เพลิงสวาททาสรักฟาโรห์

รุ่งอรุณแห่งลักซอร์ในวันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของยุคสมัย ท้องฟ้าทะเลทรายเปล่งประกายสีทองอบอุ่นจากดวงอาทิตย์ยามเช้า สายลมพัดผืนผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มบนหอคอยสูงกระพือเบา ๆ ดั่งธงแห่งชัยชนะ ธงเหยี่ยวโฮรัสหลายร้อยผืนโบกไสวไปทั่วนคร แท่นบูชากลางวิหาร เทพีไอซิสถูกตกแต่งด้วยกลีบบัวสีเงินจากหุบเขาตะวันออก และเปลือกหอยขาวจากทะเลเหนือ

นครทั้งนครสงบนิ่งราวกับเทพเจ้าทั้งสวรรค์กำลังรอชม

เสียงแตรศึกเป่าแผ่วดังสามครั้ง

ก่อนจะตามด้วยเสียงฆ้องทองคำจากใจกลางวิหาร นั่นคือสัญญาณ… พิธีอภิเษกสมรสของฟาโรห์ราเมเซส กำลังเริ่มขึ้น

ประชาชนคุกเข่าทั้งสองฝั่งถนนศิลา ยกมือลูบพื้นเป็นการถวายเกียรติสูงสุดกลีบบัวและกลีบพฤกษานับหมื่นโรยจากยอดหอคอย ร่วงหล่นราวสายฝนจากเทพีฮาเธอร์

เสียงร้องของหญิงพรหมจรรย์สิบแปดนางสวดบทสดุดีเทวีอิซิส สรรเสริญรักอันศักดิ์สิทธิ์

“ขอจันทราและสุริยันรวมเป็นหนึ่ง...

ดั่งฟาโรห์และราชินี

ให้รักนี้... สะเทือนสรวง”

ขบวนเสลี่ยงทองคำเคลื่อนผ่านประตูวิหารโอฬาร ฝ่ายซ้ายคือ ราเมเซส ฟาโรห์ผู้มากด้วยชัยชนะ และความเที่ยงธรรมทรงสวมชุดคลุมสีขาวปักดิ้นทอง ช่วงอกเปลือยเปล่าเผยกล้ามเนื้อเข้มแกร่งคล้ายรูปสลักเทพ

พระเนตรเข้มคมจับจ้องเพียงจุดเดียวเบื้องหน้าที่เสลี่ยงของหญิงงามผู้ถือครองหัวใจพระองค์

เนทาเรีย เจ้าหญิงจากอาณาจักรตะวันออก ผิวขาวละมุนแสง ผมยาวสีดำสนิทถักเป็นเปียบางประดับทองคำ และเครื่องประดับ จากปีกแมลงทับ สวมชุดลินินสีงาช้างทอทองปักลายดวงตาแห่งรา สะท้อนกับแสงเทียนแล้วดูราวกำลังเรืองแสง

นางประดับสร้อยพระศอด้วย “หยดสุริยัน” อัญมณีแดงอมทองที่เคยเป็นของมเหสีองค์แรกแห่งสายเลือดโบราณ นางมองฟาโรห์แล้วค้อมศีรษะต่ำ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

“ข้าภูมิใจ... ที่จะเป็นของท่าน ทั้งในโลกนี้ และโลกหน้า”

ฟาโรห์ทรงยื่นมือไปแตะมือเธอ

“ไม่ใช่เป็นของข้า แต่เป็นผู้เคียงข้า ตลอดนิรันดร์”

พิธีใต้แสงสุริยันเมื่อทั้งสองเสด็จขึ้นแท่นบูชาหินอ่อน ท่ามกลางเสียงพรจากประชาชน มหาปุโรหิตจุดไฟศักดิ์สิทธิ์จากน้ำมันกลั่นกลางทะเลทราย แสงไฟสะท้อนรูปสลักเทพเจ้าทั้งเก้า ดวงตาของเทพฮอรัส ที่จารึกบนแท่นส่องแสงพราย

น้ำศักดิ์สิทธิ์จากแม่น้ำไนล์ถูกเทลงในถ้วยหยก จากนั้นทั้งสองทรงจิบคนละคำ เพื่อผนึกพันธะทางวิญญาณตามพิธีแห่งปฐพี

“ตั้งแต่บัดนี้ไป ดวงวิญญาณของพวกท่านจะเชื่อมกันเสมือนเป็นหนึ่งแม้ในความตาย... ความรักจะยังคงอยู่”

ทั้งคู่ประสานนิ้ว แล้วยื่นพระหัตถ์แตะ “ศิลาแห่งการครองคู่” ที่เชื่อกันว่า ถ้าใครไม่รักกันจริง ศิลาจะร้อนจนทนไม่ได้ แต่เมื่อเนทาเรียแตะศิลาผิวหินกลับเย็นดั่งสายน้ำ

เสียงประชาชนร้องโห่กึกก้อง

“ขอเทพเจ้าทั้งหลายจงอวยพร!”

“ขออำนาจสวรรค์จงปกป้องรักนิรันดร์!”

