Novels by ลัลน์

“เงียบแบบนี้ ก็คือที่มีนเล่าเป็นเรื่องโกหกสินะ”ทุกประการที่เขมราชรู้มาคือความจริง เดิมทีครอบครัวหล่อนนับถือคริสต์กันทุกคน จวบจนชีวิตตกต่ำต้องกลับมาพึ่งใบบุญฝั่งตายายที่ไม่ได้ร่ำรวยอะไรแต่เป็นที่พึ่งทางใจ พ่อเลยตัดสินใจให้ลูก ๆ เปลี่ยนมาเข้าศาสนาเดียวกับพวกท่าน เว้นมีนรญาที่ใช้ความดื้อด้านของตนเป็นเครื่องแสดงว่าหล่อนไม่เอาพ่ออีกแล้วกระทั่งก่อนหล่อนจะไปเรียนต่อ...แรก... มธุลินไม่รู้จุดประสงค์ที่พี่ยอมเปลี่ยน กระทั่งนานวันเหตุและผลมันกลับชัดเจน“ถ้ามันเป็นเรื่องโกหก พี่จะได้ความชอบธรรมให้ตัวเองไปคบกับฆาตกรที่ฆ่าพี่สาวฉันใช่ไหม บอกไว้ก่อนนะว่ามันแทบจะไม่มีน้ำหนักในสายตาฉันเลย”“ไม่เกี่ยว” เขาจ้องมองหล่อน แววตาจริงจังอย่างที่หล่อนไม่เคยเห็น “...มีหลายเรื่องเกี่ยวกับมีนที่พี่มารู้หลังจากมีนตาย พี่เลยอยากรู้ว่าอันไหนจริง อันไหนโกหก ไม่อยากค้างคาว่ามีนไม่ซื่อสัตย์ต่อก

แต่หล่อนคงเสียใจ เพราะเขานั่งรอทั้งคืนก็ได้ ถ้ายังเห็นอมายาผ่านกล้องที่แอบติดในบ้านบนเกาะได้อยู่เธอคงนอนไม่หลับ ถึงได้ออกมาเล่นกับเจ้าส้ม เขาเห็นเธออุ้มมัน เอาหน้ามุดพุงนุ่มกลมเหมือนที่เขาชอบทำตอนไม่มีใครเห็น เธอคุยกับมันด้วยเสียงสอง ที่น่ารักโคตร...เธอนับมันเป็นคนหนึ่งคน แทนตัวเองว่าแม่ ใจตรงกับเขาซึ่งแทนตัวเองว่าพ่อ ไม่นานอมายาก็อุ้มเจ้าขนส้มตัวกลมเข้าห้อง จัดที่ให้มันนอนด้วยกัน แต่เธอยังคงผุดลุกนั่งคล้ายกระวนกระวายใจเขาเต้น ยามเธอหันมองมา สบตาผ่านกล้องตัวนั้น คลายรู้ว่าเขามองอยู่ ก่อนตรงมากระชากมันด้วยสีหน้าไม่พอใจ ทำเช่นเดียวกันกับตัวอื่น ๆ ในบ้านจนหมด“อะไรวะ รู้ได้ไง”จอมือถือขึ้น ‘NO SIGNAL’ ทำเขาเสียดายจนรู้สึกหงุดหงิด นั่งหงอยเป็นนาน ก่อนมองซ้ายขวาไม่มีใคร จึงหยิบผ้าชิ้นหนึ่งจากกระเป๋า ขึ้นมาใกล้จมูก สูดดมความหอมจากมัน

