เพลิงเหนือหัวใจพ่อเลี้ยง

เพลิงเหนือหัวใจพ่อเลี้ยง

last update최신 업데이트 : 2024-11-22
에:  พริมริน참여
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
42챕터
2.6K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เขากลับมาอีกครั้งหลังจากผ่านไปเจ็ดปี ทวงสิ่งที่เขาต้องการและไม่เคยได้ครอบครอง สาววัยสิบแปดในตอนนั้นกลายเป็นแม่เลี้ยงหม้ายสาวเมืองเหนือ เบ่งบาน สะพรั่ง เธอพร้อมจะรับมือกับเขา หนุ่มลูกคร่ึงรัฐฉานหรือไม่ ดวงฤทัย อินราชา ลูกสาวภรรยาคนที่สองของคุ้มเวียงอิน เลือกแต่งงานกับพ่อเลี้ยงเมืองเหนือแก่คราวพ่อ เพื่อหนีให้พ้นเงื้อมมือบ้านใหญ่ และเป็นหม้ายตั้งแต่ยังสาว เหนือหัว เมืองวงศ์สิงห์ ชายหนุ่มผู้มีสายเลือดของคุ้มเจ้ายิ่งเมือง หนุ่มลูกครึ่งไทย รัฐฉาน กลับมาอีกครั้งพร้อมซื้อคุ้มเจ้าจอมอินด้วยยราคาสูงลิบลับ เธอจะทำเช่นไรในเมื่อคุ้มแห่งนี้คือที่ที่เธอเกิดและอยู่มาแต่เด็ก ความผูกพันต่อบ้านหลังนี้ในทุกตารางนิ้ว การต่อรองจึงเริ่มต้นขึ้น ในเมื่อเหนือหัวยังต้องการครอบครองหญิงสาวที่หลอกลวงเขาด้วยคำหวานแต่ไปแต่งงานกับคนอื่น

더 보기

1화

บทนำ

소윤슬이 이혼을 결심한 날, 두 가지 일이 일어났다.

첫 번째, 부강현의 첫사랑 한신아가 귀국했다.

강현은 수억 원을 들여 맞춤형 요트를 준비했고, 신아와 함께 이틀 밤낮을 요트 위에서 보내며 언론의 중심에 섰다.

수많은 기사들이 두 사람의 재결합을 암시하고 있었다.

두 번째, 윤슬은 대학 시절 선배의 제안을 받아들여, 함께 창업했던 회사로 복귀하기로 했다.

한 달 뒤, 윤슬은 강현과 함께 살던 이 집을 떠날 예정이다.

물론, 그녀가 무엇을 하든 강현은 아무 관심도 없었다.

강현에게 윤슬은 그저 부씨 가문의 ‘집안일 도우미’에 불과했으니까.

윤슬은 아무에게도 알리지 않고, 부씨 가문에서 살아온 지난 2년의 흔적을 하나하나 지워나갔다. 그리고 조용히 비행기 표를 예매했다.

3일 후, 그녀는 부씨 가문과도, 부강현과도 더 이상 아무런 관계가 아니게 될 것이다.

그리고 부강현과 소윤슬은, 이제 남보다도 먼 사이가 되고 말 것이다.

그때, 핸드폰이 진동했다.

[해장국 가져와. 이 인분.]

짧고 익숙한 명령조의 메시지.

윤슬은 한동안 화면을 바라보다가 고개를 숙이며 손끝을 떨었다.

지금은 밤 9시 40분.

강현은 신아의 귀국 환영 파티에 참석 중이었다.

예전이라면 강현은 윤슬에게 밖에 나가 국을 가져오라는 말 따윈 절대 하지 않았을 것이다.

그에게 윤슬은 대외적으로 ‘부끄러운 존재’였고, 한 번도 아내로 인정한 적이 없었으니까.

예전의 윤슬이라면, 이런 연락을 받고도 기뻐했을지 모른다.

‘혹시 드디어 날 인정해주는 걸까?’ 하고.

하지만 지금은, ‘이 인분’이라는 단어에 시선이 멈췄다.

그 국은 전부 신아를 위한 것이었다.

강현은, 사랑 앞에서는 자신의 혐오조차 거리낌 없이 드러낼 수 있었다.

‘그래, 난 당신 인생에서 지워져도 아무렇지 않은 불청객이었지.’

윤슬은 조용히 핸드폰을 내려놓고, 주방으로 향했다.

