บทที่ 4 พูดจริงทำจริง - 100%

“คุณพลอยมีแฟนรึยังคะ หนุ่ม ๆ ในงานสนใจกันหลายคนเลยนะเนี่ย”

เจ้าตัวพูดจบ เสียงของหนุ่ม ๆ ที่ว่าก็พร้อมใจกันเฮขึ้นมาทันทีแล้วตะโกนพูดพร้อมกันว่า...ไม่มี...ไม่มี

พลอยพัดชาคลี่ยิ้มกว้าง ก่อนจะพูดใส่ไมโครโฟนสองคำสั้น ๆ “โสดค่ะ”

ทันทีที่พลอยพัดชาพูดจบ เสียงปรบมือและเสียงเฮลั่นด้วยความดีใจก็ดังขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะถูกดับฝันด้วยคำพูดของเจ้าของงานวันเกิดว่า

“ไม่อนุญาตให้จีบนะคะ คนนี้คือแก้วตาดวงใจของเจ๊ค่ะ” เสียงโห่ด้วยความเสียดายดังขึ้นทันทีที่จินตวาตีพูดจบ

“โธ่ น้าจินนี่ อยู่บนคานมันหนาวนะ ไม่เห็นใจหลานบ้างเลย พลอยยิ่งหาแฟนยากอยู่” พลอยพัดชาแกล้งทำหน้าง้ำ จินตวาตีจึงยักไหล่พลางเชิดหน้าขึ้นแล้วพูดว่า

“ช่วยไม่ได้ย่ะ ในเมื่อน้าอย่างฉันที่สวยแซ่บกว่าหล่อนขนาดนี้ยังหาผัวไม่ได้ หล่อนที่เป็นหลานก็อย่าหวังเลยว่าจะมีผัวได้ก่อนน้า”

เสียงกรี๊ดกร๊าดและหัวเราะก็ดังขึ้นทันที่ที่เจ้าของงานวันเกิดพูดจบ

จากนั้นปาร์ตีก็เต็มไปด้วยความสนุกสนาน ยิ่งมีปาร์ตีโฟมในสระว่ายน้ำ แต่ละคนจึงพากันลงไปเล่นน้ำในสระจนเปียกปอนตามกันไป  ไม่เว้นแม้แต่พลอยพัดชากับนลินทรา

เวลาเดียวกัน ณ ระเบียงรับลมของเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของโรงแรมลักซ์ แกรนด์ มิราจ ธามยังคงนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างไม่สบอารมณ์เช่นเคย โทรศัพท์ในมือของเขามีภาพเคลื่อนไหวของปาร์ตีริมสระที่มีคนโพสต์เอาไว้กำลังเล่นอยู่

เขานั่งดูทั้งภาพและคลิปอยู่ที่เดิมตรงนี้มาหลายชั่วโมงแล้ว ภาพหลายภาพ คลิปหลายคลิปนั้นทำให้เขาหัวร้อนไม่น้อย ทั้งที่เขาเองก็รู้อยู่เต็มอกว่าน้าแท้ ๆ ของเธอเป็นผู้จัดการส่วนตัวของนักแสดงหลายคน แต่เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าพลอยพัดชาจะเป็นที่สนใจของชายหนุ่มมากหน้าหลายตาขนาดนี้

แต่จะว่าไปก็ไม่แปลกที่หญิงสาวจะฮอตในหมู่หนุ่ม ๆ ในเมื่อพลอยพัดชารูปร่างหน้าตาดี อีกทั้งยังมีธุรกิจส่วนตัวเป็นร้านเพชรพลอยที่ทำเงินได้มากมายหลายสิบล้านต่อปี เธอจึงเหมือนเป็นอาหารเลิศรสที่ใครต่อใครอยากจะลิ้มลองและครอบครองเป็นเจ้าของกันทั้งนั้น

เมื่อก่อนอาหารจานนี้อยู่ใกล้ตัวใกล้มือเขามาตลอด แต่เขากลับปล่อยปละละเลยและมองข้ามไป ทว่าพอเขาหันกลับมามองอีกทีก็พบว่ามันหายไปเสียแล้ว ทำให้เขารู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก

ตอนที่พลอยพัดชาหายหน้าไปแค่ไม่กี่วัน เขากลับทำงานไม่ค่อยรู้เรื่อง ตาคอยมองแต่ประตูว่าจะมีคนมาเคาะตอนเที่ยงหรือไม่ มองโทรศัพท์ทุกครั้งที่มีแสงวาบที่หน้าจอเพราะคิดว่าเธอจะส่งข้อความมา อาการเหล่านี้ทำให้เขากลับมาทบทวนตัวเองจึงทำให้รู้ว่าที่แท้พลอยพัดชาก็เข้ามานั่งอยู่ในใจของเขานานแล้ว เพียงแต่เขาไม่รู้ตัว

