บทที่ 3 การแสดงของปิ่นปัก

รถคันหรูหลายคันเคลื่อนตัวมาจอดหน้า black more casino บรรดาชายหนุ่มในชุดสูทสีดำกรูเข้ามายืนเรียงแถวหน้ากระดานเพื่อต้อนรับคนในรถ

แดนนี่ได้รับสายด่วนจากเลขาของคุณชาร์ลว่า นายท่านและเพื่อน ๆ ของเขาจะเข้ามาร่วมสนุกในเลาจ์คาสิโนในอีก 30 นาทีข้างหน้า 

ยังไม่ทันได้ตระเตรียมการอะไร พวกเขาก็มาถึงกันแล้ว

แดนนี่เดินไปประตูรถคันหรูด้วยมืออันสั่นเครือ เขาเพิ่งมาทำงานเป็นผู้จัดการคาสิโนได้ไม่นาน เคยได้ยินกิตติศัพท์ของคุณชาร์ลมาบ้างจึงรู้สึกเกรงกลัว

คุณชาร์ล กินส์ หวัง หนุ่มนักธุรกิจลูกครึ่งไทย-จีน-ญี่ปุ่น หนึ่งในผู้‍มีอิทธิพลใหญ่ในมาเก๊า ฉากหน้าเป็นนักธุรกิจจัดหาวัสดุอุปกรณ์ก่อสร้าง เบื้องหลังเป็นพ่อค้าอาวุธสงคราม 

“เตรียมโต๊ะไว้ให้ฉันแล้วหรือยัง” ชายหนุ่มคีบไปป์^[1]ห่างจากริมฝีปากเพียงคืบ พ่นควันไฟในอากาศ นัยน์ตาสีเทาหม่นมองต่ำลงมายังผู้จัดการหนุ่ม 

แดนนี่ยิ่งสั่นผงกกับดวงตาทรงอำนาจ 

“เรียบร้อยแล้วครับท่าน!”

“อัลเลน นายไม่ได้บอกผู้จัดการเหรอว่าให้เรียกฉันว่าอะไร” สายตาคมตวัดไปหาเลขาส่วนตัว 

เลขาหนุ่มดันแว่นขึ้นเล็กน้อย เอ่ยตอบเจ้านายด้วยน้ำเสียงฉะฉาน

“ผมยังไม่ได้บอกเขาครับ ขอถือโอกาสนี้บอกเลยแล้วกัน”

“คุณแดนนี่ครับ โปรดเรียกนายท่านว่า นายท่านใหญ่ หากครั้งหน้าเรียกผิดจะถูกทำโทษนะครับ” แดนนี่หลบสายตาพิฆาตภายใต้แว่น‍หนา

คนคนนี้ภายนอกถึงจะดูไร้พิษภัย แต่ความจริงแล้ว เขาน่ะร้ายพอ ๆ กับนายท่านใหญ่ มิฉะนั้นคงไม่อาจเป็นเลขาของนายท่านใหญ่ได้

“คะ…ครับ”

“บุคลิกยังไม่ผ่าน อเล็กซ่า อลัน เอาไปอบรม” นิ้วเรียวปาดด้วยเจลสีดำชี้นิ้วสั่ง 

“นายท่านใหญ่คะ…ครับ อย่านะครับ” แดนนี่ร้องเสียงโหยหวน 

สิ้นคำสั่งนั้น แดนนี่ถูกชายหนุ่มชุดดำหิ้วปีกไป ชายหนุ่มผู้ออกคำสั่งไม่ได้สนใจเสียงร้องอ้อนวอน เพราะบุคลิกภาพแบบนั้นอาจทำให้คาสิโนของเขาหมดความน่าเชื่อถือ

“ชาร์ล นายใจร้ายเกินไปหรือเปล่า เขาแค่พูดตะกุกตะกักเพราะกลัวหน้าไม่รับแขกของนาย” ชายหนุ่มเจ้าเรือนผมสีทองเปิดประตูลงมาจากรถ

เขาคือ อองเกรเซียส เลอง หนุ่มลูกครึ่งฝรั่งเศส-อิตาลี นักธุรกิจส่งออกเครื่องดื่มชื่อดัง หนึ่งในสามเพื่อนสนิทของชาร์ลและเป็นหุ้นส่วนร่วมค้าทุ่นระเบิดด้วย

“เงียบน่าเลอง!”

