยู่ในห้วงนิทราแบบพอดิบพอดีจึงทำให้เด็กน้อยที่ถูกแสงตะวันรบกวนเวลานอน ถึงกับสบถออกมายังไม่ชอบใจ “นี่มานวานอาติ้ดนะ จะกวนกานไปตึงไหน (นี่มันวันอาทิตย์ จะกวนกันไปถึงไหน)” แล้วพยายามกลิ้งไปม







