LOGINบทที่7. Some lost!!?
&nbs
“ยังไงฉันก็อายุมากแล้วนา...ให้รอนานกว่านี้ไม่ไหวหรอก” คลิสเตียนยังตะล่อมต่อ เขาอยากได้ยินสัญญาณไฟเขียวจากหล่อนเสียก่อน ไม่อยากบุ่มบ่ามทำอะไรตามใจตนเองเหมือนเมื่อก่อน หากหวันยิหวาไม่ตกลง เขาก็จำเป็นต้อง...รอ “คือ...” หญิงสาวเริ่มลังเล “นะๆ” คลิสเตียนยังคะยั้นคะยอต่อ “หวาขอเวลาคิดค่ะ” เธอตัดบท เพราะหากคลิสเตียนยังตื้อต่ออีกไม่นานเธอก็ต้องใจอ่อน เมื่อหัวใจตนเอง เอนเอียงไปหาเขา ตั้งแต่ความจำกลับคืนมา... “คิดดีๆ นะหวา...เรา...” ชายหนุ่มเตือน เขายกนิ้มจิ้มที่เนินหน้าท้องแบนๆ ของหวันยิหวา พร้อมกับส่งสายตามีความนัย “ฉันนะมันพวกเตะปุบเข้าปับ! เชื้อฉันแข็งแรงพอๆ กับสเปิร์มม้า ไม่แน่นา...ไอ้หนู หรืออีหนู อาจจะไปนอนตีพุงอยู่ในท้องหวาอีกครั้งแล้วก็ได้” 
และคนที่พจน์แอบชำเรืองมอง ดูเหมือนจะรู้ตัว เขาเดินเข้าไปนั่งฝั่งตรงข้าม ด้วยทีท่าคุกคาม แม้หวันยิหวาจะส่งสายตาปราม คลิสเตียนก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็น “มีปัญหากับฉันรึ?!!” คลิสเตียนเปิดปากถาม พจน์กลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ “เปล่าครับ...แค่สงสัย!!” เขาตอบเสียงหนัก คนเหมือนกันไม่จำเป็นต้องกลัว “สงสัยก็ถามมา บางที... นายอาจจะตาสว่างขึ้นมามั้งก็ได้” คลิสเตียมยิ้มเยาะ จงใจรวนซึ่งๆ หน้า พจน์รวบรวมสติ กลั้นใจถาม “ถ้าที่ผมสงสัยไม่ผิดไปนัก คุณกับคุณหวาเคยรู้จักกันมาก่อนใช่ไหมครับ?” คลิสเตียนยิ้มกว้าง “ใช่...รู้จักมากด้วย ไม่ใช่ผิวๆ อย่างนาย” เขาออกตัวข่ม 
อาย...แล้วไง!! คลิสเตียนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เขาอารมณ์ดีเสียจนอยากจะเต้นระบำ “หวาจำกูได้แล้ว” คลิสเตียนเปรยลอยๆ สีหน้ายิ้มละไม ตอนที่เดินออกมาจากที่ซ่อนเต็มตัว อัลเบโต้หันกลับมามอง “คุณหวาเธอ...” ชายหนุ่มรู้สึกเป็นห่วง จนอยากจะตามไปปลอบ “มึงอย่าเสือก!!” เสียงทรงอำนาจร้องห้ามไว้ เหมือนดั่งรู้ความคิดของลูกน้อง “กูกับหวาเคลียร์กันแล้ว จากนี้ไปกูจะทวง เมีย กูคืน” ปมที่เคยเข้าใจผิดถูกแกะและแก้พร้อมกัน…จากนี้ไปคือการทวงคืนหัวใจ
และดูเหมือนว่าจะโชคเข้าข้าง...ดูท่าทางคนเหล่านั้นแตกตื่น เมื่อเจอใครบางคนที่เจ็บหนัก คลิสเตียนทันได้เห็น คนกลุ่มใหญ่หิ้วปีกใครคนหนึ่งออกไปจากสถานที่ก่อเหตุ อาการดูเหมือนจะหนัก เมือเขาเห็นเลือดท่วมกายของคน คนนั้นเลย หวันยิหวานั่งขดตัวแนบกับกำแพงปูน ตัวเธอสั่นเทาจน คลิสเตียนต้องรั้งมาโอบไว้หลวมๆ “ปล่อยนะคลิส!!” หญิงสาวผลักอกเขาเต็มแรง มอง คลิสเตียนตาขวาง ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ “จำฉันได้ตอนไหน?” เขาเปิดปากถาม เล่นเอาหวันยิหวาชะงักกึก!! เธอหลบตาวูบ ส่อพิรุธออกมาให้จับได้อีกครั้ง “อะไร!!” หล่อนแสร้งตวาดเสียงเขียว “อย่ามากลบเกลื่อน หวาเรียกฉันแบบนี้ อีตอนที่จำไม่ได้ หวาเรียกฉันคุณ ไม่ใช่คลิส!!” ชายหนุ่มซัก