부강현의 할아버지, 부씨 가문의 최고 어르신 부태기 회장과의 계약 종료까지 남은 날은 29일.

윤슬은 화면에 떠 있는 디데이를 바라보며 생각했다.

‘계약이 끝나는 날, 나도 끝나는 거야. 이제 정말... 끝내자.’

2년의 세월.

사랑을 담았던 윤슬의 손길.

하지만 돌아온 건... 강현의 무관심뿐이었다.

이젠, 윤슬에겐 사랑할 힘조차 남아 있지 않았다.

그저 마지막 한 달에 아내라는 역할로 해줄 수 있는 마지막 배려만 하려고 했다.

냄비 속 국물이 보글보글 끓었다.

강현은 이 국을 참 좋아했다.

지난 2년 동안 윤슬은 수없이 이 국을 끓였지만, 수없이 버려져야만 했다.

지금, 그녀는 조용히 국을 저으며, 멍하니 어딘가를 바라보고 있었다.

그리고 마음속엔 조용한 평온과 씁쓸함이 깃들어 있었다.

30분 후.

뜨거운 해장국이 꽉 닫힌 보온 용기에 담겼다.

윤슬은 조용히 택시를 타고 HOLI호텔로 향했다.

...

차 안.

창밖을 스치는 불빛을 멍하니 바라보던 윤슬은 잠시 후 핸드폰을 켰다.

낯선 번호로 오전에 도착한 메시지 하나가 눈에 띄었다.

[윤슬아, 나 누군지 알지? 나 신아야. 나 돌아왔어! 다시 널 볼 수 있어서 너무 기뻐. 강현이를 네가 뺏긴 건 좀 그렇지만, 우리 아직 친구잖아? 오늘 저녁엔 꼭 같이 보자!]

오늘 저녁, 한신아의 귀국 환영 파티가 열린다.

하지만 강현은 윤슬에게 단 한마디도 환영 파티 얘기를 꺼낸 적이 없었다.

윤슬이 환영 파티를 알게 된 건, 신아가 직접 메시지를 보내 ‘초대’했기 때문이었다.

신아의 말투에선 자신이 얼마나 ‘넓은 마음’을 가졌는지 과시하려는 뉘앙스가 느껴졌다.

그 메시지를 읽은 윤슬은 피식, 비웃듯 입꼬리를 올렸다.

‘친구? 뺏겼다고?’

입꼬리가 천천히 올라갔지만, 그건 웃음이 아닌 비웃음이었다.

‘정확히 말하면, 네가 포기한 거였지.’

‘부태기 회장이 막으니까, 넌 1억 원을 들고 나갔잖아.’

‘내가 뺏은 건 없어. 다만... 욕심이 있었지.’

그래도 한때는 신아의 ‘선한 얼굴’을 믿고 싶었다.

적어도 고등학교에 입학하기 전까지는.

하지만 그 믿음은 산산조각 나버렸다.

그리고 그때는 이미, 돌이킬 수 없을 만큼 늦어 있었다.

윤슬은 어느새 관계의 중심에서 밀려나 있었고, 주변 사람들과의 연결고리는 하나씩 끊겨 눈에 띄게 고립되어 갔다.

처음엔 다들 바쁜 척, 피곤한 척하며 윤슬을 조금씩 거리 두기 시작했다.

말을 걸어도 어딘가 어색하게 웃고 넘기기만 했고, 단체 채팅방에서도 윤슬의 말엔 반응이 없었다.

그런 분위기는 점점 더 뚜렷해졌고, 어느 순간부턴 아예 대놓고 윤슬을 투명 인간 취급했다.

모두가 한마음으로 윤슬에게 문제가 있다는 식으로 행동하고 있었다.

나중에야 윤슬은 알게 된다.

그 뒤엔 신아의 조용하지만 치밀한 손길이 있었다는 걸.

오늘 그 환영 파티 자리에는 고등학교 동창들도 여럿 참석하겠다.

그때 윤슬을 ‘외면’했던 이들도 분명히 있을 것이다.

당연히 모두 신아의 편에 설 테지.

윤슬은 그 자리에 가고 싶지 않았다.

누가 봐도 함정인 자리였고, 그렇게 오랜만에 보는 얼굴들 속에서 딱히 반가운 사람은 없었다.

불편했고, 마음이 괜히 답답했다.

그냥 해장국만 전해주고 조용히 나올 생각이었다.

약속된 장소 앞에 도착한 윤슬은 깊게 숨을 들이쉰 뒤, 마음을 다잡고 문을 두드렸다.

