บทที่ 6 จูบ

หลังจากเลขาหนุ่มกลับไปแล้ว ลัตตี้กลับมาคาดคั้นปิ่นปักต่อ เขาเขย่าตัวเธอแรง ๆ จนเจ้าตัวรู้สึกวิงเวียน มองเห็นนกพิราบบินวนบนหัว

“เหตุการณ์มันเป็นยังไง เล่ามาสิ ฉันจะได้แก้ตัวกับคุณชาร์‍ลถูก” เขาถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน 

ให้ตายเถอะ ปิ่นปักมาถึงวันเดียวก็สร้างเรื่องแล้ว

“หยุดเขย่าก่อน คือว่า เรื่องมันเป็นแบบนี้…” ปิ่นปักพยายามเค้นความทรงจำครั้งสุดท้ายก่อนที่ตัวเองจะหมดสติไปพร้อมกับยืนกรานว่า ตัวเองไม่ผิด  

ฟังจบลัตตี้ถึงกับกุมขมับ เรื่องมันแปลกตั้งแต่ปิ่นปักเดินไปเจอลิฟท์สี่ตัวแล้ว ตรงนั้นไม่ใช่โซนที่เจนส์วาดแผนที่ให้กับปิ่นปัก

“แกฟังฉันนะ แกน่ะไปผิดฝั่ง แกออกไปทางประตู W ใช่ไหม แต่จริงๆแล้วเจนส์บอกให้แกออกทางประตู M ต่างหากโว้ยยย แล้วไม่เห็นหรือไงว่าบนลิฟท์เขียนไว้ว่าสำหรับผู้บริหารสูงสุด” 

“อ๋อ ก็ไม่ได้มองนิ คนมันง่วงตาลายหมดแล้ว เอ๊ะ ฉันรู้สึกว่าลืมอะไร” ปิ่นปักเริ่มรู้สึกแปลก ๆ จนกระทั่งคิดได้ว่าเมื่อคืนเธอลากกระเป๋าเดินทางใบยักษ์มาด้วย แต่ตอนนี้มันหายไปแล้ว

“เอาล่ะ ฉันจะไปพบคุณชาร์ล ถ้าฉันตายฝากแกเอาเงินที่ซ่อนอยู่ในกล่องสะสมกางเกงในลายทางให้ครอบครัวของฉันด้วย” 

“อี๋มากกก ฉันไม่รับฝาก ฉันจะไปด้วย!” 

“แกจะไปทำไม แค่นี้ยังสร้างความวุ่นวายให้ฉันไม่พออีกหรือไง” 

“คือว่าฉันลืมกระเป๋าเดินทางไว้ที่ห้องสุดหล่อ ฉันต้องกลับไปเอา” กระเป๋าลืมจริง แต่ก็อยากเห็นหน้าเขาด้วย

“ไม่ต้อง รออยู่นี่ เดี๋ยวฉันจะลากลงมาให้แกเอง” ลัตตี้ปฏิเสธ 

มีหวังให้ปิ่นปักไปด้วยจะต้องก่อเรื่องอีกแน่

“ขอฉันไปด้วยเถอะนะ ๆ ” ปิ่นปักเกาะแขนบึกบึนของลัตตี้ กระพริบตาปริบปริบ ร้องขอความเมตตา ลัตตี้หลุบตาค่ำลงหลบสายตาลูกแมว แล้วเขาจะปฏิเสธปิ่นปักได้‍อย่างไรในเมื่อเล่นปล่อยท่าไม้ตายใส่กันแบบนี้

“ฉันรู้นะว่าแกคิดอะไรอยู่ ล้มเลิกซะเถอะ คุณชาร์ลไม่เหมาะกับแกหรอก” ลัตตี้จ้องเขม็งคนดื้อรั้น ยกนิ้วชี้เชิงสัญลักษณ์ให้หยุดเถียงแต่มีหรือที่ปิ่นปักจะฟัง ปากเล็กจิ้มลิ้มอ้าปากเถียงทันที

“แกรู้ได้ไงว่าไม่เหมาะ ฉันกับเขาอาจจะเกิดมาเพื่อกันและกันก็ได้นะ ฉันจะทำให้แกรู้ว่าฉันนี่แหละ นายหญิงของคาสิโนนี้” หญิงสาวตะโกนตอกหน้าลัตตี้ 