แต่ดูเหมือนว่า...จะเข้าแผนการของใครบางคนพอดี จุดหมายปลายทางที่รออยู่ด้านหน้า...คือความตายที่กำลังกวักมือเรียก... บนเนินเขาห่างจากรีสอร์ทริมทะเลไม่เท่าไหร่!! เจนน่าลดกล้องส่องทางไกลลง เธอยกมือขึ้นขยี้ตา...ก่อนจะเพ่งมองผ่านกล้องส่องทางไกลนั่นซ้ำ? “ใครก็ได้ลงไปสะกัดคลิสไว้ที” เสียงหล่อนตะโกนลั่น เมื่อมองเห็นใครบางคนตามหลังหวันยิหวามาติดๆ “ไม่ทันแล้วครับนายหญิง ลงไปตอนนี้ แผนที่วางไว้คงพลาดทุกอย่าง!!” แผนที่วางไว้จะต้องไม่คลาดเคลื่อน หากส่งใครก็ตามลงไปสะกัดคลิสเตียนไว้ หมอนั่นก็จะรู้ทัน และคนที่นายสาวต้องการกำจัดก็จะพ้นอันตราย ที่สำคัญ!! คำสั่งตรงจากเปาโล ไม่ว่าจะหวันยิหวาหรือคลิสเตียน ทั้งสองคนนี้
บทที่13.แตกหัก... แววตาเหี้ยมเกรี้ยมมองภาพตรงหน้า ด้วยเพลิงแค้นสุมอก ศัตรูหัวใจ มารที่ขวางทางรักของตนเองกับผู้ชายที่เธอมอบใจให้ เห็นทีครั้งนี้ มันจะมีลมหายใจต่อไปไม่ได้ ครั้งที่แล้วเธอพลาด แต่ไม่ได้หมายความว่า หวันยิหวาจะมีเก้าชีวิต ลองดูสิ หากครั้งนี้มันไม่ตาย...เธอจะยอมปล่อยมือ... “ทำตามแผนเดิม...” เจนน่าสั่งเสียงเหี้ยม การปลิดชีวิตคน เป็นเรื่องธรรมดาของเธอ ใครก็ตามที่เข้ามาขวางทางเธอ มันจะยังคงมีลมหายใจต่อไม่ได้ และหากครั้งนี้คลิสเตียนเข้ามาขวาง... เธอก็ไม่แยแส...ขอเพียงแค่...กำจัดศัตรูได้ บิดาคงจะแก้ต่างให้เธอเอง...เหมือนเช่นทุกครั้ง&nbs
มันทะลึ่งอวดรู้...แม้จะเป็นสิ่งที่เซเก้มักจะนำมาเสนอทุกครั้งที่ไปเยือนประเทศอื่นๆ เป็นการคลายเครียดหลังทำงานหนัก เพียงแต่...เขารู้สึกเบื่อ ร่างกายไม่ฮึกเหิมเหมือนเมื่อก่อน ไม่ใช่ว่าเพราะตนเองหมดไฟ แต่ความกระหายในเพศรส มันเหือดแห้งไปเอง...เมื่อเผลอเปรียบเทียบผู้หญิงคนอื่น กับหวันยิหวา...
วิทย์ตบอก แอ่นอกสู้ หวันยิหวาไม่ควรพบเจอคน คนนี้ เพราะหากบุตรสาวสะกิดใจ ความจำย้อนกลับคืนมาตอนนั้นจะยุ่ง!! หวันยิหวาไม่มีทางตั้งรับความเจ็บปวดได้อย่างแน่นอน ท่านไม่อยากให้บุตรสาวเป็นเช่นนั้น เพราะทันทีที่ความจำทั้งหมดฟื้นคืนมา บุตรสาวท่าน คงตายทั้งเป็น มาเฟียตัวร้ายกดยิ้มเย็นชาม
หญิงสาวลงจากรถประจำทางเดินเข้าซอยแคบๆ หนึ่งอึดใจต่อมาเธอก็เดินถึงบ้านหลังน้อย ซีรีนขมวดคิ้ว ในบ้านมืดสนิท เหมือนไม่มีคนอยู่ หญิงสาวไขกุญแจรั้ว เดินผ่านประตูหน้าจัดแจงล็อครั้วด้านนอกเหมือนเดิม ก่อนจะเดินไปไขประตูบ้าน ไฟฟ้าสว่างพรึ่บ!! เมื่อเธอกดสวิทซ์เปิด แสงสว่างจัดจ้าขึ้นมา หญิงสาวกราดตา
บทที่4.แก้ปม... หลังพบหมอ...หวันยิหวาไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย คำแนะนำของท่าน ไม่ช่วยให้เธอจำอะไรได้มากขึ้น สิ่งที่คอยแวบเข้ามาในสมอง ก็ยังเป็นอยู่เช่นเดิม ความทรงจำเหล่านั้น คงพยายามโผล่มาให้เธอนึกออก แต่มันรวดเร็วเสียจนคว้าเอาไว้ไม่ทัน หญิงสาวถอนใจแรงๆ นึกเบื่อตนเองที่กลายเป็นภาระของบิดา มา







