10.2 ของแทนใจ

หลายวัน ฝ่ายดนุก็หัวแตกจนต้องเย็บถึงหกเข็ม เขมราชอดหัวเราะไม่ได้ตอนเห็นสภาพของเพื่อนหลังมันไปอนามัยที่บนฝั่งกลับมาหาเขาที่สวนมะพร้าวท้ายเกาะ

“ใครบอกให้มึงเจ๋อเข้าไปห้ามพวกเธอล่ะวะ”

“ถ้าตีกันตายขึ้นมามึงจะว่าไง” เขมราชหัวเราะอีก คราวนี้ดนุหรี่ตามอง เหมือนรู้ทัน “...มึงตั้งใจจะให้สองคนนั้นตีกันใช่ไหม”

“ถ้าใช่แล้วจะทำไม” เขมราชไม่รู้ร้อนหนาว

ดนุอยากเสียสติไปเลย จะได้ไม่ต้องมารู้มาเห็นว่าเพื่อนเขาเลือดเย็นขนาดไหน สองมือเผลอกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่อีกฝ่ายยังยิ้ม

“ยัยนั่นไม่ตายง่าย ๆ หรอก”

คนอย่างอมายาต้องเจอคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อ

แต่เขารู้... อย่างเธอไม่มีทางเสียเปรียบไพน์ ที่เขาปล่อยให้เด็กสาวทำไป ก็เพียงแค่อยากสร้างความรำคาญเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้นักโทษของเขาเท่านั้น

ได้เจ็บตัวเสียบ้างก็คงไม่น่าเบื่อจนเกินไป...

“ไอ้เฟลม ใจมึงทำด้วยอะไรวะ”

“อย่ามาถามกูด้วยคำถามนี้ ไอ้นุ ที่มึงควรถาม คือเธอ... คนที่ฆ่าลูกฆ่าเมียกูโน่น แล้วกูก็ไม่ได้ทำร้ายเธอให้เลือดตกยางออกตามที่มึงขอไว้แล้ว ทั้งที่ตอนนี้กูอยากเป็นผู้หญิงแทบแย่ จะได้ตบล้างน้ำสั่งสอนให้ยัยนั่นเจ็บปวดซะบ้าง”

ดนุขบกรามแน่น จ้องเพื่อนตาเขม็ง อยากหวดหน้ามันสักครั้ง แต่เขา... ทำไม่ได้

ตั้งแต่เล็กจนโตเขาไม่เคยทำให้เขมราชเจ็บปวด ไม่เคยขัดใจให้ต้องมีน้ำโห เขาเป็นเพื่อนที่ดี เป็น ’หมา’ ที่ซื่อสัตย์กับเจ้านายเสมอ คงต้องหาทางอื่นที่จะทำให้อมายาปลอดภัยจากความบ้าคลั่งของมันแทน

“นายคะ ยาที่ให้ไปเอามา ได้แล้วนะคะ” เสียงของ ’เพลง’ หญิงสาวร่างเล็ก ผิวสีน้ำผึ้ง เจ้าของใบหน้าที่ทั้งหวาน สวย และคมขำลงตัว ซึ่งเดินเข้ามาในเพิงมุงจากขนาดร้อยห้าสิบตารางเมตรพาให้สองหนุ่มเลิกจ้องกัน หันไปทางหล่อน

เพลงอ้าปากค้าง เพิ่งสังเกตว่าดนุอยู่ด้วย นายย้ำนักย้ำหนาว่าห้ามดนุรู้เรื่องนี้เด็ดขาด จึงรีบซ่อนถุงที่ถือมาด้วยไว้ข้างหลัง แต่ไม่พ้นสายตาคมของดนุ

“ยาอะไร”

“ไม่มีอะไร” เขมราชก้าวมาขวางระหว่างเพื่อนกับเพลง “มึงรีบไปได้แล้ว บอกคุณป้าอย่างที่กูสั่ง”

ดนุเผลอมองเพื่อนด้วยสายตาไม่ไว้ใจ ทั้งท่าทางของเพลงยังมีพิรุธจนไม่อาจปล่อยผ่าน แต่จังหวะที่โฉบเข้าไปหมายใจจะคว้าแขนเรียวเสลาออกมาจากเงา เขมราชก็ดันไหล่เขาไว้ พร้อมสายตาดุดันอย่างที่จะเตือนว่าอย่าหาเรื่อง

“กูเคยบอกแล้วนะ อย่าสร้างปัญหาให้กู”

ดนุผ่อนลมหายใจระอุ ก่อนจ้องหน้าเพื่อนแล้วย้ำจริงจัง

“หวังว่ามึงจะไม่ลืมที่กูขอนะ”

