บทที่ 2 คาสิโน

การเดินทางที่แสนวิเศษได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว…

จากไทยไปมาเก๊าเบ็ดเสร็จใช้เวลาเกือบ 3 ชั่วโมง ในที่สุดฉันก็มาถึงสักที ดีนะที่ฉันรู้ว่าเจ๊ลัตตี้ทำงานอยู่ที่ไหน ไม่งั้นคืนนี้คงไม่มีที่พัก เพราะไม่ได้จองโรมแรงใด ๆ เลย หวังมาเพิ่งเจ๊ลัตตี้เต็มที่

เจ๊ลัตตี้นางทำงานอยู่ที่ black more casino คาสิโนชื่อดัง หรูหรามีระดับอันดับหนึ่งในมาเก๊า ฉันเคยได้ยินมาว่าการสมัครสมาชิกที่นั่น มีเงื่อนไขสำคัญ คือ ต้องมีเงินเดินบัญชีกว่า 50,000,000 ปาตากา ^[1] กล่าวคือ ฉันต้องมีเงินหมุนเวียนบัญชีสองร้อยล้านบาทขึ้นไป 

ลำพังเดือนหนึ่ง ฉันยังใช้เงินไม่ถึง 5 ล้านบาท แล้วจะเข้าไปเป็นสมาชิกได้ยังไง? ทางเลือกมีทางเดียว ฉันต้องเข้าไปเป็นสมาชิกโดยอาศัยเส้นสายจากอิเจ๊

“ฮัลโหลเจ๊ ฉันมาถึงแล้ว” ฉันมองไปรอบๆ สมแล้วที่เป็นประเทศแห่งแสงสีและการพนัน ค่ำมืดแล้วยังสว่างไสวยิ่งกว่ากรุงเทพมหานครเสียอีก

นี่สินะ เมืองที่ไม่มีวันหลับไหล

“อะไรของแกฮะ ยัยปิ่นปัก ฉันงงไปหมดแล้วเนี่ย” น้ำเสียงติดหงุดหงิดดังออกมาจากปลายสาย ฉันได้ยินเสียงจอแจแทรกเข้ามาเป็นระยะจึงแอบคาดเดาในใจว่าเจ๊ลัตตี้คงกำลังยุ่งอยู่กับงาน

“อิเจ๊ลัตตี้ ฉันมาถึงถิ่นเจ๊แล้ว มารับเดี๋ยวนี้ อย่าให้มีน้ำโห” 

“แกมาทำไมฮะ คุณหนูปักปิ่น ฉันให้แกมาที่นี่ไม่ได้หรอก มันไม่เหมาะกับแก อัตรายจะตายชัก” 

“ไม่ได้นะอิเจ๊! ฉันมาถึงแล้ว ฉันจะไม่ยอมกลับมือเปล่าแน่ จนกว่าจะได้สามีเป็นมาเฟียกลับไปด้วย” ปิ่นปักค้านหัวชนฝา 

ลัตตี้กุมขมับ เดิมทีงานในคาสิโนยุ่งวุ่นวายมากพออยู่แล้ว เขายังต้องมารับผิดชอบเพื่อนตัวดีที่โตแต่ตัวนิสัยยังเป็นเด็กอีก

“โอ๊ยยย ฉันกำลังปวดหัวกับงานยังต้องมาปวดหัวกับแกอีก งั้นแกนั่งแท็กซี่มาตาม gps ฉันจะส่งพิกัดไปให้ พอมาถึงแล้วรออยู่หน้าล็อบบี้ ฉันจะรอแกอยู่ที่นั่น เร็วๆ ด้วย” เจ๊ลัตตี้พูดเร็วมากจนฉันฟังแทบไม่ทัน

“โอเค ปิ่นปักกำลังเดินทาง” นิ้วเรียวจิ้มกดวางสายมองดูพิกัดตามที่เจ๊ลัตตี้ส่งมาในข้อความ

การเดินทางเป็นไปอย่างง่ายดาย ปิ่นปักมาถึงคาสิโนโดยสวัสดิภาพ ร่างบางลากกระเป๋าใบใหญ่ออกมาจากรถแท็กซี่ ภายนอกของคาสิโนมีลักษณะเหมือนปราสาทขนาดใหญ่ การตกแต่งคล้ายแนวศิลปะยุคกลาง ดูสวยแบบแปลกตาดี 

รอบด้านคาสิโนมีชายหนุ่มร่างใหญ่สวมชุดสูทสีดำยืนอยู่ด้านหน้าเต็มไปหมด หากว่าชายหนุ่มพวกนี้เปลี่ยนจากสูทดำเป็นชุดอัศวินอาจจะเข้ากับสถานที่มากกว่าไหมนะ?

