บทที่ 47 ห้องลับแห่งคำทำนาย

ราตรีคลี่ตัวลงเหนือวังทองคำ เสียงกลองหนังจากฝั่งแม่น้ำเงียบหายไปนานแล้ว เหลือเพียงแสงตะเกียงลานที่ริบหรี่ และเสียงลมพัดผ้าม่านหนาให้พลิ้วจากแม่น้ำไนท์

อาริสากำลังจะถอดเครื่องประดับออกจากข้อมือ พลางพยายามลืมข่าวลือ คำสบประมาท และสายตาที่มองเธอราวคำสาปแห่งเมือง เตรียมตัวจะพักผ่อนหลังวันแสนยาวนาน แต่แล้ว เสียงฝีเท้าเบา ๆ หนึ่งคู่ก็ดังขึ้น

“นายหญิง…”

เสียงแหบพร่าที่เธอคุ้นเคยดังลอดเข้ามาอย่างระมัดระวัง

หญิงสาวขมวดคิ้ว หยิบผ้าคลุมไหล่ขึ้นมาสวม

แม่นมเนฟรัสยืนหมอบกราบอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าสูงวัยแต่งด้วยความกลัว...และวิงวอน

“มีอะไรหรือ?” อาริสาถามต่ำ

“ข้า…ขอประทานอภัย หากคืนนี้ต้องรบกวน แต่ข้าจำเป็นต้องนำท่าน…ไปยังสถานที่หนึ่ง บัดนี้ก่อนรุ่งอรุณจะแปรเปลี่ยนชะตาทั้งปวง”

หญิงสาวนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

“เดี๋ยวนี้เลยหรือ?”

แม่นมพยักหน้า ร่างบางเปลี่ยนเป็นผ้าคลุมสีเข้ม เสริมด้วยรองเท้าบางนุ่ม ไม่มีทหารเฝ้าทางเดินยามนี้ มีเพียงเงาไฟจากตะเกียงน้ำมันที่พวกนา