“โทษนะเพื่อน ฉันไม่ใช่ลูกน้องของนาย ฉันไม่กลัวนายหรอก” ชาร์ลตวัดสายตามองเพื่อนรักดุ ๆ  

“โอเค ฉันยอมนายแล้ว อย่ามองเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อกันสิ” เลองยกมือขึ้น เขายอมแล้วกับสายตาอมหิตที่สามารถฆ่าคนตายได้ด้วยการมอง

“เรียกลัตตี้” ชาร์ลออกคำสั่งพลางยื่นไปป์ให้อัลเลนเอาไปเก็บ

ไม่ถึง 3 นาที ชายหนุ่มหน้าหวานร่างบึกบึนกุลีกุจอออกมาจากคาสิโน

“นายท่านใหญ่มีอะไรให้ลัตตี้รับใช้คะ” ลัตตี้ออกอาการประหม่าเล็กน้อย เขามีประสบการณ์ทำงานให้กับท่านใหญ่มานานหลายปีจึงรู้ดีว่าควรทำตัวยังไงต่อหน้านายท่านใหญ่

“เธอไปเตรียมโต๊ะให้ฉันกับเพื่อนที่เลาจ์ ขอมุมด้านหน้าเวที ฉันจะประเมินโชว์การแสดงวันนี้” ลัตตี้ถึงกับเหงื่อแตกพลั่ก 

“เข้าใจแล้วค่ะ ลัตตี้จะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้” ชาร์ลลอบสังเกตท่าทางวิตกกังวลของอีกฝ่ายด้วยความสงสัย แต่ไม่ได้ถือเอาความอะไร เพราะทุกครั้งที่เขาคุยกับลูกน้องหรือมาตรวจงานกะทันหัน พวกมันมักจะทำท่าทางกลัวความผิดแบบนี้กันทั้งนั้น

เมื่อมาถึงโต๊ะที่ถูกจัดเตรียมไว้ ชาร์ลถอดเสื้อสูทออกพร้อมกับโยนให้เลขาหนุ่มถือไว้ มือหนาปลดกระดุมบนออกด้วยท่าทางผ่อนคลาย

ที่นั่งของเขาถูกจัดไว้ด้านหน้าสุดเวที มุมนี้มองเห็นการแสดงโชว์ชัดเจนที่สุด

ไม่นานนัก บรั่นดีและวอดก้าชั้นเลิศถูกทยอยวางไว้บนโต๊ะ

“คาสิโนของนายนับวันยิ่งดูดีมีระดับ” เลองเอ่ยชม เขาชอบแสงไฟสลัวๆของที่นี่ทำให้ดูน่าค้นหาและให้อารมณ์ผ่อนคลายไปพร้อมๆกัน

“ขอบใจ ไม่นานมานี้ฉันเพิ่งคิดวิธีการให้ทิปแบบใหม่ ฉันจะทำให้นายดู รอการแสดงเริ่มก่อน”

“ว้าว ชาร์ล นายจะให้ทิปสาวสวยงั้นเหรอ”

“ประมาณนั้น”

“ฉันจะตั้งใจดูอย่างใจจดใจจ่อ หลวงจีนศีลแตกแล้วสินะ” เลองยังคงไม่หยุดกวนประสาท แม้ว่าชาร์ลไม่สนใจเขาแล้วก็ตาม

“ลัตตี้ เตรียมกุหลาบไว้หรือยัง”

“เรียบร้อยค่ะนายท่านใหญ่” 

โชว์ชุดแรก เดิมทีจะต้องเป็นโชว์คู่ระหว่างเลน่ากับเจนส์เต้นโพลแด๊นซ์คู่กัน แต่พอเปลี่ยนตัวเป็นปิ่นปัก เขาชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ารายนั้นจะทำอะไรแปลกๆหรือเปล่า ได้แต่สวดมนต์อ้อนวอนกับพระเจ้าแล้ว 

ทว่า คำร้องขออ้อนวอนนั้น เหมือนว่าพระเจ้าจะไม่รับฟัง เสียงเพลงที่ลัตตี้ไม่คิดว่ามีคนเอามันมาเปิดในเลาจ์

มันคือ เพลง Sugar daddy 

ร่างงามระหงส์ของเพื่อนสาวส่ายก้นอวบอั๋นทรงลูกพีชออกมาทางด้านหน้าเวทีเพียงคนเดียว เจ้าตัววาดลวดลายใช้ทุกส่วนของร่างกายให้เป็นประโยชน์ยั่วยวนสายตาแพรวพราวของพวกนักล่า

ลางสังหรณ์ของเขาผิดที่ไหน!!!

