บทนำ 3

บทนำ 3

ดวงฤทัยพยายามเบี่ยงตัวหลบแต่ไม่พ้น โคมขนาดย่อมในมือกำลังจะหล่นจากมือเพราะแรงกระแทก หากแต่มีมือแข็งแรงคู่หนึ่งช่วยจับประคองโคมผัดของเธอไว้ได้ทัน

“หลบมาทางนี้ดีกว่า”

เธอรีบเดินตามชายหนุ่มคนที่ช่วยประคองโคมของเธอไว้ได้ และตอนนี้เขาอุ้มโคมผัดแทนเธอพาเดินเลี่ยงออกไปด้านข้าง ดวงฤทัยรีบเร่งเท้าตามด้วยกลัวว่าโคมจะโดนขโมยจึงไม่ทันเรียกเพื่อน กระทั่งหลุดพ้นออกมาจากคลื่นมนุษย์เขาจึงได้หันกลับมา

“ขอโคมคืนด้วยค่ะ”

ดวงฤทัยรีบยื่นมือออกไปเพื่อดึงโคมกลับมาหากแต่มือแข็งแรงยังจับไว้แน่นเกิดการยื้อกันเล็กน้อย

“ไม่เห็นได้ยินคำขอบคุณสักคำเลย”

“ขอบคุณ”

เสียงหวานกระชากตอบแต่ไม่แรงมากนัก แล้วดึงโคมผัดกลับมาเป็นของตัวเองจนได้ เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่แม้ว่ากำลังยิ้มกว้างแต่ไม่ได้ทำให้ใบหน้าคมเข้มแกร่งดูอ่อนละมุนลงเลย

ดวงหน้าของคนร่างสูงคางเหลี่ยมคมเข้ม สีผิวคล้ำกว่าคนเมืองทั่วไปแม้ว่าดวงหน้าดูเป็นคนเหนือ แต่ความแปลกคงเป็นคิ้วเข้มเฉียงขึ้นและดวงตาคมกล้าบอกถึงความมุ่งมั่นและแข็งกร้าว

กายชายสูงใหญ่ตึงแน่นจากเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวกระดุมผ้าผ่าหน้าคอจีนแบบชุดถังจวง[1]ที่คนส่วนใหญ่สวมใส่กันในวันนี้ กางเกงยีนส์สีเข้ม ตากลมโตยังกวาดมองและสังเกต เขาจะดูธรรมดากว่านี้ถ้าไม่สวมนาฬิการาคาแพง

“กำลังจะเอาไปแขวนในวัดใช่ไหม”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจนเธอพวงแก้มระเรื่อแต้มสี เขินคนร่างโตเพราะมัวแต่จับจ้องมองจนลืมไปแล้วว่ากำลังจะทำอะไร  ดวงฤทัยกระพริบตาถี่ขับไล่อาการฉงนที่เกิดขึ้นพลันรู้สึกถึงอันตรายบางอย่างที่แผ่รังสีออกมาจากเขา จนขยับร่างถอยไปด้านหลังสองก้าว

“ค่ะ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ”

เสียงนุ่มหวานดั่งดวงหน้าที่งามหยดย้อยเอ่ยตอบพร้อมหันตัวเตรียมเดินลับหายไป ชายร่างโตมองพลางหยักยิ้มมุมปาก แล้วพาร่างสูงใหญ่ของตัวเองเดินตามคนร่างเล็กตรงหน้า นึกข้างในใจว่านานมากแล้วที่เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกถูกดึงดูดอย่างบ้าคลั่งเพียงแค่สบตา

ดวงตาสีเข้มคมกล้ากวาดมองร่างเล็กที่พยายามซอยเท้าหนี เธออายุคงราวสิบแปดปี เด็กสาวเกินไปสำหรับเขา หากแต่ใบหน้างดงามสะกดใจจนยากจะหักห้ามตัวเอง

คิ้วโก่งดั่งคันศร รับรูปไปกับดวงตากลมโตแต่รี จมูกโด่งรั้นเล็กน้อย แก้มนวลเปล่งปลั่ง ริมฝีปากทรงกระจับเชิดงอนจนเขาต้องการลิ้มลอง

สาวร่างเล็กตรงหน้าแม้เดินเร็วแต่ยังกวาดตามอง คิ้วเข้มเริ่มขมวดเมื่อนึกได้ว่าเธออาจมีคนรักแล้ว ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาคงต้องตัดใจเพราะไม่ชอบตีท้ายครัวใคร

ฝีเท้าหนักแน่นยังเดินตามสาวน้อยดั่งคนโรคจิตผิดปกติวิสัยของเขาอย่างน่าแปลกประหลาด เขาก้มมองเท้าเล็กเรียวสวมรองเท้าสานอย่างง่าย จนมองเห็นรูปเท้าขาวผ่องสวยงามและเล็บเปลือยไร้สีสันสะอาดสะอ้าน

ปึก!

