บทที่ 3 สวยเลือกได้ - 100%

วันนั้นเป็นงานวันเกิดของบิดา และเป็นช่วงที่เขาเรียนจบปริญญาโทกลับมาจากเมืองนอกพอดี เขาเห็นพลอยพัดชาเดินไปเดินมาอยู่ในงานเพียงลำพัง นอกจากหยุดพูดคุยทักทายคนรู้จักเล็กน้อยแล้วเขาก็ไม่เห็นว่าหญิงสาวจะมากับครอบครัวหรือมากับแฟนจึงทำให้เขาสนใจเธอขึ้นมาทันทีตั้งแต่แรกเห็น

เขาแอบมองเธอเงียบ ๆ จนแน่ใจแล้วว่าหญิงสาวมาคนเดียวแน่นอน จึงตั้งใจจะเข้าไปทำความรู้จัก ทว่าหันไปมองอีกที เขาก็เห็นเธอผลุนผลันออกไปจากห้องจัดเลี้ยงราวกับมีเรื่องด่วน เขาแอบตามไปจนเห็นว่าหญิงสาวไปนั่งทรุดอยู่กับพื้นตรงมุมลับตาคนในสภาพที่ไม่สู้ดีนัก จึงรีบปรี่เข้าไปหาเธอทันทีด้วยความตกใจ

แต่หลังจากนั้น เขาก็ได้รู้ว่าพลอยพัดชาเป็นบุตรสาวของเพื่อนสนิทที่ล่วงลับของบิดาเขาเอง อีกทั้งยังซี้ปึ้กกับธีรนาฏ น้องสาวของเขาอีกด้วยเพราะเรียนมัธยมมาด้วยกันตลอดหกปีเต็ม แต่เพราะเขาไปเรียนต่างประเทศตั้งแต่จบมัธยมต้น จึงไม่เคยเจอหน้าพลอยพัดชามาก่อน พอรู้ว่าเป็นคนกันเอง และบิดาของเขาก็เอ็นดูเธอไม่น้อย จึงทำให้เขาปฏิบัติกับเธอไม่ต่างจากน้องสาวคนหนึ่ง

ตลอดหลายปีมานี้ พลอยพัดชาคอยวิ่งตามเขามาตลอด แต่พอเธอหายหน้าไปร่วมครึ่งเดือน เขากลับรู้สึกเหมือนว่าชีวิตขาดอะไรไปสักอย่าง ยิ่งมาเห็นท่าทีไม่แยแส ราวกับไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาของพลอยพัดชา เขาก็ยิ่งรู้สึกว่านี่มันไม่ถูกต้อง ในอกของเขาอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่ชินที่ถูกเธอเมินใส่

เป็นเพราะธามมัวแต่ตกอยู่ในภวังค์ ส่วนพลอยพัดชาก็มัวแต่มองไปทางนั้นทีทางนี้ที จึงไม่ทันเห็นว่าสายตาของนพฤทธิ์นั้นมีแววซุกซนเจ้าเล่ห์บางอย่าง เขามองสองหนุ่มสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะกระแอมขึ้นเบา ๆ แล้วถามพลอยพัดชาว่า

“จะว่าไปแล้วคุณพลอยนี่ก็จัดว่าเป็นคนสวยมาก ๆ คนหนึ่งเลยนะครับ ถึงแม้ว่าเคล็ดลับความงามจะอลังการงานสร้างไปหน่อยก็เถอะ แล้วทำไมถึงไม่คิดเป็นดาราเหมือนคุณนิ้งล่ะครับ”

นพฤทธิ์รู้ก่อนหน้านั้นแล้วว่าผู้จัดการส่วนตัวของนลินทราเป็นน้าแท้ ๆ ของพลอยพัดชา แต่เขาก็อยากรู้ว่าทำไมจินตวาตีถึงไม่ดันหลานสาวตัวเองเข้าวงการบันเทิง

“แหม คุณซีขา ถ้าพลอยเป็นดาราจริง ป่านนี้ยายนิ้งไม่ได้เกิดหรอกค่ะ” พลอยพัดชาลอยหน้าลอยตาตอบ

“กล้าพูด...นิ้งต้องขอโทษคุณซีด้วยนะคะที่ไม่ได้บอกไว้ล่วงหน้าว่าเพื่อนของนิ้งคนนี้ค่อนข้างหลงตัวเองไปนิด ยังไงก็ทนฟังหน่อยนะคะ” นลินทราทำสีหน้าขอโทษขอโพยชายหนุ่ม

