นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย

มู่หว่านอินเคยเชื่อคนผู้หนึ่งสุดหัวใจ เชื่อว่าเขาจะพานางไปพบกับความสุขตลอดชีวิต ทว่าคนที่นางรัก กลับเป็นคนที่ทำให้นางเจ็บปวดที่สุด 

           ตนรอคนรักมาสี่ปีแล้ว หวังว่าตอนเขากลับมาจะได้ใช้ชีวิตด้วยกัน หากแต่นางเพิ่งกระจ่างก็วันนี้ ความรู้สึกของคนเรามีวันแปรเปลี่ยน หรือบางครั้ง เขาอาจไม่เคยรักด้วยซ้ำ

           สามีที่นางมอบหัวใจทั้งดวงให้ หลังกลับจากรบกลับบอกนางว่าจะแต่งงานกับสตรีอื่น จากนั้นอีกฝ่ายกล่าวสิ่งใดต่อ นางก็ไม่รับรู้อีกแล้ว กระทั่งเขาออกไปจากบ้าน น้ำตาก็ไหลออกมาราวเขื่อนแตก

           “ต่านแม่” ท่านแม่

           เสียงเล็กเรียกขานมารดาไม่ชัดถ้อยชัดคำนัก เด็กหญิงใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโต อายุราวสามปี เดินเชื่องช้าออกมาจากห้องนอน หลังจากแอบฟังมารดาพูดกับบิดาที่ตนไม่เคยได้พบ ก็พอทำให้ ‘เสี่ยวเป่า’ หัวใจแตกสลายกลายเป็นเถ้าธุลี

           สิ่งที่เด็กหญิงคิดฝันจินตนาการไว้ หากท่านพ่อกลับมา ครอบครัวจะได้ใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุข กินข้าวพร้อมหน้า ยิ้มและหัวเราะไปพร้อมกัน หากแต่ภาพที่เห็นกลับตรงกันข้าม

           เสี่ยวเป่าน้ำตาอาบแก้ม เด็กหญิงเดินไปนั่งข้างกายมารดา โผเข้ากอดแล้วเปล่งเสียงร้องไห้

           “ฮึก...”

           ตั้งแต่จำความได้ เสี่ยวเป่าอยู่กับมารดาสองคน ท่านแม่บอกเสมอว่าบิดาไปรบ ทำเพื่อแว่นแคว้น อีกไม่นานจะกลับมา หลังจากนั้นตนจะมีทั้งพ่อและแม่ ได้ขี่คอบิดาเหมือนเด็กหญิงคนอื่น ๆ

           ทว่าทุกอย่างคงเป็นไปไม่ได้แล้ว...

           เมื่อครู่ตนได้เห็นบิดาครั้งแรกจากการแง้มประตูมอง ท่านพ่อบอกกับท่านแม่ว่าจะแต่งงานกับหญิงอื่น เช่นนั้นแล้วในใจบิดายังจะมีลูกคนนี้อีกหรือ

           “เสี่ยวเป่า ได้ยินหมดแล้วหรือ” มู่หว่านอินเอ่ยถามบุตรสาวทั้งน้ำตา

           เด็กหญิงผงกศีรษะ ยังคงร้องไห้ไม่หยุด ในเมื่อเรื่องเป็นเช่นนี้ ท่านพ่อจะยังยินดีกับการมีลูกคนนี้หรือไม่  

           “ไม่ร้องนะลูก แม่จะเลี้ยงดูเจ้าเอง”

คนที่นางรัก ทุ่มหัวใจทั้งดวงให้เขา เฝ้ารอด้วยความซื่อสัตย์ ไม่อยากเชื่อสักนิดว่าระยะทางและเวลามีผลกับจิตใจคน เพราะยามรักก็รักกันมาก เชื่อใจมาก ใครจะคาดคิดว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาคือการหักหลัง

หากย้อนกลับไปห้าปีก่อน นางเป็นหญิงสาวที่ทะลุมิติมาจากโลกอนาคต พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็จะถูกครอบครัวที่บิดามีตำแหน่งเป็นขุนนางชั้นผู้น้อยส่งไปเป็นอนุขุนนางคราวพ่อ นางพยายามหนีออกจากจวน แต่ก็ถูกไล่ล่าไม่หยุด

ยามนั้นก็มีบุรุษขี่ม้าขาวเข้ามาช่วย เขาคือชายที่มีใบหน้าหล่อเหลา ช่วยให้หลุดพ้นจากการไล่ล่า กระทั่งพานางมาอยู่ที่บ้านหลังเล็กนอกเมืองหลวงแห่งนี้ด้วยกัน อีกฝ่ายบอกนางว่าเขาชื่อ ‘จินหยาง’ ไม่มีแซ่ เป็นเด็กกำพร้าไร้ครอบครัว

จากการช่วยเหลือของเขา ทำให้ได้ใกล้ชิด ใช้เวลาเรียนรู้กันและกัน หัวใจดวงนี้จึงหวั่นไหว กลายเป็นความรักลึกซึ้ง

และเขาก็ขอนางแต่งงาน แต่เพราะไม่อยากให้ครอบครัวสกุลมู่รับรู้ว่าอยู่ที่ใด มู่หว่านอินจึงลงนามแต่งงานกับเขาโดยไม่ได้ส่งให้ทางการ

