เพลิงสวาททาสรักฟาโรห์

เพลิงสวาททาสรักฟาโรห์

last update最終更新日 : 2026-01-15
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
70チャプター
1.3Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

รักทรมาน

แฟนตาซี

ราชวงศ์

การหักหลัง

เกิดใหม่

ปีศาจ

เธอคือเชลยที่ถูกพันธนาการด้วยไฟสวาท เขาคือฟาโรห์ผู้ดุดันที่ทั้งโลกต้องก้มกราบในวังทองคำ เธออาจเป็นเพียงทาส…แต่ในห้องบรรทม หรืออาจกลายเป็นราชินีผู้ครองหัวใจ เลือด ความรัก ความตาย และ คำาสาป ผูกชะตาไว้ด้วยไฟปรารถนาอันไม่อาจดับได้ เธอจะชำระรักนี้ด้วยน้ำตา... หรือด้วยเลือดของทั้งแผ่นดิน?

もっと見る

第1話

บทที่ 1 เสลี่ยงทองคำคู่รักแห่งโชคชะตา

再婚して一年が経った記念日。朝倉彩葉(あさくら いろは)は花束とプレゼントを持って、夫の五十嵐望(いがらし のぞむ)にサプライズを仕掛けようと、彼が出張中に滞在しているホテルまで行く途中に、交通事故に遭ってしまった。

そして病院で医者から流産の兆候があると告げられてしまった。「朝倉さん、あなたは以前一度人工流産されていますよね。それに腎臓の摘出手術を受けられていて、片方しかありません。今お腹の中にいらっしゃるお子さんは、危険かもしれません」

それを聞いた瞬間、彩葉は驚いた。「先生、カルテを他の方と間違えていらっしゃるんじゃないですか?私、今回初めての妊娠ですし、腎臓摘出手術なんて受けたことはありません」

「間違いないです。これは朝倉さんの過去のカルテです。それから旦那さんがサインしたご家族の手術同意書です」

彩葉がそれを見てみると、半年前に起きた事故の日付であることが一目で分かった。

「あの時、朝倉さんは昏睡状態で、旦那さんが腎臓の臓器提供書類にサインなさっていました。それに、手術が無事に成功するように、お腹の中のお子さんの中絶手術にも同意されましたよ。朝倉さんはご存じなかったのですか……」

彩葉には医者のその後の言葉は一言も聞こえていなかった。

彼女はじっとその書類に力強く書かれているサインを見つめていた。その一画一画しっかりと書かれた筆跡には嫌になるほど見慣れている。

彼女は右後ろの腰あたりに、痛々しく残っている傷口が再びズキズキと痛むような、そんな感覚に襲われてしまった。

しかし、その傷は彩葉が交通事故に遭った時に残ってしまった傷跡なのだと、望がはっきりと彼女に伝えていたのだった。

彼女はかすれた声で言った。「その臓器提供を受けた人は誰なんですか?」

医者は書類をめくった。「榎本花梨(えのもと かりん)さんですね」

それを聞いた瞬間、彩葉は頭を鈍器で殴られたような衝撃を受け、目の前が一瞬真っ白になってしまった。

昔、望はなりふり構わず一度断られても諦めずに彼女を追いかけて、やっと結婚にこじつけたのだと周りは知っていた。

そして、花梨という女性は望が少年だった頃の憧れの人だった。しかも彩葉と望が一度離婚することになった原因でもある。

この時、突然携帯のバイブレーションの音が数回した。届いたのは望が彼女を騙すために、事前に撮っておいた動画だった。【会議に行ってくる。彩葉のことを想ってるよ】

彩葉はその送られてきたメッセージを見て、突然涙が溢れ、床に落ちていった。

彼女は当時、望と初めて出会った時のことを思い出していた。

彼は五十嵐グループの社長で、彩葉の通っていた大学が客員教授として招いた人だった。そして彼女は西海大学の三年生で、彼のアシスタントを担当した。

その日、大学の講義が終わった後、彼が彼女を呼び止めた。彼はスーツのジャケットを脱ぐと、彼女の腰に巻きつけて、突然生理が来て血がついている彼女の服を隠してくれたのだ。