หน็อย อะไรที่ฉันจะเอาไม่มีวัน ไม่สำเร็จหรอกย่ะ 

“เห้อ ฉันเหนื่อยใจกับแกจริงๆ จะเป็นให้ได้เลยใช่ไหมเมียมาเฟียเนี่ย” ลัตตี้ถอนหายใจเหนื่อยหน่าย 

“แน่นอนอยู่แล้ว ฉันจะเป็นให้ได้!!!” ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างเอาแต่ใจ

“แกซ้อมคอรอเรียก นายหญิงปิ่นปักได้เลย”

“เห้อ ตามใจเลยแล้วกัน ถือว่าฉันเตือนแกแล้ว” ลัตตี้ถอนหายใจให้กับความมั่นหน้าไม่เข้าเรื่อง 

คนหนึ่งออกอาการประหม่าอย่างปิดไม่มิด ส่วนอีกคนหนึ่งทำท่ากระดี๊กระด๊ามีความสุขจนออกนอกหน้า 

ปิ่นปักเลือกชุดเดรสเกาะอกลูกไม้สีดำสั้นเหนือเข่าแหวกกลางร่องอกอึ้มเล็กน้อย ตั้งใจมายั่วเขาเต็มที่ 

คราวนี้ไม่ได้มาพบกับเขาที่ห้องเดียวกันกับเมื่อคืนแต่เป็นห้องใต้ดิน บรรยากาศตลบอบอวลไปด้วยความหดหู่กลิ่นเหม็นเน่าอย่างกับกลิ่นซากหนูตายลอยมาตามอากาศ

“กลิ่นอะไร เหม็นชะมัด อี๋” ปิ่นปักขยี้ปลายจมูกแดง

“กลิ่นความตายค่ะ แค่นี้แกยังรับไม่ได้เลยมั้ง แกยังต้องเรียบรู้โลกใต้ดินอีกเยอะ”ลัตตี้ได้โอกาสตอกย้ำความเป็นจริงอีกครั้ง 

ทว่า อีกฝ่ายก็ดูไม่ได้ยี่หระ แทนที่จะกลัวกลับให้ความสนใจ

“ฉันสนใจนะ แกสอนฉันสิ” ครั้นยังสนใจมากกว่าเดิม 

“คุณหนูปิ่นปักคะ เธอมันอนุบาลหมีน้อย ซนแต่เรื่องไรสาระ เธอไม่มีทางทำงานใต้ดินได้หรอก งานใต้ดินมันยากตรงไหนรู้ไหม” ลัตตี้ถาม ปิ่นปักส่ายหัว

“เธอต้องรับผิดชอบงานด้วยชีวิต เอางี้ แกมาทำงานกับฉัน ถ้า‍เกิดว่าแกทำงานกับฉันได้ ฉันจะไม่ขวางทางรักของแกและจะช่วยด้วยเลย เอ้า” 

“ตกลง เจ๊พูดแล้วห้ามคืนคำนะ!” ปิ่นปักยิ้มกริ่ม กลายเป็นว่าลัตตี้ตกหลุมพลางที่เธอขุดเอาไว้แล้ว 

เมื่อหันไปมองหน้าเพื่อนสาวสองก็อดนึกถึงเรื่องในอดีตไปไม่ได้..

ในอดีต

เส้นทางชีวิตของปิ่นปักไม่ได้เติบโตมาด้วยการเลี้ยงดูอย่างหรูหราฟู่ฟ่าเหมือนลูกคุณหนูคนอื่นๆ แม้ว่าครอบครัวของเธอจะมีภูมิหลังจากตระกูลเก่าแก่ร่ำรวยเงินทองก็ตาม 

เธอเคยมีบ้านเก่าอยู่ใกล้กับย่านสลัม การเติบโตมาของเธอจึงเกลือกกลัวะอยู่กับคนหลายชนชั้น 

สมัยเรียนอยู่มอต้น ปิ่นปักเคยคบเพื่อนกลุ่มหนึ่ง เรียกได้ว่าเป็นกลุ่มที่คุณครูเกือบทั้งโรงเรียนชังขี้หน้า ไม่ว่าจะโดดเรียน กินเหล้า สูบ‍บุหรี่ เล่นยา ปิ่นปักผ่านมันมาหมดแล้ว 

จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์หนึ่ง 

ครั้งแรกทีได้พบกับลัตตี้ ตอนนั้นปิ่นปักถูกเพื่อนในกลุ่มลวงไปขายในซ่อง โชคดีที่ลัตตี้คือแม่เล้าของซ่องนั้น ลัตตี้เล่าให้ฟังถึงเหตุจำเป็นที่ต้องทำงานวงการนี้ เปิดเผยความดำมืดของวงการ การได้รับฟังมุมมองที่ต่างกันออกไปทำให้เปิดโลกทัศน์มากขึ้น กลายเป็นว่าสนิทกับลัตตี้แบบงง ๆ

หลังจากเรียนจบมอต้น ลัตตี้ไม่ได้เรียนต่อ เขาย้ายไปทำงานหลายที่ กระนั้นพวกเรายังคงติดต่อกันเป็นนิจไม่เคยห่างหายจากกันไปไหน ภายหลังมีอาร์ตเข้ามาเป็นเพื่อนร่วมกลุ่มอีกคน

ถึงลัตตี้จะทำอาชีพไม่สุจริต แต่พวกเราก็ไม่เคยนึกรังเกียจเพราะความจริงที่ลัตตี้เป็นคนช่วยฉันมาจากขุมนรก ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

ในฐานะเพื่อน ลัตตี้ คือ เพื่อนที่ดีที่สุดของงฉันคนหนึ่ง

“หันไปเลย มองหน้าฉันทำไมหรือคิดอะไรแผลง ๆ อีก” ลัตตี้หรี่‍ตามองอย่างจับผิด 

“ฉันรักแกนะ” ปิ่นปักไม่พูดเปล่า ทำท่าส่งจูบให้ด้วย ลัตตี้เบี่ยงตัวหลบทันที

“ขนลุกหมดแล้วเนี่ย ไปค่ะ ได้เวลาเผชิญหน้ากับสุดหล่อของมึงแล้ว” ลัตตี้ลูบเนื้อตัว ขนลุกขนผองของจริง 

แอ๊ด 

มือบางแง้มเปิดประตูชะโงกหน้าเข้าไปดู พลันพบกับร่างหนานั่งอยู่บนเก้าอี้สูงสุด

เขาเหมือนกับพระราชาที่กำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์

ชายหนุ่มในชุดสูทสีน้ำตาลเข้มนั่งไขว้ห้างมองต่ำลงมายังคนที่เข้ามาใหม่ 

ทว่า ในสายตาของปิ่นปักกลับรู้สึกว่า….

หล่อ เท่ ทรงอำนาจ ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอวยเขาอีกแล้ว 

“หล่อแบบตะโกน หล่อแบบราชนิกุล” ฉันตะโกนออกมาเป็นภาษาไทย อยากจะบอกให้โลกรู้ว่า ว่าที่สามีของปิ่นปักอภิมหาโคตระหล่อ หวังว่าเขาจะฟังภาษาไทยไม่ออก

“หึหึ” เสียงหัวเราะของใครบางคนดังขึ้น 

ฉันหันไปมองก็พบว่าเป็นนายแว่นหนานี่เอง ฟังออกรึไงถึงกล้าหัวเราะใส่ฉัน รอวันที่ฉันได้เป็นนายหญิงก่อนเถอะ นายนั่นจะเป็นคน‍ถัดไปที่ฉันจะกุดหัวถัดจากยัยโซเฟีย ศัตรูเบอร์หนึ่ง 

“เคารพนายท่านใหญ่” ลัตตี้ก้มโค้งคำนับตามกฏระเบียบขององค์กร 

ห้องนี้ถูกเรียกว่าห้องตัดสิน ทุกครั้งที่มีคนเข้ามาในห้องนี้นั่นแปลว่ามีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้น สำหรับคนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรอย่างปิ่น‍ปักก็ยังคงทำเป็นเล่น โปรยยิ้มมหาเสน่ห์อย่างกับคนบ้า

“นั่งลง” เสียงเข้มเอ่ยอย่างดุดัน ลัตตี้นั่งลงตามคำสั่ง เว้นแต่ปิ่นปักที่ยังยืนส่งสายตาหวานเชื่อม

“อิปิ่น นั่งลงก่อน” ลัตตี้กัดฟันพูดเสียงเบา เสียงนั้นดังพอในระยะที่ปิ่นปักจะได้ยิน

