บทที่ 48 ความปรารถนาและทาสวาทของฟาโรห์

ไอน้ำอุ่นลอยกรุ่นขึ้นจากอ่างหินอ่อน กลิ่นน้ำมันหอมจากดอกบัวที่ทาสหญิงหยดลงไป คลี่ตัวเป็นละอองบาง ๆ คลุมอยู่รอบกาย อาริสาเอนแผ่นหลังพิงขอบอ่าง หลับตาลงช้า ๆ ปล่อยให้ความอ่อนล้าหลั่งไหลออกมากับลมหายใจ

น้ำรอบตัวโอบกอดเหมือนแขนของใครบางคน ใครบางคนที่เธอไม่อยากยอมรับว่ากำลังโหยหา ภาพพระพักตร์คมเข้มของราเมเซส ผุดวาบขึ้นในความคิด ทั้งแววตาดุดันในท้องพระโรง และสัมผัสร้อนแรงยามอยู่ตามลำพัง ทุกสิ่งซ้อนทับกันจนหัวใจเธอเต้นถี่

“ฉัน…อาจเป็นคำสาปจริง ๆ ก็ได้” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงสะท้อนเบา ๆ ชนผนังหินเย็นเยียบ “เพราะตั้งแต่ก้าวเข้ามา ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย”

นิ้วเรียวไล้ผ่านผิวเหนืออก น้ำไหลผ่านร่องไหล่ลงสู่ผิวเนียนวาว หญิงสาวหลับตาแน่น ความทรงจำราตรีที่ถูกโอบรัดยังติดตรึงเหมือนเพิ่งเกิดขึ้น รสสัมผัสที่ทำให้เธอทั้งหวาดหวั่นและอบอุ่นในคราวเดียวกัน

เธอนึกถึงคำจารึก “หากนางเลือกหัวใจ ดวงอาทิตย์จะลุกเป็นไฟ หากนางเลือกอิสรภาพ ดวงอาทิตย์จะดับแสง”

ถ้าเลือกเขา อาจทำลายเขา ถ้าเลือกอิสระ อาจพรากชีวิตเขา

&l