その後、彼女は彼の服をクリーニングに出して綺麗にしてから返した。ちょうどその時彼は熱を出して苦しんでいて、彼女の手を掴み帰そうとしなかった。

その日から、彼は熱烈に彼女を追いかけるようになったのだ。

あの頃の彩葉は、彼と自分では立場的に差がありすぎると分かっていたものの、片田舎の町から自分の力だけで西海大学に合格し、大学院への推薦ももらっていたことで、ある種の自信を持っていたのだ。

望が一年かけて彼女を追い求め続け、ようやく恋人になれたのだった。

そして付き合って三年。望は彼女のことを目に入れても痛くないほど大切にしてくれた。

彼女が何気なく、「あのネックレス可愛いね」と言えば、その翌日には彼が億もするジュエリーを彼女に贈った。彼女が生理になり辛そうにしていると、かなりの額になる契約もほったらかして彼女のもとへ駆けつけ、生姜湯を作り彼女に飲ませてくれた。付き合いたての頃、彼はベッドで彼女の腰を掴み、「彩葉、愛してる」と囁き、彼女のことを魅力的だと言っていた。

そして、彼は「彩葉、愛してる」と囁き続け、「君はこの世で最高の暮らしが与えられるべき存在なんだよ」と言った。

彼女が大学院を卒業した年、彼女と結婚するためにご先祖を祭る祭壇の前で三日三晩も跪き、また家の掟を破ったため、99回も木の棒で血が床に流れるほど叩かれてしまった。それでも彼は無理に笑って大丈夫だと彼女を慰めていた。

その時、望が心の底から彼女のことを愛してくれているから、彼女自身の理想や夢を諦めても、彼と結婚する意味があると感じたのだ。

周りから彩葉は財閥家に見事嫁入りを果たしたと言われたが、彼女自身は本物の愛を手に入れたと確信していた。

だから、結婚して一年経ってから、彩葉は初めて望には憧れの女性がいて、自分はその女の代役だったのだと知ることになり、また望がその女とキャンドルディナーを楽しむのを目撃してしまった後、彼女は彼に離婚届にサインをさせて、彼から遠く離れていったのだ。

彼女はどんな些細なことでも、自分を無下にするようなら絶対に彼を許すことができなかった。

彩葉が去ってから三か月もせず、憔悴し、すっかりやつれてしまった彼が彼女の家の前に姿を現し、彼女のいない日々など死んだほうがましだと言ってきた。

彼は会社にも行かず、毎日毎日彼女の家の前で待っていた。そして、花梨とは何の関係もなく、彩葉のことを一度たりとも誰かの代わりとして見たことはないと何度も言い張ったのだ。

その頃、彼女はあまり仕事がうまくいっておらず、唯一の肉親である父親が癌を患い、かなり追いつめられた状態で眠れない日々が続いていた。

望は裕福な家庭の御曹司であるのに、毎日彼女の父親のお見舞いに病院に赴き、一言も愚痴をこぼさなかった。

そして父親が亡くなる直前、彼はベッドの前に跪き、必ず彼女のことを面倒見るから、安心してほしいと誓った。

その日、父親は震える手で彩葉の手を望の手に重ね合わせ、安心して永遠の眠りについたのだった。

望が彼女に代わって葬儀を終わらせてくれた後、彼女は彼との再婚に首を縦に振った。

再婚してからのこの一年間、彼は彼女を安心させるために、一日に十数回もメッセージを送ってきた。

しかし、結局どうなった?

この男は裏で、自分の好きな女性に私の腎臓を提供し、惜しまず自分の子供を殺すという選択肢を取ったのだ!

彩葉は体を震わせて泣いた。まだ現状を受け入れられず狼狽える中、望の出張先のホテルまで辿り着いた。

パーティー会場の隅のほうに、望が花梨を抱きしめている姿が目に飛び込んできた。彼女にダイヤモンドが散りばめられた誕生日のティアラをつけさせ、五十嵐家に伝わる大切なブレスレットをプレゼントにしていた。それから、彼自ら彼女にケーキを食べさせている。

彼は言った。「花梨、俺は君と結婚することはできないけど、永遠に俺の中で一番大切な人なんだよ。本当の妻は君一人さ」

望の兄弟たちが二人を囲んでお祝いの言葉を述べていた。望には大変だったなと声もかけているのだ。

「そうだよ、花梨さん、当時朝倉さんの腎臓がぴったり花梨さんの体に適合するんじゃなかったら、兄さんだってあそこまで苦労してあんな女追いかけ回してなかったんだ。仕方ないよな、だって夫という肩書がないと、臓器提供の書類にサインできないんだからさ」