ไพน์หลบมานอนร้องไห้ในห้องตัวเอง รักเขมราชมาเนิ่นนาน รักโดยไม่หวังครอบครอง ขอเพียงเขมราชยังเอ็นดูหล่อนไม่เปลี่ยนแปลงไม่ว่าเขาจะมีคนรักอีกกี่คนหล่อนก็ไม่สนใจ และพร้อมสนับสนุน แต่ไม่ว่าเฮียจะมีผู้หญิงสักกี่คน คนเดียวที่หล่อนเกลียดก็ยังเป็นอมายาและครั้งนี้มันก็เป็นต้นเหตุทำให้เฮียไม่เอ็นดูกันอีกต่อไป หล่อนคงอกแตกตายเสียก่อน หากไม่ได้กำจัดมันออกไปจากชีวิตของเฮียไพน์จึงนึกถึงใครบางคนที่บอกหล่อนเสมอว่าหวังดีกับเฮีย คนที่สนับสนุนมีนรญาเหมือนกันกับหล่อนมาโดยตลอดด้านเขมราชให้ทุกคนไปโรงอาหาร ส่วนเขาให้ลูกน้องช่วยทำแผลที่ศีรษะให้ ไม่นานก็ตามเข้ามาในห้องพร้อมถาดอาหารของตัวเอง“ทานข้าวด้วยคนนะ”เธอพยักหน้าให้ ไล่เขาก็คงเปล่าประโยชน์เขมราชลากโต๊ะกับเก้าอี้ไปใกล้เตียง นั่งตรงข้าม จัดแจงวางสำรับของเธอกับเขาลงไปบนนั้น ค่อยส่งช้อนกับส้อมให้

“ขอโทษครับ” คนที่คล้ายเป็นพี่ใหญ่ออกหน้า “ผมเห็นว่าน้องไพน์ไม่น่าเป็นภัยเธอแค่เอาอาหารมาให้นายหญิงก็เลยให้เข้ามา”“หน้าที่นี้เป็นของเพลง ถ้าเพลงไม่ว่าง กู จะเป็นคนเอามาเอง ใครใช้ให้พวกมึงคิดแทน ว่ากูจะยอมให้เด็กคนนี้เข้ามา”“...”“พวกมึงแม่ง โง่สิ้นดี!”เขมราชตวาดลั่น ทุกคนก้มหน้างุด ก่อนเขาจะหันมาจ้องมองไพน์อย่างเอาเรื่อง อมายาไม่เคยเห็นเขาเดือดร้อนเรื่องเธอเท่าครั้งนี้ แต่ก็เข้าใจ... เขาทำเพื่อลูก“ฮะ... เฮีย ไพน์แค่เอาข้าวมาให้นังคุณออยแค่นั้นเองนะ ไม่ได้ทำอะไรเลย เฮียก็เห็นนี่ว่ามีแต่มันที่ทำร้ายไพน์ ไพน์แค่ป้องกันตัวนะเฮีย”“อย่ามาโกหก”

“คำว่าเกลียดมันไม่ได้ช่วยอะไร”เสียงที่ได้ยินเริ่มแผ่วเบา เลือนราง พร้อมกับสติตั้งมั่นของเธอ เสี้ยวนาทีต่อมาทุกอย่างก็ดับวูบลง ร่างบอบบางทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงในอ้อมกอดนั้นชายหนุ่มย่อกายลงนั่ง โดยมีร่างเธอนอนหนุนตัก ใช้ชายเสื้อซับน้ำตาให้ ก่อนพรมจูบทั่วใบหน้างดงามด้วยความรู้สึกมากมายที่วิ่งพล่านในใจ“ต่อให้เธอเกลียดฉัน ฉันก็ยังอยากอยู่กับเธอ ถึงจะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ก่อนลูกจะคลอดก็ตาม”ที่กล้าพูดไป เพราะรู้ว่าเธอไม่ได้ยินถ้าอมายายังมีสติ และจ้องมองกัน คำพูดเหล่านั้นคงถูกกลืนหายไปและเขา… คงทำได้เพียงกอดเธอไว้ ฟังเธอร้องไห้ฟูมฟายว่าจะไปจากกัน เหมือนเขาเป็นแค่คนไร้เหตุผล* * *ในช่วงเย็น สติที่กลับคืนมาพาให