“ชิบหายหมดแล้ว!!” ลัตตี้หันไปสบถกับเลน่าที่นั่งกุมท้องเจ็บปวดอยู่ไม่ไกล

“เจ๊ มีแสดงเดี่ยวด้วยเหรอเนี่ย ทำไมฉันไม่เห็นในคิวล่ะ” เลน่าร้องทักท้วงเพราะหล่อนก็อยากเต้นเดี่ยวเหมือนกัน

“เดี่ยวบ้าเดี่ยวบออะไรล่ะ เห้อออ” ลัตตี้ถอยหายใจยาวเหยียดอย่างหัวเสีย

“ปิ่นปักเอ่ย หาเรื่องให้ฉันอีกแล้วนะแก”

ทุกอิริยาบถที่ปิ่นปักเคลื่อนไหวสวยงามจนชายหนุ่มละสายตาไปไม่ได้ สายตาคมมองไล่สำรวจไปทั่วเรือนร่างสมส่วน โดยเฉพาะส่วนหน้าอกที่ล้นออกมาจากเกาะอกดึงดูดสายตาเขาที่สุด

“เห้ ชาร์ลนายมองแบบนั้น เดี๋ยวสาวน้อยก็แสดงได้ไม่เต็มที่หรอก ดูสิ แก้มแดงหมดแล้ว”

“สวยมาก” ชาร์ลเอ่ยชม 

เขาชอบยามขาเรียวยาวเกี่ยวรัดกับเสา อดจิตนาการไม่ได้หากเธอมาเกี่ยวรัดบนตัวเขาบ้างจะเป็นอย่างไร เขาอยากมองหล่อนใกล้กว่านี้ 

ช่างน่าแปลกนัก ทำไมเขาไม่เคยเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้มาก่อน

นิ้วเรียวยาวกระดิกเรียกคนบนเวทีให้เดินลงมา 

ปิ่นปักไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังเล่นอยู่กับไฟ เธอกำลังสนุกอยู่กับการเต้นยั่ว ยิ่งรู้ว่า เขาไม่มีทางที่เขาจะรู้ตัวตนของเธอก็ยิ่งเอาใหญ่

ร่างบางเต้นส่ายสะโพกเด้งบั้นท้ายขึ้นลงจนกระทั่งเดินไปถึงหน้าชายหนุ่ม เขายื่นดอกกุหลาบสีดำให้เธอ 

ปิ่นปักโน้มตัวลงให้เขาเสียบดอกกุหลาบนั้นมากลางร่องอก จากนั้นจึงหันหลังเต้นบดสะโพกลงบนตักเขา ทำท่าขย่มจนสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่กำลังแข็งขึงถูไถผ่านเนื้อผ้า 

เมื่อการยั่วยวนสำเร็จลุล่วง เจ้ากระต่ายน้อยผละตัวหนีออกมา ยอมรับเลยว่า สัมผัสนั้น สร้างความกระสันไม่น้อย ก่อนจากไปไม่ลืมที่จะทิ้งทวนด้วยการจุมพิตที่ข้างแก้มสาก ทิ้งร่องรอยลิปสติกสีแดงสดเอาไว้

การแสดงจบลงแล้ว ลัตตี้เห็นการกระทำของเพื่อนสาวถึงกับเห‍วอไปชั่วขณะ พึมพำประโยคเดียวซ้ำไปซ้ำมา 

“ตายห่า ตายห่า ตายห่า”

อ่อยใครไม่อ่อยดันเลือกอ่อยเจ้าของคาสิโน!

 

 

---

^[1] กล้องสูบยา