「そうだよ、花梨さんが病気だって分かってから、兄貴はもう相当精神的にまいってたんだよ。一カ月で何キロも痩せちゃったもんだから、俺らもその様子見てて怖かったんだ」

「あの時さ、花梨さんを助けるために兄さんがわざと事故を起こして、さらに手術のために自分の子供まで諦めちゃったじゃないか。花梨さん、兄さんは本当にあなたのことを愛してるんだからね」

この時、彩葉は隅の方にいて、まるで魂を持たない氷の彫刻のように、呆然と立ち尽くしていた。

花梨がトイレに行くと、望は携帯を取り出した。するとすぐに彩葉の携帯が振動した。

彩葉は血の気が引き固まっていた体をようやく少し動かして、携帯を取り出した。

【ごめんよ、彩葉、今日は会議が長引いて遅くなりそうなんだ。君は先に休んで。明日帰ったら今日の埋め合わせをするからさ】

それを見た瞬間、笑いが込み上げてきた。

心臓が誰かに抉り取られるかのように、息もできないほどの痛みを感じたが、涙は一滴もこぼれなかった。

兄弟たちが集まってきて、「兄さん、あの女なんかに気を使ってんの?どうしてさっさと離婚して、花梨さんと結婚しないんだよ?」と言った。

「そうだよ、どうせ最初はさ、あいつが花梨さんにちょっと似てたから、代わりにしてただけじゃん?

しかも、妊娠までさせちゃうなんてさ」

望はここにいる数人をギロリと睨みつけ、グラスのワインを一気に飲み干した。「彩葉のことを、一度だって誰かの代わりだなんて思ったことはない。

もしかしたら、最初は彼女に花梨を重ねて見ていたところがあったのかもしれない。だけど、だんだん彼女のことを本気で愛するようになったんだ。ただ花梨は……彼女のことも手放すことができないんだよ。

