10.1 ของแทนใจ

ที่หมายเป็นเกาะส่วนตัวที่เขมราชได้รับจากมารดา เขาโทร. สั่งแม่บ้านให้เตรียมที่นอนให้ ดนุซึ่งขับเก๋งไปจอดในโกดังร้างของบริษัทแล้วเปลี่ยนมาใช้รถอีกคันแต่ดันมาถึงก่อนไม่กี่นาที กำลังจะเข้าไปอุ้มอมายาที่หลับสนิทลงจากรถก็อดสะเทือนใจกับภาพที่เห็นไม่ได้

“มึงมันเถื่อนยิ่งกว่าโจร”

เขมราชเท้าแขนกับประตูขวางเอาไว้ “กูก็ต้องขอบคุณสมุนอย่างมึงด้วย ว่าไหม”

จริงอย่างที่มันพูด... แผนนี้สำเร็จได้เพราะความช่วยเหลือของดนุ ทำให้ชายหนุ่มเกลียดตัวเองไม่แพ้เกลียดพฤติกรรมเขมราช หากก็ไม่อยากย้ำให้เจ็บปวดหัวใจ

“ถอยไป กูจะพาน้องไปพัก”

“ไม่ใช่หน้าที่มึง” เขมราชผลักออกห่าง

“มึงหวงเหรอ”

เขมราชสะอึกเล็กน้อย เขาไม่ได้หวง เพียงแค่... ไม่อยากให้ใครแตะต้องเธอ จึงไม่ยอมถอยให้เพื่อน ซ้ำยังเดินเข้าไปใกล้จนลมหายใจระอุรดหน้าอีกฝ่าย

“ไม่ได้หวง แต่ไม่ใช่หน้าที่มึง”

“ไอ้เฟลม! มึงจะให้น้องนอนหลังขดหลังแข็งในนี้ทั้งคืนไม่ได้หรอกนะ”

“ใครบอก กูจะพาไปเอง ส่วนมึง... มีหน้าที่เฝ้าไม่ให้ยัยนี่หนีไปได้ แล้วก็อย่าสร้างปัญหาให้กู เข้าใจไหม”

ดนุมองเพื่อนนิ่ง อีกฝ่ายก็จ้องกลับไม่ยอมกัน ท้ายที่สุดดนุก็ขับไล่ความรู้สึกขบถเหล่านั้นออกไป ทั้งที่อยากกระแทกหน้ามันสักหมัดสองหมัดสังเวยสภาพน่าอนาถใจของคนในรถ ปล่อยให้เขมราชช้อนตัวอมายาขึ้นอุ้มไปยังบ้านพักชั้นเดียวที่มันเคยจะใช้เป็นเรือนหอโดยไม่ขวาง ทว่าบ้านหลังนี้ดูน่ารักและอบอุ่นเกินไป ไม่เข้ากับมีนรญาเอาเสียเลย เพราะแม้หล่อนจะเรียบร้อยอ่อนหวาน แต่มักตกแต่งที่อยู่อาศัยด้วยสีทอง ดำ และเงิน เน้นความลึกลับหรูหราเป็นหลัก อย่างที่ทำกับเพนต์เฮาส์ที่กรุงเทพฯ

คงเพราะมันถูกสร้างก่อนที่เขมราชจะคบกับหล่อน มีนรญาเองก็ไม่ได้เปลี่ยนอะไรมาก ด้วยหล่อนอยากใช้ชีวิตที่กรุงเทพฯ เป็นหลัก

ส่วนดนุในตอนนี้... ต้องอยู่ในที่ของตัวเอง

* * *

อมายาค่อย ๆ ตื่นขึ้นเพราะเสียงลมและเกลียวคลื่นกระทบฝั่ง ปวดตามเนื้อตามตัวไปหมดเช่นเดียวกับบริเวณเท้า ที่คล้ายมีของหนักถ่วงอยู่ แล้วดวงตาสวยก็เบิกกว้างอย่างสะพรึงกลัว เมื่อเห็นโซ่เส้นโตล่ามเท้าไว้

ไอ้สารเลวนั่นมันเสียสติไปแล้ว

อมายาน้ำตาร่วงริน ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาอยู่ในสถานะ ‘นักโทษ’ นอกเรือนจำ แม้ไม่ได้ตื่นมาพบว่าแขนขาถูกแยกส่วน แต่ก็ไม่รู้ต้องเจออะไรอีกบ้าง

สองมือเธอสอดเข้ามาจิกผมตัวเอง ระบายความอัดอั้นที่สุมอก และหวัง... ว่าจะทำให้เจอทางออก แต่กลับไม่พบ แถมไม่รู้สึกเจ็บเลย เพราะหัวใจที่กำลังเต้นแรงอยู่ในตอนนี้มันเจ็บกว่า เธอรับไม่ไหวแล้ว... ไม่ไหวแล้วจริง ๆ

“กรี๊ดดดดด”

