ตอนที่2

“คุณแม่ครับ!!!!”ทันทีที่ผมกดเปิดสวิตซ์ไฟก็พบร่างที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือดของคนหลายคนและกลิ่นที่เหม็นอย่างรุนแรงจนผมต้องกลั่นหายใจ และผมไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปหาร่างของคุณแม่ที่นอนอยู่ในท่าควำ่หน้าลงมือทั้งสองข้างตะเกียกตะกายจนเล็บของท่านมีแต่รอยเลือดดวงตาของท่านเบิกโตราวกับคนที่ทรมาน

“ฮืฮๆๆๆคุณแม่ครับ คุณพ่อครับอึก”ผมเข้าไปกอดร่างทับร่างของคุณแม่และเอ่ยเรียกพวกท่าน

“คุณพ่อครับ ตื่นสิครับ!!”ผมหันไปจับร่างของคุณพ่อเขย่าอย่างแรงเพื่อให้ท่านตื่นจนเลือดที่เลอะตัวท่านกระเด็นเข้ามาติดเสื้อของผมเต็มไปหมดท่านอนอยู่ในท่าควำ่เหมือนคุณแม่และมือของท่านก็ตะเกียกตะกายพื้นเหมือนกัน เหมือนพวกท่านกำลังหนีจากอะไรสักอย่าง

“คุณแม่ครับ!!”และผมก็หันมาเขย่าร่างของคุณแม่อีก สลับกันไปมาทั้งสองคนนำ้ตาของผมไหลออกมาไม่ขาดสาย ใครทำอะไรพวกท่าน

“คุมตัวเด็กคนนี้!!”เสียงของผู้ชายเอ่ยขึ้นจากทางประตูบ้านและผมก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบกับผู้ชายในเครื่องแบบตำรวจหลายคนเดินกู่เข้ามาในห้องนี้และทุกคนเล็งปืนมาที่ผม ผมก็ร้องไห้กอดร่างของคุณแม่แน่น

“เด็กคนนี้วางยาคนทั้งบ้าน จับตัวเด็กไป!!”เสียงดุดันของคนในชุดเครื่องแบบเอ่ยขึ้น ทำให้คนอื่นเข้ามาจับร่างของผมไว้อย่างไว

“ไม่ไปผมจะอยู่กับแม่!!!”ผมร้องตะโกนพลางดีดดิ้นตัวอย่างสุดแรงให้หลุดออกจากการจับกุมของชายในเครื่องแบบสองคน แต่ยิ่งผมดิ้นเข้าก็ยิ่งกดแขนผมแน่นขึ้นและเเรงขึ้นจนผมรู้สึกเจ็บปวดกระดูกไปหมดเหมือนมันจะแหลกคามือเขา

“แกฆ่าคนตาย แกมันเด็กโรคจิตฆ่าพ่อฆ่าแม่ตัวเอง!!!”เสียงของคนหลายคนดังก้องอยู่ในหูของผม ทันทีที่ชายในชุดเครื่องแบบจับตัวผมเดินออกมาจากบ้านที่แสนอบอุ่นของผม จนมีประชาชนมากมายมามุงดูเหตุการณ์และต่างพากันเขวี้ยงปาข้าวของใส่ร่างผม

“เอามันไปเข้าคุกเลยค่ะ เด็กนรกส่งมาเกิด!!!”เสียงคำด่าทอของคนที่มามุงดูเหตุการณ์ต่างพากันตะโกนด่าผม ผมมองผู้คนพวกนั้นผ่านม่านนำ้ตาร่างกายของผมเขียวชำ้ไปหมดเพราะโดนหินบ้างแหละขวดแก้วปาบ้างแหละจนผมรับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวของเลือดที่เหนียวหนึบไหลอาบไปทั่วทั้งใบหน้าของผม

‘คุณพ่อครับ คุณแม่ครับ ผมไม่ได้เป็นคนฆ่าคุณพ่อคุณแม่นะครับ’

ปัจจุบัน

“เอือกกก”ผมสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนผมมานานนับยี่สิบปี