หลังจากนั้นดนุก็ปลีกตัวออกไป เขาต้องกลับกรุงเทพฯ ด้วยมีหลายอย่างต้องจัดการ รวมถึงต้องไปแก้ตัวกับคุณป้าที่ไม่รู้เรื่องที่ไอ้ตัวดีพาอมายามาขังไว้ที่นี่ด้วย

ด้านเพลงก็ยกมือขึ้นมาทาบอกอย่างโล่งใจ ช้อนสายตามองนายก็พบกับใบหน้าเข้ม ๆ จนต้องกลืนน้ำลายลงคอ

“ขอโทษจริง ๆ ค่ะนาย เพลงไม่ทันได้มอง”

“ทีหน้าทีหลังดูให้ดี ไอ้นุไม่ใช่คนที่จะเห็นด้วยกับเรื่องแบบนี้”

หล่อนเองก็เหมือนกัน แต่ว่า... นายสั่ง จะให้ทำอย่างไรได้

“ค่ะนาย”

ชายหนุ่มปัดความไม่พอใจทิ้งไปแล้วสั่งต่อ

“ทำอย่างที่บอก แล้วให้ไพน์เอาไปให้ยัยนั่นกิน”

“เพลงเอาไปเองค่ะ”

เขานิ่วหน้ามอง ใครก็รู้ว่าอมายาทำเรื่องร้ายแรงกับเพลงไว้แค่ไหน แถมหล่อนก็ไม่ใช่คนที่พอฟัดพอเหวี่ยงกับฝ่ายนั้นได้ แต่เขาก็เห็นเพียงความแน่วแน่ของหล่อน

“ถ้าคิดว่าเอาอยู่ก็เชิญ”

เพลงค้อมศีรษะรับแล้วไปทำอย่างที่นายเคยสั่ง รู้สึกขอบคุณที่เขมราชไม่ดึงดันให้น้องสาวหล่อนไปอีก ไม่อย่างนั้นไพน์คงไม่ได้แค่ไปทำแผลที่อนามัยแล้วกลับมาแน่ ๆ

ที่สำคัญอมายาเองก็อาจจะเจ็บตัวอีก... เท่าที่เห็นเมื่อคืนอดีตว่าที่นายหญิงของหล่อนก็สะบักสะบอมเกินพอแล้ว

* * *

ทันทีที่มีคนพยายามเข้ามาในบ้าน พวกเขาก็ต้องรีบวิ่งออกไปราวกับเจอปีศาจน่าสะพรึงกลัว เพราะอมายาที่ถูกล่ามไว้ไม่ต่างจากหมาบ้า ขว้างปาข้าวของระบายความกดดันของตัวเอง บ้างหลบไม่ทันก็ถึงกับหัวแตกกันเลยทีเดียว

ถูกขังในนี้... นอกจากทรมานร่างกาย หัวใจเธอมันยังเจ็บปวดหนัก มันอัดแน่นไปด้วยความทรงจำแสนสุขที่ไม่ว่าจะทบทวนอีกสักกี่หน เธอก็ไม่อาจคว้ามันมาได้อีกแล้ว

ในอดีต เกาะแห่งนี้รกร้างด้วยกำลังเป็นข้อพิพาทของเขมราชกับพ่อเขา กระทั่งเขาได้ครอบครองอย่างชอบธรรม จึงเรียกคนเก่าแก่สมัยแม่ยังอยู่ซึ่งกระจัดกระจายไปตามที่ต่าง ๆ ให้กลับมาทำกินเหมือนเดิม

และเขาก็เริ่มสร้างบ้านหลังนี้...

วันสุดท้ายของการสอบไฟนอล ภาคเรียนแรกของชั้นปีที่หนึ่ง อมายาออกห้องสอบคนสุดท้าย เนื่องเพราะไม่ถนัดวิชานี้ทั้งยังไม่มั่นใจเลยสักข้อ

“คอตกเชียว”

“จะบ้าตาย ที่อ่านมาไม่ออกสักข้อ” เธอบ่นกับเก้าที่ถือกระเป๋ามาให้

“ถ้าออยตก เราก็จะตกเป็นเพื่อนออย”

“แกจะตกได้ไง แกออกจะเก่ง”

“ก็กลัวออยไม่มีเพื่อนไปแก้เอฟไง”

เก้าพูดกลั้วหัวเราะแล้วฉวยโอกาสกอดคออมายาขณะเดินไปตามทางเดิน

“ไอ้เก้า ปล่อยนะเว้ย” หญิงสาวตกใจ ดันเพื่อนออก เพราะตนไม่ได้อยู่ในสถานะจะทำแบบนี้กับผู้ชายคนอื่นได้อีกแล้ว แต่เก้าทำไม่รู้