ตกหลุมรักนายหน้าหวาน

"ปิงทำไมต้องมานั่งทำรายงานตึกนิเทศด้วยวะ"

"ฟังกูดีๆนะไอ้วินตรงนี้มันสงบดีตึกอื่นวุ่นวายรำคาญวะ"

"ขี้รำคาญว่างั้น"

"เออช่วยกูทำเร็วๆเลย"ปรมะเอ่ยมาวินยิ้มๆก้มหน้าทำรายงานตามคำสั่งประกาสิต

ตรงระเบียงตึกนิเทศ

"กันนายทำไรอยู่"

"นั่ง หายใจ"

"อ้าวกวนอีกปกตินายไม่ค่อยกวนเราเลยนะ"

"นี่พุฒิก็นายเล่นถามเเปลกๆเราก็เลยลองตอบกวนๆดูบ้าง"

"หรางั้นได้เลย"พุฒิชัยดึงรองเท้าเพื่อนมาถือไว้

"เอาคืนมาเร็วๆเดี๋ยวไปกินข้าวไม่ทัน"ทั้งคู่ยื้อกันไปมาไม่ยอมให้จนกระทั้ง

"เฮ้ยซวยเเล้ว"ทั้งคู่ทำรองเท้าหลุดมือหน้าอย่างเหวอก้มมองรองเท้าลอยละลิ่วลงมาประทับเต็มๆหัวปรมะเขาสะดุ้งสุดตัวด่าคำหยาบออกมา

"เหี้ยอะไรวะนี่"

"ปลาตีนอะมึงเต็มๆกะบาลเลย"พุฒิชัยหน้าเหวอมองขึ้นไปข้างบนปรมะโกรธมากมองขึ้นไปเจอตัวก่อเหตุที่หน้าเสียทั้งคู่เขาเลยชูรองเท้าเเถมดึงหน้าตึงพูดเสียงดัง

"ถ้ามึงไม่ลงมารองเท้ามึงขาดเเน่"ปรมะเอ่ยยกกรรไกรขึ้นทำท่าจะตัด คนก่อเหตุหน้าเสียพร้อมใจกันวิ่งลงมาข้างล่าง

"เจ็บปะวะมึง"มาวินเอ่ยถาม

"มึงลองดูมั้ย"ปรมะยังคงหน้าตึง

"ขอโทษนะครับ พุฒินายนี่ทำเราซวยเลย"

"กูต่างหากที่ซวยนั่งทำรายงานอยู่ดีๆรองเท้าเปรตนี่ตกใส่หัว"

"ผมขอโทษความผิดผมเองครับ"พุฒิชัยเอ่ย

"เหรอกูนึกว่ามึงตั้งใจนะ"ปรมะเอ่ย

"ใจเย็นไอ้ปิง"

"ไอ้วินมึงไม่ต้องออกความเห็นมองๆจากเข็มเด็กปี2ใช่มะ"

"ใช่ครับ"อรรถพรเอ่ยมองคนตรงหน้าปรมะมองคนตรงหน้าเเล้วพูดต่อ

"กูปี3คณะวิศวะฯ"ปรมะพูดเสียงห้วนมองหน้าคนตัวเล็ก ที่จริงเขาหายโกรธนานเเล้วเมื่อเห็นสายตารู้สึกผิดของอรรถพรเเต่นึกอยากเเกล้ง

"ผม2คนขอโทษนะครับพี่"อรรถพรเอ่ย

"ถ้าอยากให้กูยกโทษให้ไหนมึงบอกดิว่ามึงกับเพื่อนชื่ออะไร"ปรมะยังคงเเกล้ง มาวินมองสถานการณ์เเล้วสะกิดขาเพื่อน

"สะกิดหาพระเเสงอะไรไอ้วิน"

"เปล๊า"มาวินยิ้มๆพุฒิชัยเหลือบมองมาวินเขาหันมาเจอทำหน้าตึงใส่.....เอ้าอะไรของเขาวะ...ชายหนุ่มคิดงงๆกับท่าทีหยิ่งๆดึงหน้าซะจนหน้าหมันไส้