“คุณพ่อครับ คุณแม่ครับ”ผมเงยหน้าขึ้นมองไปยังท้องฟ้าสีฟ้ามีเมฆลอยสีขาวเป็นรูปร่างอย่างสวยงาม ผมรู้ว่าพวกท่านทั้งสองยังคงเฝ้ามองดูผมอยู่ในทุกๆวันถึงตอนนี้ผมจะไม่ใช่คนเดิมแล้วแต่ผมก็ลืมอดีตที่เลวร้ายในอดีตที่มันติดตัวผมมาไม่ได้ ตอนนี้ผมคือไค ชายหนุ่มที่ไม่มีประวัติ เพราะผมได้ถูกใครสักคนลบตัวตนของผมออกไปจากโลกใบนี้แล้ว และเขามอบชีวิตใหม่ให้ผมในนาม “ไค” ผมไม่มีแม้กระทั่งชื่อจริงและนามสกุล พิธิวัชร์ ตันตินิเวชกุล คือชื่อและนามสกุลเก่าของผม

คอนโดGH

ไต้ฝุ่น ตรีชฏา

“เห้อ”ฉันถอนหายใจรอบที่ร้อยแปดเมื่อนั่งมองหน้าพี่พายุ

“เห้อ อะไรหนักหนาครับคุณฝุ่น”พี่พายุที่นั่งพิมพ์งานในโน้ตบุ๊คอยู่เงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉันที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา

“เบื่อขี้หน้า”ฉันพูดขึ้นและยกแขนขึ้นมากอดอก

“งานไม่มีทำรึไง?”พี่พายุเลิกคิ้วเอ่ยถามฉัน ฉันก็เบะปากมองแรงใส่เขา สอบเข้ามหาลัยเพิ่งจะผ่านมาไหนจะต้องไปรับน้องอีก ฉันก็เบื่อจะตายแล้วเนี่ย

“จะมีได้ไง เป็นลูกสาวคนเล็กที่วันๆหนึ่งไม่ต้องทำอะไรนอกจากเที่ยวกินนอนและช้อป”ฉันเอ่ยพูดเยาะเย้ยพี่พายุไป พี่พายุคือพี่ชายสุดหล่อของฉันเอง เราเป็นพี่น้องที่ดูเหมือนจะรักกัน แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่เลยค่ะ

สวัสดีฉันชื่อไต้ฝุ่นน่ะ ชื่อจริง นางสาว ตรีชฏา ภิมภยานนท์ อายุ19ปีบริบูรณ์เต็ม กำลังจะเข้าเรียนที่มหาลัยDL มหาลัยชื่อดังระดับประเทศและใหญ่ที่สุดด้วย ฉันเป็นลูกสาวคนเล็กมีพี่ชายชื่อพายุ นายพชร ภิมภยานนท์อายุ21ปี ฉันเป็นลูกสาวนักการเมืองที่ใหญ่และมีชื่อเสียง คุณพ่อของฉันมีบริษัทอยู่ทุกๆประเทศอ่ะแถมยังเป็นเจ้าของโรงพยาบาลKKด้วยน่ะ ไม่ได้อยากจะอวดว่าตัวเองรวยหรอกนะ แต่ทำไงได้อ่ะ ก็คนมันรวยและสวยมากจบป่ะ! ฉันมีเพื่อนรักอยู่หนึ่งคน ฉันรู้สึกถูกชะตากับเธอตั้งแต่วันแรกที่เราพบกัน เธอเป็นคนน่ารัก นิสัยดีและมองซื่อๆไม่ค่อยทันคน เธอชื่อว่าเวียงพิงค์ ชื่อก็เพราะนิสัยก็ดี และที่สำคัญ พี่ชายฉันชอบเธอ

“จ้า คุณลูกสาวคนเล็ก ที่คุณมาหาผมถึงที่คอนโดของผมนี้จะมาทำอะไรเหรอครับ?”พี่พายุพูดล้อเลียนฉันด้วยท่าทางกวนโอ้ยฉัน นี้ฉันเห็นว่าเขาเป็นพี่ชายหรอกน่ะ ไม่งั้นฉันด่ากระเจิงไปแล้ว ผู้ชายอะไรจีบปากจีบคอดิกยิ่งกว่าผู้หญิงอีก