몇 초쯤 지나 문이 열렸고, 그녀는 반사적으로 손을 내밀었다.

하지만 문을 연 사람은 부강현이 아니라 하얀 원피스를 곱게 차려입은, 화사하게 웃는 신아였다.

“윤슬아! 왔구나! 얼른 들어와, 다들 널 기다리고 있었어.”

신아는 마치 동화 속 공주님처럼 화려한 메이크업을 한 채 환하게 웃고 있었다.

그 미소가 윤슬의 가슴 어딘가를 서늘하게 스쳐 지나가는 듯했다.

신아의 목에 걸린 목걸이가 윤슬의 시야에 들어왔다.

푸른빛이 묘하게 일렁이는, 낯설지 않은 모양.

며칠 전, 강현이 ‘루미에르 바다’라고 부르며 고심 끝에 골랐던 바로 그것다.

‘역시, 선물한 사람이 신아였구나.’

윤슬이 이제 알게 된다.

“아니야, 난 해장국만 전해주러 왔어.”

윤슬은 담담하게, 차가운 톤으로 말했다.

“윤슬아, 우리 2년 만에 보는 건데, 이렇게까지 거리 둘 필요가 있어? 나, 강현이 일은 정말... 다 잊었어. 그땐 우리 둘 다 어렸잖아.”

신아는 입술을 살짝 깨물며 자기가 먼저 상처받은 사람인 양 서운한 표정을 지었다.

그 연기, 윤슬은 이제 정말 질릴 만큼 봤다.

‘또 시작이네.’

그리고 속마음엔 짜증과 피로가 스며들었다.

‘피해자 코스프레. 이제 좀 그만해.’

말없이 신아 옆을 지나가려던 순간, 신아가 앞으로 다가서며 해장국이 든 보온병 뚜껑에 손을 얹었다.

그리고 엄지손가락을 아주 미세하게, 거의 느껴지지 않을 정도로 움직였다.

“들어오기 싫으면, 내가 대신 전해줄게.”

신아는 여전히 다정한 말투였지만, 손끝을 자연스럽게 보온병 뚜껑을 누르고 있었다.

그 작은 엄지손가락의 움직임 속에, 윤슬은 숨겨진 의도를 느꼈다.

‘넌 여기 들어올 자격 없어.’ 은근하고 교묘한 선 긋기였다.

윤슬은 잠시 눈살을 찌푸렸다.

‘이렇게까지 순순할 리가 없는데... 뭔가 이상해.’

그래도 괜히 더 엮이기 싫어 윤슬은 보온병을 건네주려 손을 뻗었다.

그 순간, 신아가 제대로 받지 않은 보온병이 힘없이 바닥으로 떨어졌다.

뚜껑은 완전히 열리면서 끓는 국물이 사방으로 튀었다.

바닥은 순식간에 흥건해졌고, 신아는 한 걸음 뒤로 물러서며 날카롭게 비명을 질렀다.

“꺄악! 아, 다리야!”

그 소리에 룸 안에 있던 사람들이 일제히 문 쪽을 바라봤다.

강현은 이미 자리에서 일어나 빠르게 걸어 나왔다.

그 사이, 신아는 울음을 터뜨리고 있었다.

“소윤슬, 국도 하나 제대로 못 드냐?”

강현은 날 선 목소리로 말했다.

말을 끝내기가 무섭게 무릎을 꿇고 앉아, 고급 수트를 벗어 신아의 종아리에 튄 국물을 닦기 시작했다.

“나... 그게...”

윤슬이 뭐라고 말하려던 찰나, 신아가 먼저 입을 열었다.

“강현아... 윤슬이를 탓하지 마... 내가 제대로 안 받은 거야... 내가 미안해...”

그녀는 울먹이며 부드럽게 말했다. 작고 여린 체구가 떨리는 것 같았다.

강현은 바닥의 보온병을 집어 들고, 뚜껑을 들여다본 후, 바로 고개를 들어 윤슬을 노려보았다.

“뚜껑엔 깨진 데가 없어. 그런데 이게 어떻게 열렸을까? 신아가 놓친 걸까, 아니면 네가 일부러 열어뒀던 걸까?”

윤슬은 고개를 숙인 채 멍하니 뚜껑을 바라봤다.

뚜껑은 단단하고 무거운 구조라 웬만해선 열릴 리 없었다.

그런데 지금 그건 너무도 ‘말끔히’ 열린 상태였다.