"เอ้ามึงจะบอกได้ยังกูจะทำรายงานต่อ"

"ผมชื่อกันส่วนเพื่อนผมชื่อพุฒิ"

"กูชื่อปิงนี่ไอ้วิน"

"ทานโทษนะครับผม2คนต้องรู้ชื่อพี่ด้วยเหรอ"พุฒิชัยเอ่ยเขาเริ่มหมันไส้

"พุฒิ..."อรรถพรเอ่ยดึงเสื้อเพื่อนซี้

"ทำผิดยังไม่สำนึก ไอ้ปิงกูว่าจัดให้หนัก"มาวินผสมโรง

"พี่ปิงครับผมขอโทษนะครับจะให้ทำอะไรผมทำได้หมด ถ้ามันจะทำให้พี่หายโกรธ"

"กัน"พุฒิชัยขมวดคิ้วดูขัดใจ

"ทำได้หมดเเน่นะ ถ้าไม่ทำ ไม่คืนรองเท้าให้นะเว้ย"ปรมะเอ่ยยักคิ้วมองอรรถพร

"ครับพี่ปิงพูดมาได้เลย"

"ดีงั้นมึง2คนไปยืนตรงกลางตึกนะเเล้วตะโกนว่า เรา2คนเป็นเกย์กำลังคบกันอยู่"

"เห้ยพี่เเรงไปป่ะ"พุฒิชัยเอยถามออกไป

"อยากเดินตีนเปล่าก็ตามใจ"ปรมะยังไม่ยอมเลิกเเกล้ง

"ก็ได้ครับ"อรรถพรมองปรมะเเล้วพูดออกมา

"กัน"

"เราผิดนะเว้ยพุฒิ"

"ตกลงเอาไง"ปรมะถามย้ำ

"ก็ได้เราผิดเองผมทำเอง"พุฒิชัยเอ่ยออกมา

"ไม่ได้2คนนั่นหล่ะพูดว่ามึง2คนเป็นเกย์กำลังคบกันอยู่ดังๆ3ครั้งเเล้วกูจะคืนรองเท้าให้"อรรถพรถอนหายใจ เเล้วเดินออกไปยืนกับพุฒิชัยตรงกลางคณะ เเล้วพูดออกมาพร้อมกัน

"ทุกคนครับเรา2คนเป็นเกย์กำลังคบกันอยู่"ทุกคนมุงดู บ้างก็ยิ้ม บ้างก็มองเหยียดๆปรมะดูสะใจที่ได้เเกล้งมองดูผลงาน

"ไอ้ปิงไอ้ชั่ว"

"เออก็มันสนุกอ่ะใครใช้ให้พวกมันหน้าหวานวะช่วยไม่ได้"

"เออระวังเหอะให้ทุกข์เเก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว"

"สายธรรมนะมึงไม่น่าเชื่อ"ปรมะจิกกัดเพื่อนซี้หลังจากพูดจบ ท่ามกลางไทยมุงที่มายืนฟังทั้งคู่จึงเดินมาหารุ่นพี่ตัวเเสบ

"ผมทำเเล้วคืนรองเท้าให้ผมสิครับ"

"เออ เอาไปดิ"ปรมะยื่นให้อรรถพรเขารับมาใส่เเล้วดึงพุฒิชัยเดินออกไป

ปรมะมองตามก่อนจะยักคิ้วกวนๆสะใจที่ได้เเกล้งรุ่นน้อง

พอเดินออกมาไกลจากรุ่นพี่ตัวร้ายเเล้ว พุฒิชัยจึงเอ่ยถาม

"ยอมทำไมเห็นชัดๆว่าพี่เขาเเกล้ง"

"ก็มันผิดจริงๆชั่งเหอะไป

หาอะไรกินกัน"อรรถพรตัดบทเดินนำไปที่โรงอาหาร