10.3 ของแทนใจ

“เพื่อนกันทำแบบนี้ไม่เห็นเป็นไร”

“นี่ อยากโดนด่าใช่ไหม”

“ด่าไม่กลัว กลัวไม่ด่า”

อมายายังไม่ทันได้อ้าปากด่า ร่างบางก็ถูกบางคนด้านหลังดึงไว้ ด้วยแขนข้างเดียวที่พาดจากไหล่ซ้ายแล้วจับต้นแขนด้านขวาเธอไว้ รั้งจนหลุดจากเพื่อนจอมฉวยโอกาส

“พี่เฟลม...”

“แฟนพี่เหนื่อยไหมคะ” เสียงนุ่มเอ่ยถาม ขณะที่แผ่นหลังบอบบางแนบกับอกอุ่น เช่นเดียวกับศีรษะที่รับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของเขา

“เหมือนจะไม่เหนื่อยค่ะ แต่คิดไปคิดมาก็แทบจะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน”

เธอบอกเสียงเครือ หลายวันมานี้อ่านหนังสือจนเครียดลงกระเพาะ แต่พอเขาหอมศีรษะเธอฟอดหนึ่งต่อหน้าต่อตาของเก้าที่หันมามองอย่างไม่ชอบใจ อมายาก็หายเหนื่อยแต่กลับเขินแทน

“ให้พี่พาไปผ่อนคลายนะคะ”

“ไปที่ไหนคะ?”เธอหันไปเอียงคอถาม เห็นแต่เพียงรอยยิ้มที่บอกเธอว่า ‘เป็นความลับ’ ที่เธอต้องประหลาดใจ ก่อนเขาจะช่วยเธอถือกระเป๋าแล้วพาแฟนสาวเดินไปอีกปีกของอาคารโดยไม่สนใจเก้า

* * *

ทั้งสองใช้เวลาเดินทางมา ‘ผ่อนคลาย’ ร่วมห้าชั่วโมง ก็ถึงยังเกาะเล็ก ๆ ทางตะวันออกของจังหวัดตราด มีบ้านที่ทำจากตู้คอนเทนเนอร์หนึ่งบล็อกตั้งอยู่ในจุดที่สามารถมองเห็นพระอาทิตย์ตกได้สวยที่สุดของเกาะ

อมายานั่งซุกตัวอยู่ในวงแขนของเขมราชบน bean bag สีชมพูหน้าบ้าน ทอดสายตามองไปสุดเส้นขอบฟ้า ฟองคลื่นราวกับกำลังกลืนเม็ดทรายและปลายเท้าของเธอ ลมทะเลก็หอบเอาความเย็นชื้นมากระทบผิวชุ่มฉ่ำ

ผ่อนคลายเหลือเกิน...

แขนเรียวเสลากระชับรอบเอวแฟนหนุ่มแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป เพราะได้นั่งริมทะเลในบรรยากาศเงียบสงบกับคนที่รักและรู้ใจ

ช่างเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่เธอไม่อยากจะเสียไป...

“พอจะหายเหนื่อยบ้างหรือยังคะ”

เขาลูบศีรษะเล็กแล้วกดจุมพิตลงบนหน้าผากมน อมายาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาพร้อมรอยยิ้มหวานจับใจ เขมราชอดไม่ได้ที่จะครอบครองเรียวปากสีหวาน

ยิ่งอยู่ใกล้เธอเขาก็ยิ่งเหมือนคนโลภมาก

โลภ... เพราะไม่อยากแบ่งเธอให้ใคร

โลภ... จนอยากได้มากกว่าที่ตัวเองสมควรได้ในตอนนี้

“พี่รู้สึกเหนื่อย ๆ เพลีย ๆ ยังไงไม่รู้แล้วสิคะ ขับรถมานาน”

“ให้ออยนวดให้ไหมคะ”

“เราทำอย่างอื่นแทนได้ไหม”

“อย่างอื่น?”

“ก็อย่างเช่น ให้พี่จูบแบบนี้ไปเรื่อย ๆ”

“อื้อ...” เขาฉกจูบแฟนสาวอีกครั้ง

อีกครั้ง...

และอีกครั้ง

จนอมายาหายใจแทบไม่ทัน ความหวานจากเรียวปากสาวและร่างกายที่แนบชิดพาให้เขาหวั่นใจ ยิ่งเห็นปากสวยบวมเจ่อแล้วเธอแลบลิ้นออกมาเลีย อารมณ์เขาก็พลุ่งพล่านจนเกินจะต้านไหว

แฟนของเขาน่ารักเป็นบ้า...