อมายาไม่อาจกลั้นน้ำตาได้อีกแล้ว หนึ่งคือเธอคิดถึงย่า ไม่รู้ท่านจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร เพราะเขมราชไม่เคยรักษาสัญญาที่ว่าจะพาไปเจอสอง... เธอสมเพชตัวเองที่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็หลุดจากเขาไม่ได้และสาม... ต่อให้เขาทำดีกลบสิ่งเลวร้ายที่ผ่านมาแค่ไหน มันยิ่งน่าสะอิดสะเอียนมากเท่านั้นเพราะสิ่งที่เธอต้องการ มีเพียงออกไปจากตรงนี้ แต่ดูเหมือนว่าเขมราชที่กักเก็บอารมณ์มาเนิ่นนานจะไม่เคยเข้าใจ“ร้องไห้ทำไม”“...”“ฉันถาม เธอก็ต้องตอบ”คนที่อารมณ์ไม่ปกติตั้งแต่เห็นเมียตัวเองยอมให้คนอื่นถูกเนื้อต้องตัวเข้ามาจับไหล่เธอโดยแรง เพลงเห็นยังตกใจ“...”“หรือพอไม่มีไอ้พวกนั้นอยู่ใกล้ ๆ เธอก็เลยเสียใจ”

2รักทั้งหัวใจคงไม่พอแรงสะอื้นทำให้สั่นไปทั้งตัว ขณะชุดสีสวยร่วงลงพื้นตามแรงโน้มถ่วง แขนขาวทิ้งลงแนบกายพยายามอย่างมากที่จะไม่ยกมันขึ้นมาปิด เรือนร่างกึ่งเปลือยจึงมีเพียงกางเกงชั้นในลายลูกไม้กับบราซิลิโคนสีเข้มกว่าผิวปกปิดจุดสำคัญ‘งามยอมเป็นของคุณ’ตะวันขบกรามแน่น แก่นกายของเขาร้อนผ่าวและขยายใหญ่อย่างน่าอาย หากลึกในใจยังสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง เขาจัดเป็นผู้ชายประเภทที่หัวใจอ่อนไหวต่อความงดงามของเรือนร่างผู้หญิง แต่คนที่สวยหยาดฟ้ามาดินที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคนที่เขาเกลียด‘แน่ใจแล้วหรือ’คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะทำให้ความเกลียดในใจเขามันน้อยลงหรืออย่างไร นั่นคือสิ่งที่ฟ้างามไม่แน่ใจเลย แต่เธอก็ยอมแลกทุกอย่างได้ แม้โอกาสจะมีเพียงน้อยนิด‘ค่ะ’ กรามแกร่งขบเข้าด้วยกันจนขึ้นสันนูนที่ฟ้างามพยายามเอาตัวเองเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องกับทุก ๆ เรื่องในชีวิตเขา ที่เธอพยายามทำมาทั้งหมดก็เพื่อสิ่งนี้สินะ ความคิดนั้นทำให้เขากำหมัดแน่น ความโกรธปะทุพลุ่งพล่านอยู่ในหัวใจจนยากที่จะบรรเทาลงตะวันปราดเข้าไปกระชากไหล่มนเต็มแรง แล้วร่างสวยก็ถูกดันจนชิดผนัง ยังไม่ทันที่จะได้ตั้งตัวเรียวปากบอบบางก็ถูกปากหนาครอบครอง