彩葉の子供の件は、俺も申し訳ないと思ってる。それに、花梨は体が弱くて子供が生まれないしな。五十嵐家には跡取りが必要だろう。

だけど、彩葉はプライドの高い女性だ……もし、このことを知れば、絶対に俺から離れていってしまう」

そして望は警告するような目つきで周りを見まわした。「お前らしっかり秘密にしておくんだぞ。一生彼女に知らせてはいけないからな!」

ここまで聞いて、彩葉は一歩踏み出そうとした足をピタリと止めた。

彼女は自分のお腹を押さえた。五か月になる子供が、ちょうどお腹を蹴って、彼女の手のひらにその感覚が伝わってきた。

一回、また一回と、まるで何も知らずに無邪気に遊んでいるようだった。

彼女は突然、横にあったドアから駆けだしていった。かなり遠くまで逃げるように走ってきて、ようやく壁に手をついて、悲痛な声で泣き叫んだ。

その日の夜は一睡もできなかった。

そして翌日、彼女は朝早くに、ある三つのことをしに出かけていった--
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
70 チャプター
บทที่ 1 เสลี่ยงทองคำคู่รักแห่งโชคชะตา
รุ่งอรุณแห่งลักซอร์ในวันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของยุคสมัย ท้องฟ้าทะเลทรายเปล่งประกายสีทองอบอุ่นจากดวงอาทิตย์ยามเช้า สายลมพัดผืนผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มบนหอคอยสูงกระพือเบา ๆ ดั่งธงแห่งชัยชนะ ธงเหยี่ยวโฮรัสหลายร้อยผืนโบกไสวไปทั่วนคร แท่นบูชากลางวิหาร เทพีไอซิสถูกตกแต่งด้วยกลีบบัวสีเงินจากหุบเขาตะวันออก และเปลือกหอยขาวจากทะเลเหนือนครทั้งนครสงบนิ่งราวกับเทพเจ้าทั้งสวรรค์กำลังรอชมเสียงแตรศึกเป่าแผ่วดังสามครั้งก่อนจะตามด้วยเสียงฆ้องทองคำจากใจกลางวิหาร นั่นคือสัญญาณ… พิธีอภิเษกสมรสของฟาโรห์ราเมเซส กำลังเริ่มขึ้นประชาชนคุกเข่าทั้งสองฝั่งถนนศิลา ยกมือลูบพื้นเป็นการถวายเกียรติสูงสุดกลีบบัวและกลีบพฤกษานับหมื่นโรยจากยอดหอคอย ร่วงหล่นราวสายฝนจากเทพีฮาเธอร์เสียงร้องของหญิงพรหมจรรย์สิบแปดนางสวดบทสดุดีเทวีอิซิส สรรเสริญรักอันศักดิ์สิทธิ์“ขอจันทราและสุริยันรวมเป็นหนึ่ง...ดั่งฟาโรห์และราชินีให้รักนี้... สะเทือนสรวง”ขบวนเสลี่ยงทองคำเคลื่อนผ่านประตูวิหารโอฬาร ฝ่ายซ้ายคือ ราเมเซส ฟาโรห์ผู้มากด้วยชัยชนะ และความเที่ยงธรรมทรงสวมชุดคลุมสีขาวปักดิ้นทอง ช่วงอกเปลือยเปล่าเผยกล้ามเนื้อเข้มแกร่งคล้ายรูปสลักเทพพระเน
続きを読む
บทที่ 2 เจ้าคือราชินีที่ข้าจะบูชาทั้งหัวใจ
เสียงพิณบรรเลงคลอเบาๆ จากเรือนดนตรีด้านนอกลมทะเลทรายยามราตรีพัดผ่านม่านผ้าลินินบางสีทอง สะบัดช้า ๆ คล้ายละอองแสงดาวไหลลงมาในห้องหอห้องหอของราชวังถูกประดับด้วยผอบทองคำ น้ำมันหอมกลิ่นดอกบัว และเทียนร้อยเล่ม แสงนวลของมันสะท้อนผิวหินอ่อนสีครีมจนดูราวกับอยู่ในโลกของเทพเจ้ากลางห้องบนเตียงกว้างปูผ้าลินินขาวปักดิ้นทอง เนทาเรียนั่งก้มหน้างามในชุดเจ้าสาวที่บางเบา ริมฝีปากเธอสั่นน้อย ๆ ด้วยทั้งความประหม่าและความสุข ดวงตาฉ่ำน้ำตาเมื่อคิดถึงภาพฟาโรห์ที่สาบานรักต่อหน้าประชาชนทั้งแผ่นดินประตูบานใหญ่เปิดออก ราเมเซสเสด็จเข้ามา