ร่างเล็กชะงักกึกถูกกระแทกจากทางด้านหลัง เมื่อเธอหยุดเท้าลงเพราะฝูงชนนักท่องเที่ยวด้านหน้า ทำให้คนร่างโตฉวยโอกาสโอบมือสีเข้มคว้าเอวเล็กไว้ได้ทัน

“อุ๊ย! เอามือออกไปนะ!”

เสียงหวานตะวาดแว้ดเบี่ยงกายออกทันทีเมื่อรู้สึกถึงมือร้อนข้างเอว ใช้สายตากลมโตจดจ้องดุดัน ขมวดคิ้วโก่งจนมุ่น หากแต่คนร่างสูงกลับยิ้มกว้างเพราะสาวตรงหน้ามองไปคล้ายลูกแมวกำลังขู่ฟ่อพองขนเสียมากกว่า

“ไม่ขอบคุณผู้มีพระคุณเลยสักคำ แล้วยังเสียงดังใส่อีก”

ดวงฤทัยถลึงตาคนหน้าเข้ม ยิ้มกว้างยังปรากฎบนใบหน้าทำให้เขาดูเปล่งประกายกว่าคราแรกอย่างน่าประหลาด และแม้ว่าไม่ได้หล่อจัดแต่องค์โดยรวมประกอบกันหน้าชายแท้อย่างเขากลับกลายเป็นน่าเกรงขามและกริ่งเกรง

“ฉันจะขอบคุณเฉพาะคนที่ช่วยฉันอย่างจริงใจ แต่คุณไม่! คุณเดินตามฉันมา”

“เดินตาม! โฮะ โฮะ นี่คุณคนสวยสำคัญตนผิดไปหรือเปล่า ถนนตรงนี้ก็ถนนสาธารณะ ดูสิมีแต่นักท่องเที่ยวทั้งนั้น ผมเองก็เป็นนักท่องเที่ยว”

ดวงฤทัยอ้าปากค้างก่อนตากวางเบิกกว้างแปลกใจที่คนตรงหน้าเถียงตอบกลับมาด้วยเสียงทุ้มพร่าและทำให้เธอกรุ่นโกรธเพิ่มมากขึ้น ดวงหน้าหวานงามค่อยสาดสีแดงระเรื่อทีละน้อยจนแดงซ่าน ยิ่งทำให้ชายหนุ่มร่างสูงเผลอใจจับจ้องมองด้วยใจระทึกอย่างน่าประหลาด

ร่างคนตัวเล็กรีบหันตัวกลับและคราวนี้จ้ำเท้าเร็วขึ้นจนเกือบถี่หนีลนลาน ใจคิดแต่รีบสลัดให้หลุดจากพ่อหนุ่มร่างโต  ยิ่งตอนนี้เย็นมากแล้ว ทั้งต้นหน้าหนาวแบบนี้ท้องฟ้ามักมืดเร็วกว่าปกติ เผลอไม่นานปรากฎว่าแสงไฟตามท้องถนนและโคมที่ห้อยตามบ้าน ต้นไม้ก็พลันสว่างไสว

ดวงฤทัยมองแต่ทางด้านหน้าขณะซอยเท้า ใจพุ่งตรงทางเข้าวัด โดยไม่สนใจว่าคนข้างหลังยังตามมาหรือไม่ แล้วลอบถอนหายใจเมื่อมองเห็นแก้วนภายืนรออยู่ภายในวัดตรงจุดแขวนโคมของวัด

“หายไปไหนมา”

เสียงหวานใสของแก้วนภาขึ้นเอ่ยด้วยความเป็นห่วง

“คนเยอะเลยทำให้เดินช้า เราแขวนโคมเลยไหม”

“ไม่รอพี่กานต์หน่อยเหรอ เดี๋ยวเขาจะน้อยใจ”

“ไม่ต้องก็ได้มั้งแก้ว คนเยอะมาก ถ้าค่ำกว่านี้คนจะยิ่งเยอะ”

แก้วนภาพยักหน้ารับรีบพากันเดินไปยังโคนต้นไม้ที่ทางวัดทำขึ้นสำหรับแขวนโคม โคมของแก้วนภาเป็นแบบง่ายสมัยใหม่ ใช้ต่อถ่านไฟฉายเพียงเปิดก็ติดและแขวนอย่างง่ายดาย ส่วนของดวงฤทัยยังต้องใช้เวลาในการจุดประทีปด้านใน