ขณะที่ทั้งนครเปล่งเสียงสรรเสริญในเงาหลืบของเสาโอเบลิสค์สูงชะลูด เจ้าหญิงฮาเชียร่ายืนสง่าในชุดราตรีดำลึกตัดทอง เงาแสงเทียนไหววูบจับใบหน้าคมของนางราวนางพญาเสือในร่างนกยูง

มือข้างหนึ่งกุมพัดขนนก อีกข้างกำหมัดแน่นจนเลือดซึมใต้เล็บหยกริมฝีปากแสยะราวคำสาบาน ดวงตาคมวาวจ้องเจ้าหญิงเนทาเรียด้วยสายตาที่แม้เทพก็ไม่อาจให้อภัย

“เจ้าควรเป็นของข้า... ข้า... ข้าควรอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่นาง…”

ลมพัดกรูผ้าม่านสีทองปลิวสยาย สะบัดเฉียดแก้มนางราวจะตบให้ตื่น นางเงยหน้ามองฟาโรห์ราเมเซส ชายที่เคยจุมพิตหลังมือของนางในวัยเยาว์ครั้งยังเป็นเจ้าหญิงอดีตว่าที่คู่อภิเษกที่เคยเป็นหนึ่งในเหล่าของสตรีตามคำทำนาย

“ข้าถูกเลี้ยงดูมาเพื่อเป็นราชินี

ข้าศึกษาคัมภีร์แห่งเทพีฮาเธอร์

ข้าถวายโลหิตให้วิหาร

ข้ารักษาพรหมจรรย์ตามธรรมเนียม...

แต่เจ้ากลับเลือกหญิงจากชายแดนที่ไม่มีแม้คำทำนายใดรองรับ!? เสียงหัวใจฮาเชียร่ากรีดเลือดทีละหยด

นางมองมือของเนทาเรียที่กำลังแตะพระหัตถ์ของฟาโรห์ มองริมฝีปากที่กำลังเอ่ยสาบานด้วยน้ำเสียงหวานระรื่น มองร่างบางที่รับสายตารักจากผู้ชายที่นางเฝ้ารอทั้งชีวิต

“นางแย่งไป... นางแย่งทุกอย่างไปจากข้า!”

บัลลังก์ที่ข้านั่งฝันกลางพิธีบูชาพระองค์ที่ข้าอุทิศวิญญาณให้มาตั้งแต่วัยสาวแม้แต่กำไลหินศักดิ์สิทธิ์ที่ควรจะเป็นของข้า ตอนนี้... อยู่บนข้อมือของนาง!

“ถ้าเทพเจ้าจะไม่ฟังคำอธิษฐานของข้า เช่นนั้น... จงฟังคำสาปของข้าแทนเถิด!” ฮาเชียร่าหลุบตาลง น้ำเสียงในใจนางเปลี่ยนเป็นกระซิบเย็นเยียบริมฝีปากยกยิ้มเจือเงามืดที่แม้เทวาลัยยังไม่กล้ารับฟัง

“จงเจ็บ... จงทุกข์...

จงรู้เสียว่าความรักที่มิได้ครอบครอง... มันทรมานเพียงใด!”

หากเนทาเรียมีหัวใจที่ฟังเทพ...

ข้าก็จะร่ายเวทจากเงา

หากเนทาเรียมีวิญญาณแห่งความรัก...

ข้าก็จะสาปให้มันกลายเป็นเพลิงเผานางจากภายใน

“รักให้มากเถิดเจ้าหญิง... รักเขาให้หมดใจเพราะยิ่งเจ้ารักมากเท่าไร... ข้าจะยิ่งได้เห็นเจ้า ‘พัง’ ด้วยมือของเขาเอง”

เมื่อราเมเซสโน้มกายจูบหน้าผากของเนทาเรียกลางแท่นบูชา

ฮาเชียร่าไม่แม้แต่จะกะพริบตา แววตานางไม่ใช่เพียง “เกลียด” แต่เป็นแววตาของหญิงผู้ภาวนาให้อีกคนตาย ในอ้อมแขนของชายที่นางรัก

หลังพิธีอภิเษก ฟาโรห์ทรงพาเนทาเรียเดินผ่านสะพานหินอ่อนข้ามสระบัวกลางพระราชวัง เสียงพิณบรรเลงคลอ ลมเย็นพัดกลีบบัวร่วงหล่นพอดีกับที่ฟาโรห์เอ่ยเสียงอ่อน

“เจ้ารู้หรือไม่… ว่าทำไมข้าจึงเลือกเจ้าท่ามกลางหญิงมากมาย”

เนทาเรียส่ายหน้าเบา ๆ เขาหยุดเดิน หันมากุมมือเธอไว้แน่น“เพราะมีเพียงเจ้าคนเดียว… ที่ข้ามองแล้วรู้สึกว่าโลกทั้งโลก... เงียบลง” เนทาเรียยิ้มทั้งน้ำตา ซบหน้ากับอกเขา

“หากมีภพหน้า… ขอให้ข้าได้เป็นของท่านอีกครั้ง” ฟาโรห์ก้มจูบหน้าผากเธออย่างอ่อนโยน แล้วกระซิบกลับ

“ไม่มีภพหน้า…เพราะข้าจะไม่มีวันยอมให้พรากจากเจ้าอีก

ไม่ว่าชะตาจะพาเราไปที่ใดข้าจะตามเจ้าไปทุกภพ ทุกชาติ และเจ้าจะต้องเป็น... ทาสแห่งรักของข้าเสมอ ยอดรัก”