ทรงคลุมเพียงผ้าลินินสีขาว พระอังสาและแผ่นอกเปล่งประกายแกร่งอย่างนักรบ ดวงเนตรเข้มที่เคยมองด้วยความเย็นชา บัดนี้กลับอ่อนโยนเหมือนสายน้ำไนล์“เนทาเรีย… นี่คือคืนของเรา”เขาก้าวเข้ามานั่งตรงหน้า ยกพระหัตถ์แตะปลายคางเธอแผ่วเบาก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผาก อุ่นจนเธอสะท้าน สองมือที่เคยเย็นจากทองคำและดาบศึก ลูบไล้ต้นคอและแผ่นหลังของเธออย่างคนรักมากกว่ากษัตริย์เนทาเรียหลับตารู้สึกว่าทุกสัมผัสเป็นเพลิงอุ่นที่ละลายหัวใจ เธอค่อย ๆ ยื่นมือแตะอกเขา รับรู้จังหวะเต้นแรงของหัวใจผู้ครองสองแผ่นดินเ
続きを読む
บทที่ 3 ค่ำคืนที่หวานกลายเป็นเลือดใต้เงาของคำสาป
เขาก้มลงจูบริมฝีปากนางอีกครั้งแล้ว ดันเข้าไปอีกนิดเพียงครึ่งหนึ่งของความยาวลำเขาแน่นร้อนและฝังเข้าไปในโพรงนุ่มแคบที่กำลังขมิบรับเขาอย่างตื่นเต้นสั่นไหว“ถึงเพียงครึ่ง… แต่เจ้าตอดรัดเหลือเกิน…”“เจ้ารู้ไหม… ข้าแทบจะไม่ไหว…”เขาหยุดตรงนั้นไม่ดันเข้าไปอีก แต่เธอก็แน่นเสียจนเขาต้องกัดฟัน ความร้อนของร่างเธอกำลังกลืนเขาทีละช้า ๆ อย่างมีชีวิตเธอกระชับสะโพกแน่นเหมือนอยากได้มากกว่านั้น แต่มือเขากดเอวเธอไว้แผ่วเบาห้ามปรามอย่างรักใคร่“พอแล้ว… แค่นี้ก่อน…”“ข้าจะไม่เร่ง…เพราะข้าอยากให้เจ้าจำ ‘ครั้งแรก’ นี้ ว่ามันเริ่มด้วยความรัก ไม่ใช่เพียงตัณหา…”เขานิ่งสะโพกแนบสะโพก หายใจร้อนรินกลีบของเธอตอดเขาเบา ๆ ทุกจังหวะหัวใจและทั้งคู่นอนกอดกันแน่น โดยที่เขายังอยู่ ในตัวเธอ...คบเพลิงรอบห้องหอวูบไหวแรงขึ้นโดยไม่มีลมพัด กลิ่นกำยานหอมหวานกลายเป็นกลิ่นคาวโลหิตจาง ๆ คลออยู่ในอากาศ ใต้ร่างของหญิงสาวรอยอักษรไฮเออโรกลึกลับที่สลักไว้บนแท่นบรรทมทองเริ่มเรืองแสงเป็นเงาดำล้อมรอบจาง ๆ ทุกจังหวะหัวใจของเธอเต้นแรงเหมือนถูกใครตีกลองเรียกวิญญาณราเมเซสยังคงโอบกอดราชินีของเขาไว้แน่น ท่อนร้อนของเขาอยู่ในโพรงนุ่มเพียงครึ่ง
続きを読む
บทที่ 4 ค่ำคืนที่หวานกลายเป็นเลือดใต้เงาของคำสาป (2)
“อานูบิส คา-เมเรต เนเฟรู-เรต”(เทพแห่งความตาย จงผูกมัดวิญญาณนี้ด้วยบ่วงรักอันสาปแช่ง)เนทาเรียกุมศีรษะทั้งสองมือเส้นเลือดนูนขึ้นตรงขมับ ร่างบางสั่นสะท้านจากดวงตาที่เคยอ่อนหวานปรากฏประกายทองวาววับ ราวกับเทพเจ้าที่หลับใหลตื่นขึ้นมาสวมวิญญาณเธอเงาดำรูปร่างคล้ายสตรีในชุดคลุมโบราณคืบคลานออกมาจากผืนผ้าโปร่งเสียงสตรีนั้นแหบพร่าราวพัดทะเลทราย“หากเจ้ามอบรักแท้ให้ฟาโรห์… เลือดของผู้เป็นที่รักจักกลายเป็นบรรณาการ…”หญิงสาวกรีดร้องทันทีที่ประโยคนั้นจบเส้นอักขระเรืองแสงสีดำแดงลอยปรากฏบนผิวเธอทีละเส้น ราวกับมีใครสลักจารึกโบราณลงบนร่างกายพระองค์เอื้อมมือคว้าแขนเธอ แต่เมื่อสัมผัส กลับเหมือนถูกแรงสายฟ้าดันกระเด็นออกไปเสียงกระซิบดังพร้อมกันนับร้อย“เมริต… เคต… เจดู…!”