นางและเขากินอยู่ด้วยกันในบ้านหลังเล็กแห่งนี้ นางกลายเป็นหญิงยุคโบราณโดยสมบูรณ์ ทุกวันดำเนินไปอย่างมีความสุข กระทั่งสี่ปีก่อน สามีเข้าร่วมกองทัพ เป็นทหารตำแหน่งเล็ก ๆ แต่แล้ววันหนึ่งชายแดนเหนือระส่ำระสาย แคว้นเป่ยมีกองทัพที่แข็งแกร่ง เตรียมบุกโจมตีแคว้นต้าเซี่ย สามีจึงต้องไปรบ

ชายคนรักจึงจากนางไปทำหน้าที่เพื่อแว่นแคว้น ไม่นานมู่หว่านอินก็พบว่าตนตั้งครรภ์ นางเฝ้าอดทนอุ้มท้องคนเดียวอย่างยากลำบาก ว่ากันว่าสตรียามคลอดลูกก็เหมือนก้าวเท้าไปยังประตูผี นางเจ็บเพียงใดก็ทนได้ ขอเพียงปลายทางคือครอบครัวแสนอบอุ่น

ทุกวันคืนผ่านไปวันแล้ววันเล่า นางอยากส่งจดหมายถึงสามี ทว่าเขาเป็นเพียงทหารตำแหน่งเล็ก การส่งจดหมายเข้ากองทัพสำหรับนางทำไม่ได้ สามีย่อมทำไม่ได้เช่นเดียวกัน

ตอนสามขวบ เสี่ยวเป่าถามว่าท่านพ่อไปไหน นางจึงบอกออกไปรบ ปกป้องบ้านเมืองเพื่อพวกเรา หากท่านพ่อของเสี่ยวเป่ากลับมา ครอบครัวจะมีความสุขมากกว่านี้แน่ เพราะบิดาของลูกคือหนึ่งในวีรบุรุษของแผ่นดิน

เมื่อข่าวคราวชัยชนะมาถึง นางเฝ้ารอวันที่จะได้พบสามี ทว่ายามเขาเปิดประตูเข้ามาในบ้าน กลับบอกนางว่าจะแต่งงานกับสตรีนามไป๋ลี่เซียน บุตรสาวของอัครเสนาบดี

หญิงสาวนิ่งอึ้งและทำสิ่งใดไม่ถูก หูทั้งสองอื้ออึงไปหมด เพียงไม่นานเขาก็ออกจากบ้านไป

ช่างปวดหัวใจเหลือเกิน ราวกับโลกทั้งใบที่วาดฝันไว้ พังทลายลงมาต่อหน้าต่อตา

ไม่เพียงเท่านั้น บุตรสาวยังรับรู้เรื่องที่ไม่ควรรู้ นอกจากนางเจ็บ เสี่ยวเป่าก็หัวใจแตกสลายด้วย

สองแม่ลูกกอดกันร้องไห้ ความเหนื่อยล้าจากการถูกหักหลังและหัวใจที่แหลกสลายโหมกระหน่ำเข้ามาอย่างหนักหน่วง

มู่หว่านอินกอดร่างเล็กที่สั่นสะท้านไว้ในอ้อมอก หญิงสาวเอ่ยคำปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงแหบแห้งพร้อมลูบแผ่นหลังบุตรสาวเบา ๆ “แม่อยู่ตรงนี้”

เสียงสะอื้นจากเสี่ยวเป่าค่อย ๆ ลดลงทีละน้อย จนกระทั่งลมหายใจเข้าออกของเด็กหญิงเริ่มสม่ำเสมอ มู่หว่านอินจึงพาลูกเข้านอน สองแม่ลูกปวดร้าวทรมาน ปล่อยน้ำตาไหลรินอาบแก้มไม่ขาดสาย ทั้งคู่ร้องไห้จนเหนื่อย สุดท้ายก็นอนหลับไป

พระอาทิตย์เคลื่อนตัวขึ้นสูงด้านทิศตะวันออก มู่หว่านอินปลุกบุตรสาวตั้งแต่เช้า นางจะพาเสี่ยวเป่าไปใช้ชีวิตที่อื่น ด้วยไม่อยากอยู่ในบ้านที่มีความทรงจำของสามีเต็มไปหมด

ทันใดนั้น เสียงสวบสาบก็ดังมาจากหน้าบ้าน บุรุษร่างสูงใหญ่เปิดประตูเข้ามาพร้อมบุรุษอีกคนข้างกาย หญิงสาวเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่รักสุดหัวใจ ใบหน้าเขาหล่อเหลา คิ้วพาดเฉียง จมูกโด่งเป็นสัน นัยน์ตาคมกริบ ริมฝีปากบางที่เคยจุมพิต แทบไม่อยากเชื่อว่าเป็นเขาที่มอบความเจ็บปวดให้

ฉู่จินหยางหันไปมององครักษ์คนสนิท สั่งงานที่เตรียมกันไว้ก่อนมาที่นี่ด้วยสายตา

องครักษ์ของฉู่จินหยางนามว่า ‘เฟิ่งสุ่ย’ พลันเอ่ยว่า “องค์ชายใหญ่หวนคืนสู่ตำแหน่ง ยามนี้กลายเป็นชินอ๋องของแคว้น มีเมตตาจะรับสตรีแซ่มู่เข้าไปเป็นอนุภรรยาในจวน”

มู่หว่านอินเพิ่งรู้ความจริงก็วันนี้ แท้จริงบุรุษตรงหน้าเป็นถึงองค์ชายใหญ่ ไฉนเขาจึงหลอกลวงนาง บอกว่าเป็นเพียงคนธรรมดาไร้พ่อแม่ หากนางรู้สักนิด ก็คงไม่ถลำลึกไปกับความรักครั้งนี้หรอก