1จุดเริ่มต้น“อา...”เสียงคำรามดุดันหลุดออกมาจากลำคอแกร่งในจังหวะที่ตะวันถาโถมแรงกำลังทั้งหมดเข้าสู่ร่างกายบอบบางขาวโพลน“หมอคะ งาม... เจ็บ”ฟ้างามครวญครางเสียงแหบ ดวงหน้าหวานเหยเกอย่างสุดแสนทรมาน มือทั้งสองข้างพันธนาการรั้งกับเสาหัวเตียงด้วยริบบิ้นผ้าสีแดงเข้ม เพลิงสวาทของตะวันก่อตัวขึ้นตั้งแต่หัวค่ำจนตอนนี้ยังไม่มีทีท่าว่าเขาจะหมดแรง“หมอตะวัน...”กระถดตัวหนีคนตัวใหญ่ แต่กลายเป็นว่ายิ่งใช้สองขายันที่นอนเพื่อหนีเขามากแค่ไหนมันก็เปิดทางให้เขารุกรานได้ลึกล้ำมากเท่านั้น และยิ่งส่งเสียงร้องออกไปแค่ไหนกลับได้รับความป่าเถื่อนดุดันกลับมามากเท่านั้น“พะ... พอก่อน”ร่างสวยบิดเร่าใต้กายหนา ตะวันสอดมือยกแผ่นหลังหล่อนขึ้น ขาหนักสอดรองใต้สะโพกมน สร้างท่วงท่าที่ช่วยให้เขาปฏิบัติกามกิจได้ถนัดถนี่ ก่อนที่มือข้างหนึ่งจะผละออกจากเอวคอด จับปลายคางงาม บังคับให้คนตัวน้อยมองตรงมาที่เขา“ลืมตาขึ้นมองฉัน”น้ำเสียงดุดันน่ากลัวบังคับให้ฟ้างามจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเกาะวาว แววตาของเขาบ่งบอกว่าเขาอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่ก็ไม่รู้วันนี้ไปเจอเรื่องอะไรมาถึงได้ระบายใส่กันไม่ยั้งแบบนี้หากย้อนเวลากลับ

บทนำฟ้างามยืนเกาะขอบหน้าต่าง เหม่อมองไปยังท้องฟ้าสีสันน่ากลัวในยามตะวันชิงพลบตรงเทือกเขาภูหลวง ท้องฟ้าสดใสถูกดวงตะวันร้อนแรงเผาไหม้จนดูคล้ายกับว่าจะไม่เหลืออะไร ก่อนที่จะมืดมิดลงไปเมื่อไร้แสงตะวันมันก็คงเหมือนชีวิตเธอก่อนหน้านี้...ความสดใสของฟ้างามผืนนี้เคยถูกแสงอาทิตย์ร้อนแรงแผดเผาจนไม่เหลือชิ้นดี ไม่ต่างจากท้องฟ้าในยามนี้เสียเท่าไหร่ คิดแล้วน้ำตาอุ่นจัดก็ไหลลงมาอาบแก้มขาว สองมือเลื่อนลงไปลูบหน้าท้องนูนป่องที่มีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ข้างในลูกของเธอและเขา...ลูกของเรา...แต่เขากลับไม่ต้องการ‘อย่าสะเออะเอาไอ้เด็กเวรนี่มาเรียกร้องความเป็นพ่อจากฉัน เพราะแม่มันทำตัวอย่างกับโสเภณี คันที่ไหนก็เอาที่นั่นแบบนี้ บางทีมันอาจจะเป็นลูกของไอ้ขอทานแถวนี้ก็ได้’ถ้อยคำเหล่านั้นฟ้างามจำได้ขึ้นใจและบอกกับตัวเองเอาไว้ว่าจะไม่มีวันบากหน้ากลับไปให้เขาดูแคลน แม้ใจมันจะเจ็บปวดเพราะเคยรักเขามากแค่ไหน แต่การเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ก็เริ่มจากการเปลี่ยนใจตัวเองหญิงสาวลูบหน้าท้องทั้งที่มีน้ำตา ก่อนจะคว้าแก้วน้ำที่วางอยู่ที่ตู้เล็กข้าง ๆ ไปเก็บในครัว แต่ในจังหวะที่พาตัวเองก้าวออกไป ความรู้สึกแฉะตรงหว่างขาพาให้เธอฉ