(รัก… เลือด… ความตาย…)ร่างบางทรุดคุกเข่า ร่างสั่นสะท้านเหมือนถูกบางสิ่งฉีกจากภายในน้ำตาสีเลือดไหลจากหางตา เธอแหงนหน้ามองเขา ดวงตาทองแปรเปลี่ยนเป็นแดงเข้ม“ราเมเซส… ยิ่งข้ารักท่าน… คำสาปยิ่งแรง…หากดวงใจเราตรงกัน ความตายจักบังเกิด!”เสียงนั้นไม
続きを読む
บทที่ 5 โอ้มารดาแห่งความตาย
ณ ห้องบูชาลับใต้ดิน กลิ่นกำยานผสมกลิ่นไหม้ของสมุนไพรเน่าเหม็นคลุ้งไปทั่ว ผนังหินสลักอักขระโบราณเรืองแสงสีดำปนเทาและกลิ่นคาวเลือด แสงไฟจากคบเพลิงส่องให้เห็นเงาดำของรูปเทพีอันบิดเบี้ยวเจ้าหญิงฮาเชียร่าในชุดคลุมดำปักทอง ยืนสง่างามราวหญิงสาวจากขุมนรก ในเงามืดริมฝีปากแดงจัดกำลังขยับท่องคาถาเสียงต่ำข้างหน้าแท่นหินดำวางตุ๊กตามัมมี่สองตัว ขดพันด้วยผ้าลินินเก่าเปื้อนคราบเลือดสดใหม่นักพรตเฒ่าผิวเหี่ยวย่น ยืนอยู่ด้านหลัง โบกธูปที่ปล่อยควันหนาทึบเสียงเขาแหบพร่าดังก้อง“อามนีนูบีซุส… โอบาคา นีตาทู…ซีตีเทคานิคเซียรู”โอ้ มารดาแห่งความตาย… คำแห่งความมืด…จงสาปแช่งนางผู้ชิงรักไปเจ้าหญิงฮาเชียร่าหัวเราะเบา ๆ ดวงตาคมวาวด้วยเปลวริษยาเธอยกมีดสั้นด้ามทอง ปลายมีดแกะสลักลายอังค์กลับแสงไฟสะท้อนวาววับ“เมื่อข้าไม่ได้… เจ้าก็ไม่มีวันได้!”เธอปักมีดลงไปกลางอกตุ๊กตามัมมี่เพศหญิงอย่างแรง เสียงแผดร้องของเนทาเรียดังสะท้อนขึ้นทันทีราวข้ามมิติ เลือดสดหยดออกมาจากผ้าลินินเหมือนตุ๊กตานั้
続きを読む
บทที่ 6 เลือดพรหมจรรย์และคำสาปที่ต้องแลก
ในความมืดมิดที่ปกคลุมห้องบูชาลับใต้ดิน แสงอักษรสีเขียวหม่นยังคงเรืองรองจากอักขระบนผนังลามไล้ลงพื้นหินราวงูเปลือยพิษ ผิวของเจ้าหญิงฮาเชียร่าเต็มไปด้วยอักษรดำที่ไหลย้อนขึ้นจากเลือด มันซึมเข้าในรูขุมขน แทรกซึมเข้าในเส้นเลือดแดงทุกเส้นเหมือนหมึกของข้อตกลงที่ไม่มีวันลบ สะท้อนใบหน้าบ้าคลั่งของเจ้าหญิง และนักพรตเฒ่าสองคน เสียงหัวเราะของนางค่อยๆ เบาลง จนเหลือเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบา ทว่าคำสาปที่ถูกปลุกให้ตื่นเต็มที่แล้วนั้น มิใช่สิ่งที่ได้มาฟรีๆ มันต้องมีข้อแลกเปลี่ยนเสมอพรหมจรรย์ของผู้ร้องขอ ซึ่งเป็นเลือดบริสุทธิ์ที่ต้องถูกพรากไปเพื่อบูชาเทพีแห่งความมืดนักพรตเฒ่าคนแรก ผู้ที่มีผิวซีดเหมือนขี้เถ้าและตาลึกดำสนิท ก้มลงกระซิบใกล้หูของนางด้วยเสียงแหบพร่าเหมือนเสียงจากขุมนรก“คำสาปสมปรารถนาแล้ว... แต่เจ้าก็ต้องจ่ายราคา ร่างกายของเจ้าจะเป็นภาชนะของเทพีอามนี เคฟี เรธทู จิตวิญญาณของเจ้าจะถูกผ่าครึ่งเพื่อเลี้ยงปีศาจในสุสานโบราณ”นักพรตเฒ่าอีกคน ผู้ที่ผิวเหี่ยวย่นและมือสั่นเทา ยิ้มแสยะอย่างชั่วร้าย ขณะที่เขาเอื้อมมือจับชายชุดคลุมดำปักทองของนาง แล้วดึงมันออกอย่างหยาบกระด้