“ก็คนมันมีดีให้หลง หรือจะเถียง...ความจริงแล้วพลอยเห็นแก่เพื่อนค่ะ ถึงไม่คิดเข้าวงการ เพราะถ้าพลอยเป็นดาราจริง ๆ ละก็ คงแสดงบทอะไรไม่ได้หรอกค่ะนอกจากบทนางร้าย แล้วยายนิ้งจะไปทำมาหากินอะไรล่ะคะคุณซี” เธอพูดจบ ธามก็หัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วพูดว่า

“ข้อนี้เห็นด้วย...นางร้าย”

พลอยพัดชาตวัดตาส่งค้อนให้ชายหนุ่มทันทีพลางพูดเสียงลอดไรฟัน

“ใช่ซี้...”

ธามยิ้มอ่อนพลางเลิกคิ้วให้หญิงสาวโดยไม่พูดอะไร พลอยพัดชาจึงสะบัดหน้าไปทางอื่น ขณะที่นพฤทธิ์นั้นแววตายิ่งวาววามอย่างถูกใจ เขาหันไปคุยกับนลินทราอย่างทีเล่นทีจริงว่า

“คุณนิ้งครับ ผมว่าสองคนนี้เขาเหมือนแฟนกันเลยเนอะ ว่าไหม ดูสิครับมีงอนกันด้วย”

นพฤทธิ์ยิ้มแป้น ขณะที่นลินทราได้แต่ยิ้มเจื่อนเพราะกลัวใจเพื่อนจะลุกขึ้นมาเกรี้ยวกราด เธอยังไม่ทันพูดอะไรออกไป พลอยพัดชาก็เป็นฝ่ายแก้ไขความเข้าใจผิดนี้ให้ชายหนุ่มฟังเสียก่อน

“เหมือนตรงไหนคะคุณซี ไม่เหมือนสักหน่อย พลอยนับถือพี่ธามเหมือนพี่ชายแท้ ๆ คนหนึ่งเท่านั้นเองค่ะ พี่ธามก็คิดเหมือนกันนั่นแหละ” เธอเน้นคำว่าพี่ชายอย่างจงใจ ก่อนพูดต่อ 

“แต่จะว่าไป คุณซีพูดแบบนี้ออกมา ระวังนะคะจะทำให้ใครบางคนไม่พอใจเข้า เขายิ่งซีเรียสกับเรื่องนี้อยู่” ขณะที่พูด พลอยพัดชาก็เหลือบมองคนข้างตัวไปด้วย

ธามยิ้มบาง ๆ พลางยกเบียร์ขึ้นดื่มอึกหนึ่งอย่างอารมณ์ดี ชายหนุ่มเหมือนไม่มีทีท่าจะโต้แย้งอะไร แต่เจ้าตัวกลับขยับไปนั่งเบียดพลอยพัดชา แขนข้างหนึ่งล้ำเส้นไปกินที่ของหญิงสาวจนต้นแขนชิดกัน

ชายหนุ่มวางแก้วเบียร์ลงแล้วหันไปถามพลอยพัดชาด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ ว่า

“ใครหรือที่ไม่พอใจ ทำไมพี่ไม่เห็นรู้เรื่อง มีคนซีเรียสกับเรื่องนี้ด้วยหรือ”

พลอยพัดชาหรี่ตามองเขาด้วยความหมั่นไส้ แล้ววันนั้นแมวที่ไหนไล่เธอให้ไปพ้น ๆ หน้าห้องทำงานของเขากัน ทีวันนี้ดันมาทำเป็นลืมเสียได้ คนนิสัยเสีย!

แล้วนี่อะไรกัน ทำไมเธอต้องมานั่งตัวลีบจนแขนจะฝังเข้าไปในผนังอยู่แล้ว!