หน้าหวานก้ม ๆ เงย ๆ อยู่เป็นครู่และค่อยเผยรอยยิ้มออกมาเมื่อไฟจุดติด ขณะกำลังยกแขวนพลันมีมือแข็งแรงมาจากด้านหลังประกบยกขึ้นพร้อมเธอ ไอร้อนจากอกแกร่งด้านหลังแผ่กระจายปกคลุมเธอไว้จนอุ่น เธอเห็นเพียงมือสีเข้มบนมือเรียวเล็กที่ทาบลงมาแน่น

ดวงฤทัยเม้มปากแน่นขุ่นเคืองพลางนึกต่อว่าตัวเองในใจที่ประหม่า เธอควรเอะใจแต่แรกแล้วว่าผู้ชายคนนี้เป็นพวกดื้อรั้นตื้อไม่เลิก

ศอกเล็กมนกระทุ้งไปด้านหลังทันทีหวังให้แรงแหลมข้อศอกกระทบแผ่นอก แต่แรงของหญิงร่างเล็กกว่ามากเช่นเธอทำอะไรชายร่างโตไม่ได้นอกจากมีเสียงปึกเล็กน้อยเท่านั้น

แรงกระเพื่อมจากแผงอกด้านหลังจากการหัวเราะในลำคอยิ่งทำให้ดวงฤทัยกรุ่นโกรธ ไม่ทันได้หันกลับไปปรากฎว่าเขาช่วยเธอแขวนโคมเรียบร้อยแล้ว และถอยฉากตัวเองออกไปเสียก่อนทันที สายตาคมกล้ายังจ้องเธอไม่วางตา มุมปากยักยิ้ม

“ใครน่ะ”

เสียงแก้วนภากระซิบถาม ดวงฤทัยกลับตอบเสียงดังขึ้นหวังให้คนร่างโตได้ยินเต็มสองหู

“คนบ้า!!”

แก้วนภาเผลอมองใบหน้าแกร่งแล้วพลันพวงแก้มแดงซ่าน แม้ว่าไม่หล่อแต่เสน่ห์ทางเพศของเขาแผ่รัศมีรอบตัวจนแม้แต่เธอยังว้าวุ่น หันมองเพื่อนรักดวงฤทัยที่ยังหน้าบึ้ง ตั้งท่าเดินหนีแต่ชายคนนั้นยื่นมือออกมากั้นไว้

“ผมชื่อเหนือหัว เรียกพี่ว่าพี่เหนือก็ได้ เพราะพี่คงแก่กว่าน้องมากพอดู”

ดวงฤทัยนิ่วหน้ามือท่อนแขนกำยำแล้วชะงักเท้า หันกลับทั้งตัวหรี่ดวงตากลมโตลงอย่างเอาเรื่อง ลักษณะท่าทางแปลกประหลาดจนแก้วนภาแปลกใจ

“เหอะ! ลุง อย่างลุงนี่ไม่เรียกว่าแก่กว่าเฉย ๆ นะ น่าจะใกล้ลงโลงแล้วมั้ง!”

“ดวง!! ทำไมพูดกับเขาอย่างนั้น”

แก้วนภาร้องตกใจรีบลอบมองคนโดนด่า แต่ชายคนนั้นทำเพียงยิ้มกว้างก้มมองสาวร่างเล็กดวงหน้าหยิ่งทะนงปากจัด ดวงตาคมกล้าจับจ้องปากรูปกระจับสีชมพูจนแก้วนภาหวั่นใจค่อยเอื้อมมือออกมาเพื่อดึงเพื่อน แต่เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาเสียก่อน

“อายุยี่สิบเก้าคงไม่ถึงขนาดใกล้ลงโลงหรอกเด็กน้อย ผิดที่น้องดวงต่างหากที่โตไม่ทัน”

“ใครอนุญาตให้เรียกชื่อไม่ทราบ!”

แก้วนภาคว้าหมับแขนเพื่อนแล้วรีบเขย่าเพื่อปรามอารมณ์ พลางลอบมองหน้าคนรูปหล่อที่ยังยิ้มพราวอารมณ์ดี

“ไหน ๆ ตอนนี้เราก็รู้จักชื่อกันแล้ว พี่ว่าวันนี้ก็เป็นวันยี่เป็ง ทำไมเราไม่ไปลอยกระทงด้วยกัน”

“ฉันรอคนอื่นอยู่!”