続きを読む
บทที่ 7 เสียงกระซิบในเงามืด ยอดรักแห่งฟาโรห์
กาลเวลาหมุนผ่านนับพันปีทรายแห่งทะเลทรายไหลรินกลบซากวิหารและสุสานทีละชั้นเสียงพิณแห่งงานวิวาห์วันนั้นเงียบดับ กลายเป็นเพียงเสียงลมพัดก้องในซอกหินรอยเลือดที่รดลงบนพื้นหินแห้งกรัง ถูกกลบด้วยฝุ่นทรายและเถ้าถ่านเหลือไว้เพียงเงาคำสาปที่ฝังลึกลงในแผ่นดินวิญญาณที่เคยโหยหาและกรีดร้องถูกกาลเวลาโอบปิด แต่ถ้อยคำโบราณยังคงก้องสะท้อนในชั้นหิน “เมื่อรักแท้บรรจบ ความตายจักบังเกิด”พันปีแล้วพันปีเล่า…อาณาจักรล่มสลาย จักรวรรดิใหม่ ผงาดขึ้นและดับไปแม่น้ำไนล์ยังคงไหลเรื่อยไม่รู้จักสิ้น ผู้คนรุ่นแล้วรุ่นเล่าเดินผ่านผืนทราย โดยไม่รู้เลยว่าใต้เท้าของพวกเขายังมีความลับ รอการปลุกให้ตื่นลมทะเลทรายพัดแรงกว่าปกติ ดั่งเสียงกระซิบของวิญญาณโบราณที่ถูกจองจำมาเนิ่นนาน ประกายดวงจิตหนึ่งค่อย ๆ ฉีกม่านกาลเวลา ล่องลอยผ่านสายลม…จากร่างหญิงสาวผู้ถูกสาปพันธนาการเมื่อพันปีที่แล้ว สู่อีกเรือนกายหนึ่งในยุคปัจจุบันแสงไฟสีขาวจากเพดานสนามบินไคโรสะท้อนกับพื้นกระเบื้องหินอ่อน ผู้คนขวักไขว่ เสียงประกาศเที่ยวบินดังเป็นระยะท่ามกลางความวุ่นวาย เสียงลากกระเป๋าเดินทาง รถเข็นสัมภาระ และผู้โดยสารหลายเชื้อชา
続きを読む
บทที่ 8 เสียงกระซิบในเงามืด ยอดรักแห่งฟาโรห์ (2)
เสียงของเขา... ทั้งนุ่ม ทั้งต่ำ ทั้งหยาบโลนเสียจนขาเธออ่อนวูบ และยังไม่ทันได้เอ่ยปฏิเสธอะไร เขาก็ก้าวเข้ามาเขาจับคางเธอไว้แน่นนิ่งแล้วจูบ ไม่ใช่จูบของคนแปลกหน้า แต่จูบของผู้ครอบครอง จูบของผู้ที่รู้ว่าริมฝีปากเธอชอบสัมผัสแบบไหน รุนแรงแค่ไหนถึงจะทำให้เธอครางเธอพยายามผลักเขาออก แต่ไม่มีแรงเลยแม้แต่นิด ในฝันนี้เขา เหนือกว่า เธอในทุกด้านทั้งกาย ทั้งใจทั้งความต้องการที่เหมือนเขาอ่านเธอออกหมดมือของเขาเลื่อนไปยังต้นคอ ไล่ลงมาตามแนวไหล่ ก่อนจะกระชากชุดนอนบางเบาออกเหมือนไม่มีค่าอะไร แค่ผ้าผืนนั้นร่วงลงพื้น เสียงก็ดังเหมือนโซ่ตรวนหลุดออกจากข้อมือเธอ แต่ไม่ใช่อิสระ ตรงกันข้ามมันคือการถูกจับตรึงไว้กับโชคชะตาอันเร่าร้อนที่หลีกไม่พ้น“ร่างกายของเจ้า... สร้างมาเพื่อให้ข้าสัมผัสเท่านั้น”เขากระซิบข้างหู ขณะที่ร่างของเขาเบียดแนบชิด มือของเขาไล้ไปตามเอวเธอ ทุกจุดที่นิ้วเขาผ่านไป เหมือนมีเปลวไฟแตะลงบนผิวเธอกัดริมฝีปากแน่น ฝืนไม่คราง แต่แล้วเขาก็ก้มลงดูดกลืนยอดอกที่เริ่มแข็งตั้ง"อ๊า—!"เสียงครางแรกหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว เขายิ้ม ยิ้มของผู้ชนะ ยิ้มข