เขาหลอกตัวเองว่าคิดกับเธอแค่น้องสาวเพียงเพราะพลอยพัดชาเป็นเพื่อนสนิทของธีรนาฏ อีกทั้งการได้เจอหน้ากันเกือบทุกวัน จึงทำให้เขามองข้ามความรู้สึกของตัวเองไปว่าไม่ได้คิดกับเธอแค่น้อง กว่าจะรู้ตัว หญิงสาวก็สะบัดหน้าหนีเขาไปแล้ว

“โสดค่ะ”

เสียงใส ๆ ของพลอยพัดชาดังขึ้นตามมาด้วยเสียงโห่ร้องยินดีของหนุ่ม ๆ ในงาน ทำให้ธามหลุบตาลงมองโทรศัพท์ในมืออีกครั้ง เขายกวิสกี้ขึ้นดื่มจนหมดแก้วแล้ววางมันลงบนโต๊ะตรงหน้าอย่างแรงตามอารมณ์ที่ขุ่นมัว ครั้นพอมองขวดวิสกี้ที่พร่องไปไม่น้อยจึงรู้ว่าวันนี้ตนคงกลับไปนอนที่บ้านไม่ได้แล้ว ต้องค้างที่เพนต์เฮาส์แน่นอน เพราะถ้าเจอด่านตรวจแอลกอฮอล์ขึ้นมาคงไม่ดีแน่ ดังนั้นเขาจึงรินวิสกี้ใส่แก้วอีกครั้งเพื่อดับความร้อนรุ่มในใจ

เอาเถอะ ตอนนี้ปล่อยให้เธอ ‘โสดไปก่อน’ อีกไม่นานเขาจะเติมคำว่า ‘ไม่’ นำหน้าคำนี้เอง

วันถัดมา ธามมองนาฬิกาข้อมือของตน เห็นว่าเลยเที่ยงวันมาได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของคนที่เขาบอกไว้เมื่อวานว่าให้ขึ้นมาหาตอนเที่ยง ชายหนุ่มจึงตัดสินใจลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องเพื่อเป็นฝ่ายลงไปหาพลอยพัดชาด้วยตัวเองที่ร้านจิวเวลรี่ของเธอ

ทว่าพอเขามาถึง คำตอบที่ได้รับคือ

“วันนี้คุณพลอยไม่เข้าค่ะ เข้าพรุ่งนี้”

สุดท้าย ชายหนุ่มจึงต้องเดินกลับมาที่โรงแรมแล้วนั่งกินข้าวกลางวันคนเดียวเช่นเคย ขณะที่กำลังรออาหารมาเสิร์ฟ ธามเปิดดูเฟซบุ๊กของหญิงสาว แต่ในนั้นไม่มีอะไรเคลื่อนไหวอีก เพราะภาพงานปาร์ตีที่เขาดูล่าสุดเมื่อคืนก็ยังอยู่ด้านบนสุดเช่นเดิม แสดงว่าพลอยพัดชาไม่ได้อัปเดตอะไรเพิ่มเติมหลังจากนั้น

“จะว่าเมาจนลุกไม่ขึ้นก็ไม่น่าเป็นไปได้” ชายหนุ่มพึมพำเบา ๆ

เขารู้จักพลอยพัดชาดี ถึงแม้เธอจะชอบเที่ยว ชอบปาร์ตี แต่หญิงสาวจะระมัดระวังเรื่องการกินดื่มมาก ตลอดหลายปีที่รู้จักกันมา เขาไม่เคยเห็นเธอเมาเลยสักครั้ง เวลามีงานเลี้ยงพลอยพัดชาจะถือแก้วค็อกเทลพอเป็นพิธีเท่านั้นตลอดทั้งงาน โดยแทบไม่แตะต้องมันเลย สาเหตุเพราะหญิงสาวกลัวว่าหากเมาจนครองสติไม่ได้แล้วเผลอไปกินอะไรที่มีส่วนผสมของถั่วเข้าจะทำให้อาการแพ้กำเริบ

ธามนึกถึงปาร์ตีริมสระเมื่อคืนที่พลอยพัดชาลงเล่นน้ำในสระหลายต่อหลายครั้ง จึงตัดสินใจโทรศัพท์ไปหาเธอแทน เพราะไม่แน่ว่าตอนนี้หญิงสาวอาจจะกำลังนอนซมไข้อยู่ก็เป็นได้