ดวงฤทัยหรี่ตาลงหาเรื่องกระชากเสียงตอบ พลันคิดได้ว่านี่พวกเธอกำลังยืนโต้เถียงกับเขาอยู่กลางลานวัดจึงรีบดึงมือเพื่อนเดินหนีไปท้ายวัดที่จัดไว้สำหรับลอยกระทง

“แก้วโทรหาพี่กานต์เถอะ ตานั่นยังตามมาอยู่เลย”

ดวงฤทัยกระซิบบอกเพื่อน หางตายังเห็นร่างสูงเดินตามจึงเริ่มหวั่นกลัวขึ้นมาบ้างแล้ว แก้วนภาเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้จึงหยิบโทรศัพท์ออกมารีบโทรออกแต่ไม่มีคนรับสาย

“สงสัยพี่กานต์คงไม่ได้ยินเสียงน่ะดวง เดี๋ยวเราฝากข้อความไว้”

สองสาวยังเดินไม่พักวนเวียนไม่กล้าหยุด จึงตัดสินใจส่งข้อความไปหาพี่ชายแทน ดวงฤทัยหยุดลงตรงแผงขายเครื่องประดับหางตาชำเลืองมองคนชื่อเหนือวนเวียนไม่ห่างเช่นกัน

“อันนี้สิน้องดวง สวยเหมาะกับน้องดวงมาก”

มือเล็กชะงักเพื่อเผลอเลือกต่างหูฉับพลันเงาของอีกคนแทรกเข้ามา เขายื่นต่างหูแบบติดหูรูปดาวให้ ดวงฤทัยชำเลืองมองพบว่ามันเป็นคู่ที่เธอเองกำลังจะหยิบขึ้นมาเช่นกัน

“ไม่ต้องยุ่ง!”

เสียงเขียวขุ่นลอดไรฟันแต่หน้าคมเข้มยังยิ้มกว้างส่งต่างหูยัดใส่มือบาง

“รับไปเถอะ พี่ต้องไปแล้ว ตอนนี้เลยเวลานัดมามากแล้ว ถ้าพี่อยากติดต่อน้องดวงพี่ต้องทำยังไง”

ดวงฤทัยกำลังอ้าปากโต้ปฏิเสธ แต่เพื่อนรักแก้วนภาที่หูผึ่งลอบฟังทั้งสองมาได้สักพักจึงพูดแทรกแทนเพื่อนขึ้นทันที

“คุ้มเจ้าจอมอิน ถ้าคุณรู้จักนะ”

“แก้ว!!! บอกเขาทำไม”

คนร่างสูงใบหน้านิ่งงันไปครู่ก่อนพยักหน้ารับ ครานี้รอยยิ้มมุมปากหายไปแล้ว จากนั้นเขาก็พาร่างสูงใหญ่กว่าชายทั่วไปเดินหายลับตาพร้อมฝูงชนมากมายภายในวัด

“อะไรกัน แค่นี้ก็ใจเสาะสะแล้วดวง”

“แก้วไปบอกผู้ชายคนนั้นทำไม”

“อ้าว! ไม่ดีเหรอ ถ้าโผล่มาจะให้เลี้ยงข้าวสะให้เข็ด”

เสียงใสของเพื่อนดูร่าเริงผิดไปจากดวงฤทัยที่ใจคอไม่ดีแม้แต่น้อย เพียงมองหน้าแกร่งคมกล้า ดูรู้ได้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้ใจเสาะอย่างที่แก้วนภาคิด เขาต้องกลับมาอย่างแน่นอน

มือเล็กยังกำต่างหูรูปดาวก่อนแบมือออกจ้องเพชรปลอมที่ล้อแสงไฟสีส้มของแผงแม่ค้า จนสะท้อนเข้ามาในดวงตาแล้วยื่นมือออกไปคืน

“ป้อจายนั่นจ่ายหื้อแล้วเจ้า”

“ไม่เป็นไรหรอกดวง ฉันว่าสวยดีเก็บไว้ใส่เล่น ๆ คงไม่ได้เจอกันอีก เราไปลอยกระทงกันเถอะ พี่กานต์ตอบข้อความมาแล้วว่ารออยู่ท้ายวัด”

ดวงฤทัยพยักหน้ารับ แล้วเอาต่างหูใส่กระเป๋าถือใบเล็กไว้เอี้ยวหน้ากลับมองทางด้านหลังตรงที่ร่างสูงลับสายตาจากไป ใจยังนึกสังหรณ์ว่าคงได้เจอกันอีก

[1] ชุดเสื้อคอจีน