続きを読む
บทที่ 9 เช้าวันใหม่ ณ สุสานต้องห้าม
แสงอรุณแรกพาดผ่านขอบฟ้าเหนือทะเลทรายกว้างใหญ่ สีทองของดวงอาทิตย์แต้มผืนทรายให้ระยิบระยับเหมือนคลื่นทะเล ที่หยุดนิ่ง สายลมเช้าพัดเอาฝุ่นทรายปลิวเป็นริ้ว บางเบาแต่แฝงด้วยความร้อนที่กำลังจะทวีขึ้นเมื่อวันเดินต่อไปค่ายสนามนักโบราณคดีตั้งอยู่ไม่ไกลจากเนินหินสูง เต็นท์ผ้าใบสีครีมเรียงรายราวเมืองเล็ก ๆ ชั่วคราวตรงกลางคือเต็นท์ใหญ่ใช้เป็นศูนย์บัญชาการ มีโต๊ะไม้ยาวปูด้วยแผนที่โบราณ เครื่องมือขุดค้น กล่องเก็บตัวอย่าง และตะเกียงเจ้าพายุวางเรียงรายเสียงพูดคุยหลากภาษาแทรกกับเสียงโลหะกระทบกันขณะทีมงานตรวจเช็กอุปกรณ์ คาร่าสาวผมบลอนด์หยิบกล้องถ่ายภาพโบราณคดีขึ้นมาลองปรับเลนส์ ก่อนจะหันไปยิ้มกับอาริสา“เมื่อคืนนี้เธอดูเหนื่อยมากเลยนะ อาริสา… หวังว่าฝันดี”อาริสายิ้มตอบบาง ๆ ดวงตาสีฟ้ายังเจือความหม่นที่เจ้าตัวไม่อาจอธิบายได้“ก็…ฝันแปลก ๆ นิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรหรอก วันนี้เรามีงานใหญ่รออยู่”ศาสตราจารย์โรเบิร์ต ฮอว์ธอร์น ยืนอยู่ที่โต๊ะกลางค่าย เขาสวมหมวกปีกกว้าง เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวเก่า แต่เต็มไปด้วยพลังและแววตามุ่งมั่น เขากวักมือเรียกทีมทั้
続きを読む
บทที่ 10 คำสาปแห่งสุสาน
หลายสัปดาห์ผ่านไป การขุดคืบหน้าอย่างมั่นคง แดดทะเลทรายยังคงโหดร้ายเหมือนเดิม แต่ค่ายสนามเต็มไปด้วยความคึกคักทีมงานนักโบราณคดีผลัดกันลงไปสำรวจเก็บข้อมูล แล้วกลับขึ้นมาเขียนรายงานไม่เว้นแต่ละวันอาริสาไม่ได้ฝันประหลาดอีกเลยตั้งแต่คืนสุดท้ายนั้น แต่ความรู้สึกบางอย่างยังคงฝังอยู่ในอกเหมือนเงาลาง ๆ ที่เฝ้ารอการปลุกจนกระทั่งเช้าวันหนึ่งเสียงตะโกนของคนงานดังขึ้นจากหลุม ขุดด้านใน“พวกเราเจออุโมงค์ใหม่! มันพาไปข้างล่างได้!”ทั้งทีมกรูไปที่ปากทางทันทีศาสตราจารย์โรเบิร์ตก้มลงมอง ใช้ไฟฉายส่องเข้าไปปรากฏทางเดินหินแกะสลักลาดลงสู่ความมืดลึก เสาโบราณสองข้างทางยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์หญิงสสาวตื่นเต้น ดวงตาสีฟ้าทอประกาย“โอ้พระเจ้า…นี่อาจเป็นเส้นทางสู่ห้องบูชาหลักก็ได้!”ยูซุฟหัวเราะเบา ๆ พลางสะพายกระเป๋าอุปกรณ์ “ใจเย็นก่อน อาริสา เธอดูเหมือนจะกระโดดลงไปเดี๋ยวนี้เลยนะ”“ก็ฉันรอมาตลอดนี่นา!” เธอยิ้ม “เราต้องไปดูกัน”ทีมถูกแบ่งเป็นสองกลุ่มตามแผน แต่โชคร้าย ลูกทีมสองสามคนมีอาการท้องเสียกระทันหันจากอาหารเมื่อคืน ศาสตราจารย์จึงสั่งให้พักอ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status