รอสายไม่นานนัก ปลายสายก็กดรับ “ฮัลโหล”

ธามฟังเสียงใส ๆ ของเธอแล้วหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นก็คลายออกเมื่อเห็นว่าหญิงสาวสบายดี

“วันนี้ไม่เข้าร้านหรือ”

“ไม่เข้าค่ะ เพราะต้องดูแลน้าจินนี่ เมื่อคืนหนักไปหน่อย” เธอตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงปกติ เขากำลังจะพูดต่อ แต่พลอยพัดชาก็พูดขึ้นมาก่อน

“พี่ธามโทร. มามีอะไรรึเปล่าคะ”

ได้ยินคำถาม เขาก็อดยิ้มบาง ๆ ไม่ได้

“ถ้าไม่มีเรื่องอะไรพี่จะโทร. หาเธอไม่ได้หรือ”

ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจก่อนจะตอบเสียงแผ่ว

“ก็เปล่าสักหน่อย แค่แปลกใจเพราะเมื่อก่อนไม่เห็นจะโทร. มา ปกติแล้วถ้าวันไหนพี่โทร. มาหาพลอยวันนั้นหิมะคงตก”

เขาหัวเราะกับน้ำเสียงค่อนขอดของเธอ “แล้ววันนี้ตกรึยังล่ะ”

เธอไม่พูดอะไร แต่เขาได้ยินเสียง เชอะ! ดังมาให้ได้ยินเบา ๆ จึงพูดต่ออีกว่า “ถ้าอย่างนั้นช่วงนี้กรุงเทพฯ คงหนาวหน่อยนะ เพราะหิมะคงตกทุกวัน”

พลอยพัดชาเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “อะไรของพี่เนี่ย”

ธามได้แต่ยิ้ม เพราะรู้ดีว่าหญิงสาวคงสงสัยในท่าทีของเขาในช่วงหลังมานี้ แต่เขาไม่ใช่คนปากหวาน พูดคำป้อยอเหล่านั้นไม่เป็น จึงได้แต่ใช้การกระทำแสดงออกให้เธอรู้ด้วยตัวเองอย่างที่กำลังทำอยู่

“ไม่มีอะไร ไปดูน้าเถอะ พี่แค่โทร. มาถามน่ะเพราะเมื่อกี้ลงไปหาแล้วไม่เห็นพลอยอยู่ในร้าน”

“แล้วพี่ธามลงไปหาพลอยทำไมล่ะ”

“ก็พลอยบอกว่าจะขึ้นมาหาพี่ตอนพักกลางวันไม่ใช่หรือ พี่ดูเวลาแล้วไม่เห็นมาสักที พี่ก็เลยลงไปหาเองไง”

เขาตีขลุมเอาหน้าด้าน ๆ เพราะความจริงแล้วเมื่อวานเขาเป็นฝ่ายบอกเธอเองต่างหากว่าให้ขึ้นมาหาเขา

“ขี้ตู่! พลอยไม่ได้พูดสักหน่อย พี่น่ะพูดเองเออเอง พลอยยังไม่ได้ตอบตกลงสักคำ” เธอเถียงเขาแว้ด ๆ ตามคาด พลันนึกใบหน้าของเธอตอนนี้ออกเลยว่าจะงอง้ำจนน่าหยิกขนาดไหน

เขาได้แต่หัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงกับเธอต่อเพราะเวลานี้อาหารที่สั่งไว้มาเสิร์ฟตรงหน้าแล้ว

“ข้าวที่สั่งไว้มาแล้วพี่กินข้าวก่อนละ พลอยก็ดูแลน้าต่อไปละกัน แค่นี้ก่อนนะ” เขาพูดจบก็วางสาย เดาว่าป่านนี้พลอยพัดชาคงนั่งหน้าตูมอยู่เป็นแน่

ครั้นพอเขาวางสายจากพลอยพัดชา ข้อความจากใครคนหนึ่งก็เด้งขึ้นมาที่หน้าจอ

‘เป็นอย่างที่คุณคิด ทางนั้นติดต่อผมมาแล้ว’

ธามยิ้มอ่อน สีหน้าแววตารื่นรมย์ก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ร้ายกาจขึ้นมาทันที เขาวางเหยื่อล่อเอาไว้แล้ว ที่เหลือก็แค่รอให้อีกฝ่ายมาติดกับ และหลังจากนั้นเขาจะกระชากฝ่ายนั้นลงมาให้จมดิน โทษฐานที่บังอาจมาเล่นตุกติกกับเขา