บทที่ 10 เยี่ยมทหารเชลย 1

ลี่หลงจิ่งทำตามสัญญา หลังจากทั้งคู่อาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เรียบร้อย ชายหนุ่มก็พาหยางชิงอี้ไปยังที่พักของเหล่าทหารเชลย โดยระหว่างทางเหล่าทหารกองทัพต้าจิ้นต่างหยุดทำความเคารพอ๋องห้า แต่ก็อดไม่ได้ต้องเหลือบไปมองหญิงสาวที่เดินเคียงคู่มากับชายหนุ่มด้วย

ไม่พูดไม่ได้ว่าหยางชิงอี้มีรูปร่างหน้าตางดงามเหนือสตรีใด ยิ่งนางได้ถอดชุดเกราะปลดหมวกเหล็กออกแล้วยิ่งเผยให้เห็นความเป็นสตรีอย่างเด่นชัด ทำเอาเหล่าทหารที่ชำเลืองมองต่างหน้าแดงไปตาม ๆ กัน

หลี่หลงจิ่งเห็นเช่นนั้นในใจก็ให้รู้สึกเดือดดาล นึกอยากสั่งลงโทษเจ้าพวกนี้ให้หายหงุดหงิดใจ สตรีของข้าพวกเจ้ามีสิทธิ์มองหรือ!

“หากยังไม่เก็บสายตากลับไป ก็อย่าหาว่าอ๋องอย่างข้าไม่ยั้งมือไว้ไมตรี”

หยางชิงอี้ผินหน้าไปมองคนข้างกาย มุมปากพลันบิดเบ้ด้วยความหมั่นไส้ นี่คงไม่ใช่การแสดงอำนาจข่มขวัญนางหรอกกระมัง

“วางอำนาจบาตรใหญ่ให้ใครดูกัน”

“ยังจะไปดูหรือไม่ ทหารของเจ้าน่ะ”

“ข้าก็แค่พูดไปเรื่อยเท่านั้นเอง เดินนำไปสิ”

หลี่หลงจิ่งเห็นใบหน้างดงามเชิดขึ้น แสดงความดื้อรั้นออกมาเต็มที่ก็ได้แต่แค่นเสียงหัวเราะออกมา รู้สึกคันไม้คันมือจนต้องเอื้อมมือไปบีบแก้มนุ่มนิ่มอย่างนึกมันเขี้ยว หยางชิงอี้ที่ถูกกระทำพลันนิ่งงันทึมทื่อ ยามสติคืนมาหนุ่มก็เดินนำหน้าไปเสียแล้ว

“ใบหน้าข้า ใช่ใครอยากบีบก็บีบได้หรือไร น่าตายนัก!”

หากไม่คิดว่าที่นี่คือค่ายทหารของต้าจิ้นนางคงตรงเข้าไปท้าต่อยตีกับอีกฝ่ายให้รู้แพ้รู้ชนะ ดีที่หญิงสาวยังระลึกได้ว่าตนเองต้องเชื่อฟังคำสั่งของบุรุษผู้นั้น แต่นั่นก็เป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้นแหละ!

“คารวะท่านอ๋อง”

“อืม เรื่องที่ให้จัดการเรียบร้อยหรือไม่”

หลี่หลงจิ่งกล่าวถามพลางเดินนำหยางชิงอี้เข้าไปในกระโจมพัก ด้านในเต็มไปด้วยผู้คนซึ่งก็คือทหารเชลยที่ถูกจับมา หญิงสาวไม่รอช้าตั้งท่าจะพุ่งเข้าไปหารองแม่ทัพคนสนิท ทว่ากลับถูกมือหนารั้งตัวเอาไว้เสียก่อน

“ข้าให้เจ้าไปหรือ”

“เจ้าอย่ามาพลิกลิ้นกลับคำกับข้านะ”

หยางชิงอี้กระซิบเสียงลอดไรฟัน ถลึงดวงตากลมโตใส่เขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทำเอาอ๋องหนุ่มหัวเราะร่วน จ้องแม่เสือสาวพองขนอย่างถูกอกถูกใจ

“ข้าแค่จะเตือนเจ้า อย่าได้คิดเล่นแง่เชียว ทุกการกระทำของเจ้ามีผลต่อชีวิตทหารพวกนี้ จำเอาไว้เสียด้วย”

“รู้แล้วน่า ข้าไปได้แล้วใช่หรือไม่”

หยางชิงอี้ก้มลงมองแขนของตนที่ถูกมือใหญ่จับเอาไว้เป็นเชิงบอกให้เขารีบปล่อยให้นางไปดูอาการเหล่าทหารเสียที

“เชิญ”

หญิงสาวสะบัดแขนออกจากพันธนาการเดินตรงไปยังเหล่าทหารที่นอนเรียงรายกันอยู่ในกระโจมราวกับฝีเท้าชโลมน้ำมัน

หลี่หลงจิ่งให้เวลาหยางชิงอี้ได้อยู่กับทหารเชลยโดยที่ตนเองยืนรออยู่ตรงมุมกระโจมเงียบ ๆ จ้องมองทุกการกระทำของหญิงสาวอย่างไม่ละสายตา

หยางชิงอี้รับรู้ได้ว่าตนกำลังถูกจับตามอง แต่นางหาได้สนใจไม่ พุ่งตรงเข้าไปถามไถ่พี่น้องทหารที่นอนบาดเจ็บทีละคน เมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่มีสิ่งใดน่าเป็นห่วงหัวใจที่ลอยคว้างกลางอากาศก็วางลงได้เสียที บุรุษผู้นั้นทำตามที่เขาลั่นวาจากับนางไว้จริง ๆ

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ได้กินข้าวหรือไม่”

“พวกเขาดูแลเราอย่างดีขอรับ ดีจนผู้น้อยไม่อยากจะเชื่อ อาหารและที่พักล้วนครบครัน คราแรกผู้น้อยก็ระวังกลัวจะเป็นแผนร้าย กระทั่งมีคนบอกว่านี่เป็นเพราะท่านแม่ทัพยอมทำข้อตกลงบางอย่างกับอู่อ๋อง”

รองแม่ทัพจางร่ายยาวออกมา หยางชิงอี้แทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง นี่เขาดูแลพวกของนางดีถึงเพียงนี้เชียวหรือ

คิดมาถึงตรงนี้ใบหน้างดงามพลันหันไปมองมุมกระโจมซึ่งยามนี้มีร่างสูงของใครบางคนจับจองพื้นที่อยู่

เหมือนอีกฝ่ายจะล่วงรู้ความคิดของนางจึงเลิกคิ้วพร้อมยกยิ้มยั่วเย้าส่งมาให้ หยางชิงอี้รู้สึกราวกับว่าใบหน้าตัวเองถูกไฟลน จู่ ๆ หัวใจของนางก็เต้นแรงขึ้นมากะทันหัน เผลอคิดไปถึงภาพการต่อสู้ยามเช้าของเขาและนาง ในใจก็ยิ่งไม่เป็นสุข ทั่วทั้งร่างรู้สึกร้อนวูบวาบอย่างบอกไม่ถูก

“ท่านแม่ทัพ เอ่อ... ท่านไปตกลงอันใดกับอ๋องห้าหรือขอรับ ไม่ได้ถูกเอาเปรียบใช่หรือไม่”