“ไม่เอาแล้วค่ะ” มือบางสอดเข้ามาขวางเรียวปากเขาได้ทัน ตอนที่เขมราชทำท่าจะจูบซ้ำ เขมราชทำตาละห้อยแต่สาวเจ้ากลับจ้องเขานิ่ง ชัดเจนแล้วว่าพอ เขาเลยเปลี่ยนมาหอมแก้มแล้วกระชับอ้อมกอดแทน

“แบบนี้เอาไหมคะ”

“ถ้ามันทำให้พี่หายเหนื่อย เอาก็เอาค่ะ” เธอแกล้งพาซื่อ ก่อนเอียงหน้าซบอกกว้างอย่างออดอ้อน

“แฟนพี่น่ารักชะมัด” เขมราชหอมหัวเธออีกครั้ง พร้อมพยายามข่มใจ บอกตัวเองว่าให้อดทนรอจนถึงวันที่คุณย่าน้องอนุญาตให้เขา... เป็นเจ้าของเธอทั้งตัวและหัวใจ

“พี่เฟลมรู้ไหมนี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ออยได้มาเห็นทะเล”

ตั้งแต่เล็กจนโต เธอได้แต่อิจฉาเอมมาลินที่ได้มาทะเลกับคุณพ่อและแม่ของหล่อน ส่วนเธอ... ก็เป็นแค่นังลูกชั่วที่พ่อแทบไม่อยากเห็นหน้า อย่าหวังถึงขั้นที่ท่านจะพาไปไหนมาไหนด้วยเลย

มันก็แค่ฝันลม ๆ แล้ง ๆ

“พี่คิดว่าน้องออยเคยมาหลายครั้งแล้วซะอีก เห็นน้องออยมีโปสการ์ดท้องฟ้ายามเย็นริมทะเลเต็มเลย”

“อยู่ที่ไหนก็ซื้อโปสการ์ดได้นี่คะ”

“จริงด้วย” เขายิ้มแก้เขิน ก่อนถามต่อ “แล้วทำไมต้องเป็นท้องฟ้าตอนเย็นริมทะเลด้วยล่ะคะ”

“อย่างแรกเลย ทะเลคือสิ่งที่ออยฝันอยากจะมาสักครั้งกับคนที่ออยรัก มันคงจะอบอุ่นน่าดู และอย่างที่สองคือออยคิดว่าภาพท้องฟ้าที่สมบูรณ์แบบคือช่วงเวลาพระอาทิตย์ตกเสมอค่ะ มันมีทุกเฉดสีของท้องฟ้ารวมอยู่ในนั้น แล้วมันทำให้ออยรู้สึกว่าทุกสิ่งมีจุดจบที่สวยงาม แม้กระทั่งดวงอาทิตย์ที่ร้อนแรงถึงขนาดนั้นก็ตาม”

หรือแม้กระทั่งเธอ... คนที่ไม่อาจหาดีได้ในชีวิต ก็อาจมีจุดจบสวยงามในสักวัน หากว่าโชคชะตาไม่ใจร้ายกับเธอจนเกินไป

“แล้วนี่ นับว่าเป็นการเติมเต็มความฝันของน้องออยไหมคะ”

“คะ?”

“ก็... การมาทะเลกับคนที่เรารัก”

อมายากัดริมฝีปากด้านในอย่างเขินอาย ก่อนพยักหน้าช้า ๆ เขาจึงถามต่อว่า

“ชอบไหมคะ”

“ไม่รู้สิคะ แต่ออยอยากอยู่แบบนี้ไปนาน ๆ”

“แค่นี้ก็คุ้มแล้วกับที่พี่เทียวไปขอร้องให้คุณย่าอนุญาตให้พี่พาน้องออยมาที่นี่”

ยิ่งได้เห็นรอยยิ้มของเธอตอนเห็นทะเลเป็นครั้งแรก ได้เห็นเธอตื่นเต้นที่ได้นั่งเรือข้ามฟาก ใจเขาก็ไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว

เขาบอกตั้งแต่ตอนนั่งรถว่าขออนุญาตคุณย่าแล้ว อมายาสามารถค้างได้สามคืน เธอมั่นใจในตัวเองและเชื่อใจเขา... ว่าจะไม่ทำอะไรเกินเลย

เช่นเดียวกับที่คุณย่าเชื่อมั่นในพวกเรา...

“ถ้าพี่จะทำที่นี่ให้เป็นเรือนหอของเรา... น้องออยจะว่าไงคะ”

อมายาตกใจที่เขาเกริ่นเรื่องนี้ มันยังเร็วไปในความรู้สึกเธอ ยังมีอีกหลายมุมที่เขาไม่เคยได้สัมผัส มีอีกหลายเรื่องที่เธอไม่เคยเล่าและไม่รู้ว่าจะเล่าดีไหม ด้วยไม่อยากดึงเขาเข้ามารับรู้เรื่องเลวร้ายในครอบครัวเธอ

แต่ทว่า... เธอก็อยากจะร่วมสร้างอนาคตกับเขายิ่งกว่าสิ่งใด

เธอเพียงอยากสร้างครอบครัวเล็ก ๆ อาจไม่สมบูรณ์แบบ แต่อบอุ่น อยากเป็นเรื่องราว

ดี ๆ ของลูก ให้ต่างจากที่พ่อแม่ฝากไว้ในความทรงจำของเธอ...

“ถ้าพี่เฟลมมั่นใจในตัวออย ออยก็แล้วแต่พี่เฟลมค่ะ”

“ถ้างั้น... ช่วยพี่ดูนี่หน่อยได้ไหมคะ” เขมราชหยิบมือถือขึ้นมาเปิดแบบบ้านที่เขาคัดมาให้เธอดู และช่วยกันเพิ่มเติมจนได้แบบที่ลงตัวสำหรับเธอ