“ฉันไม่นั่งพื้นหรอก คิก ๆ ” เสียงหัวเราะคิก ๆ ทำให้ลัตตี้สังหรณ์ใจแล้วว่าปิ่นปักจะต้องทำเรื่องคาดไม่ถึง

อีกครั้งแล้วที่ลางสังหรณ์แม่นยำอย่างกับจับวาง คิดไม่ถึงเช่นกันว่าปิ่นปักจะอาจหาญกล้าวิ่งขึ้นไปนั่งลงบนตักของคุณชาร์ล ท่ามกลางสายตาบอดี้การ์ดนับสิบ 

ส่วนสีหน้าของคุณชาร์ลน่ะหรือ ไม่ต้องพูดถึง หน้าหงิกหน้างอเต็มที นอกจากมันแล้วคงไม่มีใครกล้าหาญท้าทายมัจจุราช 

“ลงไปเดี๋ยวนี้” ชายหนุ่มกัดฟันพูด 

หลายครั้งแล้วที่หญิงสาวคนเดิมกล้ายุ่งวุ่นวายกับเขาโดยไม่เกรงกลัว 

“ไม่ลง” คนดื้อเเพ่งถือวิสาสะคล้องคอชายหนุ่ม โถมตัวแนบชิดแผงอกหนาส่งช้อนสายตาเชิญชวนให้อีกฝ่าย 

“แต่ถ้าคุณจูบฉัน ไม่แน่ว่าฉันอาจจะยอมลงจากตักคุณก็ได้” 

ชาร์ลหลบสายตา เขารู้ว่าเธอมีแรงดึงดูดมากมายจนเขาเกือบควบคุมสติตัวเองไม่ได้ 

ยิ่งลมหายใจอุ่นๆ เคลื่อนเข้ามา ร่ายกายของเขาก็ยิ่งรุ่มร้อน 

คนที่อึ้งไปกว่านั้น คือ เลขาหนุ่มและบอดี้การ์ดคนสนิทมือซ้ายและขวา อย่างอเล็กซ่ากับอลัน 

บทสนทนานินทาเจ้านายในระยะเผาขนเริ่มต้นขึ้น

“ทำไมเจ้านายไม่โยนแม่นั่นลงมา” อเล็กซ่ากระซิบข้างหูอัลเลน 

“นายท่านไม่ทันตั้งตัว ต้องเป็นแบบนั้น อีกไม่นานก็คงโยนหล่อนลงมาแบบไร้ลมหายใจ” เลขาหนุ่มเอ่ยตอบพลางดันแว่นขึ้น แม้ในความ‍เป็นจริง ชาร์ลจะไม่ได้ทำแบบนั้นก็ตาม

“หรือว่าหล่อนจะมาเป็นนายหญิงคนต่อไปของพวกเรา” อลันตั้ง‍ข้อสันนิษฐาน มีความเป็นไปได้ค่อนข้างสูง 

นอกจากนายหญิงคนก่อนก็มีผู้หญิงอยู่ไม่กี่คนเท่านั้นที่นายท่านยอมให้เข้าใกล้ ผู้หญิงคนนี้เข้าใกล้ร่างกายของนายท่านสองครั้งแล้ว 

“ไม่มีทาง! นายท่านไม่มีทางชอบพอผู้หญิงชั้นต่ำแบบนั้นแน่” อัล‍เลนปฏิเสธเสียงแข็ง ในสายตาของเขา ปิ่นปักก็แค่ผู้หญิงชั้นต่ำหวังอ่อยเจ้านายของเขาเพราะต้องการรวยทางลัด

ไม่ว่าอย่างไร นายท่านก็ไม่มีวันสนใจผู้หญิงแบบนี้ เว้นแต่จะเก็บไว้เป็นนางบำเรอแค่บนเตียงเท่านั้น

“อะแฮ่ม” ชายหนุ่มกระแอมเสียงดัง ทำให้ทั้งสามคนยุติบทสนทนาเพียงเท่านี้

“ลัตตี้ ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร” สายตากดดันเบนไปหาชายหนุ่มร่าง‍บึกบึนแทน ลัตตี้ปาดเหงื่อก่อนจะเอ่ยตอบ

“เธอชื่อปิ่นปัก เป็นเอ่อ ลูกน้องของลัตตี้กำลังจะเข้ามาทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยของลัตตี้ค่ะ” 