พวกเขาคงจะเป็นบอดี้การ์ดหรือไม่ก็พนักงานรักษาความปลอดภัยอะไรทำนองนั้น  

“นี่น่ะเหรอ แบล็คมอร์ คาสิโน” ฉันขยับแว่นกันแดดลง ไม่รู้ว่าด้าน‍ในจะสวยขนาดไหน

มือเรียวผลักบานประตูบานใหญ่ ได้ยินเสียงเฮโลของเหล่านักเสี่ยงโชคดังขึ้นเป็นระยะ ปิ่นปักกวาดสายตามองหายัยเจ๊ลัตตี้ ก่อนจะเจอร่างบึกบึนของเจ้าตัวกำลังชี้นิ้วกับเด็กสาวที่แต่งตัวนุ่งน้อยห่มน้อย

อืม มันเหมือนกับชุดบันนี่เกิร์ล ถ้าฉันใส่คงจะสวยน่าดู

“เจ๊ลัตตี้” ฉันทักทายด้วยสีหน้าสดใสขัดกับท่าทางของอิเจ๊ เหมือนนางอยากไล่ฉันกลับตั้งแต่แรกพบหน้า

“ถึงสักที ฉันรอแกนานมาก ปิ่นปัก”

“เด็กใหม่เหรอคะเจ๊” เด็กสาวชุดบันนี้เอ่ยถาม ฉันโบกมือทักทาย

“เด็กใหม่อะไรกัน นี่เพื่อนฉัน นางชื่อปิ่นปัก รู้จักกันไว้สิ ปิ่นปักจะมาอยู่กับฉันสักพัก”

“สวัสดีค่ะพี่ปิ่นปัก ฉันเจนส์นะ เด็กในสังกัดเจ๊ลัตตี้” 

“ไฮ ยินดีที่ได้รู้จัก” ฉันจับมือทักทายกับเจนส์ 

“แกรีบไปเตรียมตัวเถอะไป ใกล้เวลาแสดงโชว์แล้ว” ลัตตี้โบกมือไล่เด็กในสังกัด ก่อนแขกที่ไม่ได้รับเชิญจะเกิดความคิดสุดบรรเจิดอะไรขึ้นมาซึ่งความคิดนั้นย่อมไม่ใช่เรื่องดี

“แสดงโชว์อะไรอ่ะ ฉันร่วมด้วยได้ไหม” นั่นไง เขาพูดผิดที่ไหน

“เสียใจด้วยจ๊ะ โชว์นี้คนครบแล้ว อีกอย่างแกเต้นโพลแดนซ์^[2]เป็นหรือไง” 

“เป็นสิ ฉันเคยเต้นย่ะ”

โชคดีที่ฉันเคยเรียนเต้นโพลแดนซ์ มีอะไรสนุกๆให้ทำแล้วสิ มา‍ต่างประเทศทั้งทีทำอะไรน่าอายก็ไม่มีใครรู้จักหรอก เท่าที่ฉันสำรวจดู ที่นี่แทบไม่มีคนไทยอยู่เลย

“ยังไงก็ไม่ได้ การแสดงคู่ต้องผ่านการซ้อมมาก่อน”

“คิดดี ๆ ฉันมันตัวท็อปเลยนะแก”

“ตัวท็อปหรือตัวดื้อกันแน่ ไม่มีทางซะหรอก” ลัตตี้หันหน้าหนีไปอีกทาง เขารู้ว่าอีกสักพักปิ่นปักจะต้องออดอ้อนร้องขอสิ่งที่ตัวอยากได้ นิสัยของยัยนี่ อยากได้อะไรต้องได้ เอาแต่ใจที่หนึ่ง

ระหว่างที่ปิ่นปักกำลังเถียงกับลัตตี้ ใครบางคนกึ่งเดินกึ่งวิ่งด้วยท่าทางอิดโรยตรงดิ่งมาทางทั้งสองคน

“เจ๊ลัตตี้คะ เลน่าขึ้นเต้นไม่ไหวค่ะ ปวดท้องมากเลย” หญิงสาวเอ่ยพลางกุมท้องไปด้วย 

เธอไม่น่าแอบขโมยส้มตำอบแห้งของเจ๊ลัตตี้มากินเลย กว่าจะคืบคลานออกมาจากห้องน้ำได้ทำเอาแทบกลายเป็นผีเฝ้าห้องน้ำ

“โอ้ยย นี่มันวันอะไรของฉันเนี่ย” ลัตตี้โวยวายพลางนวดขมับเพราะเริ่มปวดหัว 

อะไรมันจะเหมาะเจาะขนาดนี้ 

“เธอถอดชุดไว้ หน้าที่ของเธอ ฉันจะรับผิดชอบเอง”

ปิ่นปักอาสา หรือจะเรียกว่าเสนอหน้าก็ไม่ผิด

“ปิ่นปัก!!” 