อมายากรีดร้องเสียงหลง ลนลานอย่างไร้หนทาง พลันสะดุ้งสุดตัวกับถาดสเตนเลสที่ปลิวมากระแทกพื้นใกล้ตัว เสียงร้องหยุดกึก พอหันไปก็พบกับร่างเล็กที่ยืนเท้าสะเอวมองด้วยสายตาเกลียดชัง พร้อมเสียงบ่นแสบแก้วหู

“โว้ย หนวกหู” หล่อนคนนี้ทำให้รู้ว่าเขมราชพาเธอมาที่เกาะส่วนตัวของเขาในจังหวัดตราด “โดนข้าวสารเสกหรือไง กรี๊ดอยู่นั่น อีเวร”

ไพน์ สาวงามมาดสก๊อยเท้าสะเอวชี้หน้าเธอ หล่อนเป็นลูกสาวหัวหน้าคนงานสวนมะพร้าวท้ายเกาะ มีพี่สาวที่สวยจน ‘เกือบ’ ล่มเกาะชื่อ ‘เพลง’ ทั้งยังเป็นหนึ่งใน ‘เรื่องสองเรื่อง’ ที่อมายาสร้างไว้ จนต่างฝ่ายต่างถูกบรรจุไว้ในทำเนียบเจ้ากรรมนายเวรที่ต้องสะสางกันในชาตินี้

“โยนมาหาป้าแกเหรอ อีผีพราย”

เมื่อก่อนหล่อนชอบเกาะแกะเขมราช วางท่าหวงก้างเพราะได้ใจที่เขาสนิทสนมจนสามารถเรียก ‘เฮีย’ แทน ‘นาย’โดนเธออาละวาดใส่ไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง เจ็บตัวปากแตก เข้าโรงพยาบาลไปหลายหน แต่ยังไม่เข็ด หล่อนตามเขมราชไปทุกที่ในเกาะนี้ หลอกหลอนยิ่งกว่าผี ชื่อผีพรายจึงเหมาะกับหล่อนมากกว่า...

พร้อมกัน อมายาคว้าถาดใบเดียวกันร่อนกลับไป นางสาวสก๊อยหลบไม่ทัน มันเลยกระแทกหน้าผากเข้าให้เป็นที่สาแก่ใจอมายา

“โอ๊ย อีบ้า” ไพน์กรีดร้อง

“บ้าพ่อง!” เท่านั้นแหละ ไพน์พุ่งมาเอาเรื่อง อมายาก็พร้อมบวกตลอดเวลา ถึงจะไม่เต็มร้อยเพราะโซ่ล่ามเท้า แต่หญิงสาวก็เป็นฝ่ายได้เปรียบ

“กรี๊ดดด อีผีบ้าออย ฉันจะฆ่าแก”

ไพน์ที่จงใจมาหาเรื่องแท้ ๆ เพราะมีคนเปิดทาง แต่ทำได้แค่ฟาดหน้าอมายาไปสองที นอกนั้นก็แค่ปัดป้องเพราะถูกอีกฝ่ายขึ้นคร่อมจนได้

อมายาตบซ้าย ตบขวา... ตบจนกว่าจะสาแก่ใจ ด้วยลาวาอารมณ์ของเธอคุกรุ่นมานานแล้ว ถ้าจะให้ฆ่าคนเธอก็คิดว่าทำได้ เพราะคนพวกนี้ไม่รู้หรอกว่าเธอเจ็บปวดแค่ไหน ไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าเธอต้องเจออะไรมาบ้าง แค่จงใจมาซ้ำเติม…

แต่ถึงฆ่าไม่ได้ก็ขอตบล้างน้ำสังเวยความคับแค้นใจไร้ที่ลงให้สาสม ดันหาเรื่องเองก็ช่วยไม่ได้ ทว่าในจังหวะที่อมายาตบวืดแล้วไพน์กำลังจะพลิกมาเป็นฝ่ายคุมเกม ดนุที่ได้ยินเสียงเอะอะแล้วรีบวิ่งมาทันทีก็เข้ามาลากออกไป

หากโทสะในใจอมายายังไม่บรรเทา เธอพร้อมทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้าเพื่อไม่ให้ตัวเองเป็นบ้าตายไปเสียก่อน ดนุที่รวบไพน์ไว้แล้วเอาตัวเองคั่นกลางจึงถูกอมายาประทุษร้าย

ทั้งตบ ทั้งจิก ทั้งเตะ หนักสุดหญิงสาวก็ใช้ถาดใบเดิมฟาดหัวเขาจนถาดบุบ ดอกที่โดนมุมถาดก็เล่นเอาหัวแตกได้เลือด

“แกมันเหี้ย ไอ้พี่นุ เหี้ยเหมือนนายแก ไอ้หมารับใช้เอ๊ย” อมายาเหมือนคนเสียสติ เธอพยายามจะใจเย็นอย่างที่แม่เคยสอน แต่ครั้งนี้เธอทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ

ดนุพาไพน์ออกจากบ้านอย่างทุลักทุเล อมายาตามไปได้แค่สุดความยาวโซ่ สุดท้ายเธอก็นอนปล่อยน้ำตาให้ไหลด้วยมันเป็นทางเดียวที่ช่วยระบายความร้าวรานใจได้ดีที่สุด