“พี่มาเบียดพลอยทำไม” เธอมองเขาตาขวาง แต่คนหน้าตายกลับเลิกคิ้วขึ้นและทำหน้าเหลอหลาราวกับไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร

“เบียดอะไร เปล่าสักหน่อย พี่ก็นั่งของพี่ดี ๆ” เขาพูดพลางตักกุ้งแม่น้ำใส่จานให้เธอ

“ดีตรงไหน พลอยมีที่นั่งอยู่แค่นี้เองนะ แล้วดูของพี่ซิ” หญิงสาวยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาวัดขนาดของโต๊ะฝั่งที่ตนนั่งอยู่

“เหลวไหล เราก็พูดไปเรื่อย พูดแบบนี้แสดงว่าอยากนั่งตักพี่ละสิ คงไม่ได้หรอกนะพลอย คนเยอะแยะอายเขาเปล่า ๆ และเราก็ไม่ใช่พี่น้องกันสักหน่อย” เขาทำหน้านิ่ง พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยคล้ายสั่งสอนเธอกลาย ๆ เหมือนตอนทำงานอยู่ที่โรงแรมแล้วเธอขึ้นไปชวนเขากินข้าวกลางวัน

“ใครอยากนั่งตักพี่ พลอยไม่ได้พูดสักหน่อย” เธอเชิดหน้าเถียงเขากลับ

“ไม่พูดแต่ก็คิดใช่ไหมล่ะ พี่รู้หรอกน่า เราน่ะชอบแอบคิดเกินเลยกับพี่”

“คราวนี้ไม่มีเกินเลยแน่นอน พี่สบายใจได้เลยเพราะพลอยเลิกคิดแล้ว” เธอโมโหจนแทบจะพ่นไฟได้

“ให้มันจริงเถอะ แล้วพี่จะรอดู”

เขายิ้มอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า พลอยพัดชาเห็นแล้วอยากหาอะไรสักอย่างฟาดเขาสักทีให้สมกับความมั่นหน้าของเขา

ขณะที่ทั้งสองคนเถียงกันเบา ๆ อยู่นั้น นลินทราก็มองเพื่อนสนิทด้วยความเป็นห่วงเพราะรู้ดีว่าถึงแม้ภายนอกของพลอยพัดชาจะเหมือนไม่แยแส และโต้ตอบกับธามได้อย่างเป็นปกติ แต่ในใจนั้นคงเจ็บปวดไม่น้อย

เพราะครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่พลอยพัดชางอนจนอีกฝ่ายต้องหาทางทำให้หญิงสาวหายงอนด้วยวิธีการต่าง ๆ นานา ไม่ว่าจะเป็นการซื้อของโปรดมาฝาก หรือการพูดจาเย้าแหย่อย่างที่เห็น และทุกครั้งก็จบลงที่เพื่อนของเธอหายโกรธแต่โดยดีแล้วก็วิ่งตามเขาต่อไป ส่วนธามก็กลับเข้าสู่โหมดปกติคือไม่ใส่ใจพลอยพัดชาเหมือนเคย

ไม่รู้ว่าคราวนี้ พลอยพัดชาจะใจแข็งได้อย่างที่ลั่นวาจาไว้หรือไม่ เพราะหากใจอ่อนอีกก็คงไม่แคล้วต้องเข้าสู่วังวนเดิม ๆ

“คุณนิ้งอย่าห่วงไปเลยครับ ให้พวกเขาปรับความเข้าใจกันนั่นแหละดีแล้ว” นพฤทธิ์หันมาพูดกับเธอเบา ๆ

“ไม่ดีหรอกค่ะ คุณน่ะไม่รู้อะไรซะแล้ว” นลินทราช้อนตาขึ้นแล้วค้อนให้เขาเล็กน้อย

“ผมเป็นเพื่อนธามมานาน ผมรู้ดีที่สุดว่าเขาเป็นคนยังไง ถึงเขาจะไม่แสดงออกอะไรมากมาย แต่ความจริงแล้วเขาแคร์คุณพลอยมากนะครับ”

“คุณเป็นเพื่อนเขา คุณก็ต้องเข้าข้างเขาเป็นธรรมดา แต่นิ้งเป็นเพื่อนพลอย นิ้งทีมพลอยค่ะ” เขาไม่ได้มานั่งฟังเพื่อนสนิทร้องไห้ปรับทุกข์ให้ฟังเหมือนอย่างเธอนี่

“อ้าว แล้วผมล่ะ” เขาพูดยิ้ม ๆ แต่สายตามองอย่างสื่อความนัยจนนลินทราต้องหลบตาวูบ และแก้เก้อด้วยการหยิบค็อกเทลมาดื่ม

มิน่าเล่าชายหนุ่มสองคนนี้ถึงได้เป็นเพื่อนสนิทกัน หน้ามึนด้วยกันทั้งคู่