“ทำไมฉันถึงไม่รู้ว่าเธอรับคนนอกเข้ามาทำงานในคาสิโน” 

“เอ่อ ลัตตี้กำลังจะรายงานให้นายท่านใหญ่ทราบในวันนี้ค่ะ แต่นายท่านใหญ่มาถึงก่อน” ประโยคสุดท้ายลัตตี้เอ่ยเสียงเบา ดูเหมือนคำพูดของเขาจะไปจุดติดต่อมโมโหของนายท่านใหญ่เข้าให้แล้ว

“ความผิดของฉัน?” ลัตตี้เงียบปากฉับพลัน สัมผัสได้ถึงอารมณ์คุกกรุ่นเจือปนมาในน้ำเสียง

“อัลเลน ห้องดำระดับ 2 สองวัน” ชาร์ลสั่งกับเลขาหนุ่ม 

“นายท่านใหญ่ อย่าทำอะไรลัตตี้เลยนะคะ” ลัตตี้ขอร้องอ้อน‍วอน 

ที่จริงรหัสห้องดำระดับสองไม่ได้ร้ายแรงมาก อย่างน้อยก็แค่โดนซ้อมวันสองวัน เขาเป็นห่วงก็แต่ปิ่นปัก รายนั้นหากปล่อยให้อยู่คนเดียว ไว้ใจได้ที่ไหน อีกอย่างปิ่นปักยังไม่รู้จักศัตรูของเขา ขืนปล่อยไว้จะถูกรังแกหรือเปล่าก็ไม่รู้ 

เอ๊ะ หรือควรเป็นห่วงอีกฝ่ายที่อาจถูกปิ่นปักรังแก?

“เอาตัวไป” ลัตตี้ไม่ได้ขัดขืน ยอมเดินไปอย่างจำนน 

ความผิดของเขาคือควบคุมปิ่นปักได้ไม่ดีมากพอจึงทำได้เพียงส่งสายตาแสดงถึงความเป็นห่วงครั้งสุดท้าย

“คุณใจร้าย!” ปิ่นปักดิ้นเร้าบนตักแกร่งหารู้ไม่ว่าก้นงอนกำลังปลุกอารมณ์คนถูกกระทำเข้าอย่างจัง

“หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้ แล้วฟังฉัน” ชาร์ลตวาดลั่น พลางฟาดมือลงบนสะโพกกลมกลึงจนร่างเล็กสะดุ้งเฮือก 

รู้สึกแสบ ๆ คัน ๆ เหมือนโดนมดคันไฟกัด

“ที่ลัตตี้ถูกทำโทษ นั่นเพราะความซนของเธอ ดูลัตตี้ไว้เป็นตัวอย่าง หยุดลามปามฉัน ครั้งนี้ฉันยกโทษให้เพราะเห็นว่าเธอยังใหม่และไร้เดียงสาในวงการนี้ กลับไปศึกษาให้ดีว่าฉันเป็นใคร ควรปฏิบัติตัวด้วยอย่างไร” ชาร์ลสั่งสอนด้วยความหวังดี ดูจากท่าทางก็รู้แล้วว่าทำเป็นเก่งเพียงภายนอกแต่ภายในกลวงเปล่าไม่มีอะไรเลย 

“คุณชาร์ลคะ ฉันอยากเป็นเมียคุณ”

“หยุดเล่นได้แล้ว ฉันกำลังจริงจังอยู่!” เสียงดุไม่ได้ทำให้เธอตกใจกลัว ทั้งยังฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม

“ฉันจริงจังค่ะ คุณไม่รู้อะไร นี่เป็นเรื่องที่ฉันจริงจังที่สุดในชีวิตแล้วรู้ไหมคะ ถ้าคุณไม่เชื่อ งั้นฉันจะทำให้คุณเห็น!” ดวงตาลูกกวางน้อยจับจ้องไปที่ริมฝีปากสีเข้มอย่างคนสูบบุหรี่จัดก่อนจะค่อยค่อยโน้มหน้าประกบปากอย่างนุ่มนวล

โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าสายตาของอีกฝ่ายที่มองมาเปลี่ยนไปแล้ว มันดูมีเลศนัย ราวกับราชสีห์จ้องจะตะครุบเหยื่อ…