“ขอยืมเงินหน่อยดิ”ฉันยื่นมือสองข้างไปตรงหน้าของพี่พายุพลางทำสายตาออดอ้อนเขา คุณพ่อกับคุณแม่ยึดบัตรฉันอีกแล้ว เพราะว่าอาทิตย์ก่อนฉันไปด่าลูกชายเพื่อนของคุณแม่นะสิเพราะท่านให้ฉันไปทำความรู้จักอยากจะให้ฉันหมั้นกับไอผู้ชายหน้าเต้าหู้นั้น หึ๊ยแค่คิดก็อยากจะอาเจียนแต่เสียดายของที่ฟรีที่ของพี่พายุที่ฉันเพิ่งจะกินไป

“หึๆๆโดนยึดบัตรอีกแล้วสิ”พี่พายุเอ่ยถามฉันพลางเเสยะยิ้มอย่างยั่วอารมณ์ของฉัน ถ้าฉันไม่เดือดร้อนฉันก็ไม่อยากที่จะมานั่งออดอ้อนขอเงินเข้าแบบนี้หรอกน่ะ

“ก็รู้ๆๆกันอยู่”ฉันเอนหลังพิงพนักเก้าอี้และลอยหน้าลอยตาตอบพี่พายุไป เขาก็ยกยิ้มขึ้น เพราะเป็นแบบนี้ประจำเวลาที่ฉันไปดูตัวกับลูกชายของบรรดาเพื่อนๆคุณแม่ของฉัน ฉันก็มักจะโวยวายด่ากราดเขากลับไปทุกครั้งและทุกครั้งก็จะโดนคุณแม่ยึดบัตรเครดิตทุกใบอายัดเงินในบัญชีของฉันทุกเล่ม เห้อแค่คิดก็ปวดจิต มีทางเดียวที่ฉันจะไม่โดนคุณแม่หาคู่ให้อีก คือมีสามีเป็นตัวเป็นตนสักทียังไงล่ะ

พรึบ

“อ่ะ พี่ให้”พี่พายุหยิบบัตรเครดิตหนึ่งใบมาวางลงบนโต๊ะตรงหน้าของฉัน ฉันก็กำลังจะยื่นมือไปคว้าบัตรมาแต่ก็โดนสายตาคู่คมของพี่พายุมองมา แหม่ไอเราก็นึกว่าจะให้ง่ายๆซะอีก

“อะไรว่ามา?”ฉันเอ่ยถามพี่พายุไป บนโลกนี้ไม่มีของที่ได้มาฟรีๆหรอกนะจ๊ะ ฉันจะบอกให้ พี่พายุยิ้มหวานให้ฉัน

“เบอร์หนูผิง”เขาตอบฉันมาอย่างมั่นอกมั่นใจ ฉันว่าแล้ว ว่าทำไมครั้งนี้ให้ง่ายจัง ฉันก็ถอนหายใจออกมาแรงๆใส่เขาและยื่นมือไปตรงหน้าเขาเพื่อขอโทรศัพท์ของเขา เขาก็ยิ้มอย่างดีใจและยื่นโทรศัพท์เครื่องหรูของเขามาให้ฉัน ฉันก็หยิบโทรศัพท์จากเขามาและกดเบอร์ของฉันอีกเบอร์ให้เขาไป หึๆใครจะให้ง่ายๆเบอร์หนูผิงนางฟ้าตัวน้อยที่แสนดีของฉันล่ะย่ะพี่พายุ ฝันไปเถอะ

“อ่ะ ที่นี้ฝุ่นเอาไปได้แล้วใช่ป่ะ?”ฉันส่งโทรศัพท์กลับคืนไปให้พี่พายุและยื่นมือไปหยิบบัตรเครดิตของพี่พายุมาและเอ่ยถามเขา เขาก็มองจอโทรศัพท์และยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ยังกับคนที่กำลังเพ้อฝันอะไรอยู่แบบนั้น แหม่เป็นเอามากน่ะพี่ฉัน

“ไม่ตอบงั้นเอา”ฉันลุกขึ้นและรีบเดินออกมาจากห้องของพี่พายุทันที มุ่งหน้าไปยังคอนโดของฉันที่อยู่ถัดจากคอนโดของพี่พายุไปสองซอย