บทนำ

ความปวดร้าวบนร่างกายคือสิ่งแรกที่ คณานางค์ เกษมรัตน์ รู้สึกเมื่อลืมตาขึ้น หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความสับสน เพราะจำไม่ได้ว่าที่นี่คือที่ไหน และมันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเธอ จนเมื่อหันไปเห็นเข้ากับบางสิ่ง ดวงตาคู่โศกถึงได้เบิกกว้างขึ้น ตกใจจนเนื้อตัวสั่นเมื่อได้เห็นสิ่งมีชีวิตเพศชายคนหนึ่งที่กำลังนอนอยู่ข้างๆ กันในสภาพเปลือยเปล่า สิ่งที่เห็นทำให้หญิงสาวผุดลุกขึ้นมานั่งในทันที ก่อนจะก้มมองสำรวจตัวเองแล้วพบกับความน่าตกใจยิ่งกว่า นั่นคือเธอเอง         ก็อยู่ในสภาพเปลือยเปล่าไม่ต่างอะไรกับ ‘เขา’ เลย

            ร่างกายที่ไร้อาภรณ์ ร่องรอยหลายจุดบนร่างกายทำให้รู้ว่าค่ำคืนที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นภายในห้องนี้บ้าง  ที่ไม่รู้คือมันเกิดขึ้นได้ยังไง!

            ไม่รู้เลยจริงๆ

            ภาพจำครั้งสุดท้ายเริ่มกลับเข้ามาในหัวอย่างช้าๆ ก่อนจะจำได้ว่าเธอถูก ดวงกมล พี่สาวต่างมารดาลากให้มาเที่ยวที่บ้านพักตากอากาศของจิณ ชายหนุ่มผู้ซึ่งเป็นคนรักของพี่สาว เพื่อฉลองวันเกิดของเขา โดยมีเพื่อนๆ ของพี่เธอ และของเจ้าของงานตามมาร่วมสนุกด้วยหลายสิบคน

            เธอที่ไม่รู้จะพาตัวเองไปอยู่ตรงส่วนไหนของงานเพราะไม่ได้สนิทกับใครมากเป็นพิเศษตัดสินใจช่วยคุณป้าแม่บ้านกับหลานสาวยกของออกไปเสิร์ฟ พยายามทำตัวให้มีประโยชน์เท่าที่จะพอทำได้ ก่อนจะเจอเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งที่เดินเข้ามาหาพร้อมน้ำส้มแก้วหนึ่ง ซึ่งเธอก็รับไว้เพราะไม่อยากทำตัวเสียมารยาท มองโลกในแง่ดีว่าคงไม่มีใครกล้าคิดร้ายกับเธอในสถานที่ที่คนมากมายแบบนั้น แต่ก็เหมือนว่าเธอจะคิดผิดไป เพราะหลังจากดื่มน้ำส้มแก้วนั้นไปได้สักพัก ร่างกายของเธอก็เกิดอาการแปลกๆ ขึ้น มันทำให้เธอตัดสินใจพาตัวเองกลับห้องและหลังจากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้อีกเลยกระทั่งตอนนี้

            ที่ต้องตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองได้สูญเสียบางสิ่งให้กับใครบางคนไปแล้ว รู้ได้เพราะบางอย่างในร่างกายมันเปลี่ยนไป และคงไม่มีวันกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีก คำถามคือใคร   ใครคือผู้ชายที่นอนอยู่ข้างๆ

            หญิงสาวชั่งใจอยู่นานก่อนจะตัดสินใจชะโงกไปดูใบหน้าของเขา  ก่อนที่เธอจะพบเข้ากับความรู้สึกตกใจอย่างถึงที่สุดในนาทีต่อมา

            “คุณจิณ!”

            แค่คำว่าตกใจยังน้อยไปเมื่อได้เห็นใบหน้าของผู้ชายที่นอนอยู่ข้างกายชัดๆ มันทำให้เนื้อตัวของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง น้ำตาที่เคยคิดว่าจะไม่ยอมให้ไหลก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ภาวนาให้ทุกอย่างเป็นแค่ฝัน แต่ก็ดูเหมือนยิ่งกะพริบตามากเท่าไหร่ ความจริงที่ตอกย้ำให้รู้ว่าทุกสิ่งตรงหน้าคือความจริงก็เหมือนจะยิ่งเด่นชัดมากขึ้น

            จะเป็นใครก็ได้บนโลกใบนี้ แต่ทำไมต้องเป็นเขา…

บุคคลต้องห้าม    คนที่เธอไม่ควรยุ่งเกี่ยวด้วยไม่ว่าจะเรื่องไหน

            คนรักของพี่สาว!

            จังหวะที่หญิงสาวพยายามจะลุกขึ้นนั้นเป็นช่วงเวลาที่ ‘เขา’ เองก็ขยับตัวเช่นกัน เธอภาวนาต่อทุกสิ่งให้เขาอย่าได้ลืมตาขึ้น แต่ก็ดูเหมือนโชคชะตาจะยังเล่นสนุกกับชีวิตเธอไม่พอ เพราะทันทีที่ขอเช่นนั้น   ดวงตาคู่ดุก็ค่อยๆ  ลืมขึ้น    ก่อนที่มันจะสบเข้ากับตาของเธอ

            “เธอ! ทำไมถึงเป็นเธอ!”

            นานนับนาทีทีเดียวกว่าที่จิณจะหาเสียงของตัวเองพบ แค่คำว่าตกใจยังน้อยไปด้วยซ้ำเมื่อต้องตื่นขึ้นมาเจอกับผู้หญิงที่จำได้ดี ว่าหล่อนคือน้องสาวของคนรักอยู่ในห้องด้วยกันในสภาพที่ไม่ต้องมีใครบอก  เขาก็พอเดาได้ว่ามันเกิดเรื่องห่าเหวอะไรขึ้นบ้างเมื่อคืนที่ผ่านมา

            จำได้ว่าเมื่อคืนเขาเมามาก

จนเมื่อเริ่มรู้สึกไม่ไหวถึงได้บอกกับทุกคนว่าจะกลับมาพักผ่อนที่ห้องก่อน เมื่อมาถึงก็เห็นร่างบอบบางของใครคนหนึ่งนอนรออยู่บนเตียง ความเมา บวกกับความมืดทำให้คิดว่าอาจจะเป็นคนรักของตัวเอง ที่ก่อนหน้านี้ได้บอกไว้ว่าเธอมีของขวัญพิเศษจะมอบให้ คำพูดเหล่านั้นทำให้เขาคิดเข้าข้างว่าตัวเอง ว่านี่คงเป็นของขวัญพิเศษที่ดวงกมลหมายถึง  และเมื่อเธอให้ เขาเองก็ยินดีที่จะรับไว้ด้วยความเต็มใจ

            เขายังจำนาทีที่รู้ว่าเป็นคนแรกของแฟนสาวได้ดีว่ามันให้ความรู้สึกดีมากแค่ไหน ทำไมเรื่องมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ทำไมคนที่อยู่บนเตียงกับเขาถึงเป็นอีกคน

            คำถามเดียวที่กำลังว่ายวนอยู่ในหัวคือ…ทำไม!