“เอาน่า ฉันมาอยู่กับแก ช่วยแกทำงานจะเป็นอะไรไป” 

“แต่ชุดนี้มันโป๊มากเลยนะ แกไหวเหรอ”  

“ทำอย่างกับปกติฉันแต่งตัวเรียบร้อยอย่างนั้นแหละ งั้นฉันจะใส่หน้ากากครอบไว้โอเคไหม” 

ปิ่นปักค่อนข้างภูมิใจในสรีระของตัวเองมากเพราะเป็นคนชอบออกกำลังกาย ดูแลหุ่นให้สวยเซ็กซี่อยู่เสมอ ปกติก็ชอบแต่งตัวเซ็กซี่ ขอเพียงชุดสวยถูกใจ โป๊แค่ไหนเธอก็ใส่

“ก็ได้ ฉันยอมใจแกเลยจริงๆ” ลัตตี้ไม่ต่อล้อต่อเถียงอะไรกับปิ่น‍ปักอีก เขารู้ว่าสุดท้ายปิ่นปักจะต้องชักแม่น้ำทั้งห้า ^[3]หาเหตุผลมารองรับเพื่อให้ตัวเองได้สิ่งที่ต้องการอยู่ดี

“ไปแต่งตัวก่อนนะ” เอ่ยบอกลาเพื่อนเสร็จสรรพ ร่างอรชรหมุนตัวหายเข้าไปในห้องแต่งตัว

ปิ่นปักหมุนตัวสำรวจตนเองในกระจก ชุดบันนี่ขนาดเล็กกว่าตัว‍เธอเล็กน้อยทำให้หน้าอกขนาดคัพดีล้นออกมาจากชุดเกาะอก แถมเนื้อผ้ายังเป็นแบบแนบเนื้อทำให้เห็นเอว‍ขอดบางทรงนาฬิกาทราย สะโพกผายกลมกลึง สวย สมบูรณ์แบบกว่าที่คิดไว้ อยากจะถ่ายรูปเก็บไว้สักสิบรูป

ฉันไม่ลืมที่จะหยิบหน้ากากมาสวมใส่ตามที่สัญญากับเจ๊ลัตตี้พร้อมกับที่คาดหูกระต่าย ความเป็นตัวแม่สะท้อนออกมาจากกระจกอย่างเห็นได้ชัด

“โห พี่ปิ่นปักหุ่นสวยมาก มีเคล็ดลับปั้นหุ่นไหมคะ” เจนส์ตะลึงงันกับสรีระอันสมบูรณ์แบบ อกเป็นอก เอวเป็นเอว ตูดเป็นตูด หุ่นแบบนี้ ยอมเลยจริง ๆ ไม่รู้ว่าต้องออกกำลังกายหนักขนาดไหน

“มีสิ เดี๋ยวฉันจะเขียนให้ทีหลัง เราไปเตรียมตัวกันเถอะ” 

“ตามเจนส์มาเลยค่ะ เจนส์จะอธิบายลำดับคิวให้นะคะ” ลัตตี้มองเพื่อนรักกับเด็กในสังกัดเดินออกไปพร้อมกันด้วยความกังวล

ความกังวลของลัตตี้ 

หนึ่ง คือ กลัวปิ่นปักจะถูกลวนลามอะไรทำนองนั้น

สอง คือ กลัวเจ้าตัวจะทำอะไรพิเรนทร์

ทว่า ความวัวยังไม่ทันหาย ความควายก็เข้ามาแทรก 

“ห้ะ!! อะไรนะ คุณชาร์ลเข้าคาสิโนวันนี้เหรอ” เสียงหนึ่งในบอดี้การ์ดโพล่งขึ้นเสียงดัง การแตกตื่นจากบรรดาบอดี้การ์ดทำให้ลัตตี้รู้ทันทีว่าประตูนรกมาเปิดรอแล้ว

“ชิบหายแล้ว ถ้าคุณชาร์ลรู้ว่าเอาคนนอกเข้ามาในคาสิโนตายแน่เรา!!!” ลัตตี้หวีดร้องด้วยความสิ้นหวัง 

ครั้นจะเรียกปิ่นปักลงมาคงไม่ทัน เพราะปิ่นปักขึ้นไปอยู่บนเวทีเรียบร้อยแล้ว....

 

---

^[1] สกุลเงินมาเก๊า 1 ปาตากา เท่ากับ 4 บาทไทย ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับความผันผวนทางการเงิน ดังนั้น 50,000,000 ปาตากาจึงมีมูลค่าประมาณ 200,000,000 บาทไทย

^[2] “การเต้นกับเสา” ที่ต้องใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้น หมุนรอบเสาด้วยท่าสุดเซ็กซี่

^[3] หมายความว่า พูดจาหว่านล้อมยกเหตุผลต่าง ๆ เพื่อโน้มน้าวให้ได้สิ่งที่ประสงค์