‘설마... 일부러?’

“열어 둔 거 아니야. 설령 그랬다면 내가 들고 오는 동안 이미 다 쏟아졌겠지.”

윤슬은 침착하게 말했다.

하지만 강현의 눈빛은 이미 믿을 의지가 없었다.

“일부러 그런 거잖아. 변명 좀 그만해.”

‘역시 저 사람은 처음부터 나를 믿은 적이 없어.’

강현은 언제나 윤슬을 ‘수단’이라 생각했다.

그리고 부태기 회장을 설득한 것도, 신아를 떠나게 한 것도 다 윤슬이 꾸민 일이라 믿었다.

강현은 보온병의 뚜껑을 내팽개쳤다.

그리고 아무 말 없이 신아를 안아 올렸다.

가녀린 두 팔이 남자의 목을 감았고, 신아는 수줍게 웃으며 말했다.

“강현아... 근데... 윤슬이도... 발등에 국이 튄 것 같아...”

강현은 무심코 고개를 돌렸다.

그제야 보였다.

윤슬의 발등 위, 벌겋게 달아오른 자국.

넓게 퍼진 국물이 스타킹 사이로 스며들고 있었다.

남자의 눈썹이 살짝 찌푸려졌다.

잠깐... 아주 짧게 망설이는 기류가 스쳤다.

하지만 그건 고작 1초.

‘그래봤자 자업자득일 뿐이야. 이런 일을 꾸미지 않았으면, 저런 일도 없었을 테니까.’

강현은 아무 말 없이 시선을 돌렸고, 팔에 안긴 여자를 더 꽉 안으며 말했다.

“모델이 다리를 다쳤잖아. 그게 훨씬 더 큰 일이지.”

“저 사람... 죽진 않을 거야. 알아서 병원 가겠지.”

그 목소리는 냉랭했고, 감정은 없었다.
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
42 챕터
บทนำ
บทนำความเนียนนุ่มของผืนผ้าซาตินสีเทาคงเทียบไม่ได้เลยกับความนุ่มเนียนของหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่าง มือใหญ่สีคล้ำวนเวียนลูบไล้ไปทั่วร่างอย่างไม่รู้เบื่อ ทั้งพรมจูบไปตามลาดไหล่สู่ร่องแผ่นหลังบอบบาง แวะชิมตรงเอวคอดเว้าก่อนเลยลงสะโพกผายเสียงครางพึมพำของคนร่างเล็กกว่ากระเส่าเร่าร้อนจนกายชายลุกโชน เหนือหัวยังคงบรรจงสำรวจกายสาวอันงดงามนวลลออเขาค่อยสุมไฟรักเพลิงปรารถนาทีละน้อยจนกระทั่งโหมแรง จึงเคลื่อนกายขึ้นด้านบนกอดก่ายร่างบางด้านหลัง ให้อกแกร่งสัมผัสความอ่อนนุ่มที่แสนอ่อนไหวจนสาวใต้ร่างร้องลั่นเสียงทุ้มเอ่ยเว้าวอนอ่อนหวาน แต่ด้านล่างกลับตรงข้ามเมื่อแรงปรารถนาพุ่งทะยานจนยากควบคุม เขาควบขับ กระหน่ำร่างเล็กไม่ผ่อนปรน กายสาวที่เขากอดไว้แน่นสั่นสะท้านเหงื่อของทั้งคู่ผลุดทั่วร่างท่ามกลางอากาศเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศ ร้อนวูบวาบช่องท้อง อาการใกล้สุขสมกำลังเกิดขึ้น เหนือหัวกดร่างเธอแน่นครางต่ำในลำคอ ชีพจรเต้นรัวหน้าแกร่งแดงก่ำ“ดวง!”เฮือก!!ดวงหน้าคมเข้มอย่างหนุ่มลูกเสี้ยวไทใหญ่ลืมตาขึ้นเบิกกว้าง ผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงใหญ่หนานุ่มในโรงแรมแห่งใหม่ที่เขาเพิ่งเทคโอเวอร์มาจากชนชั้นสูงของเมืองนี้ฝัน!!
더 보기
บทนำ 2
บทนำ 2บ้านหลังนี้หรือคุ้มเจ้าจอมอิน เดิมทีเป็นคุ้มเล็กหรือบ้านเล็กของเจ้าหลวงแห่งคุ้มเวียงอิน แต่เมื่อแม่ของเธอที่จากเดิมเป็นหญิงรับใช้ในบ้านคุ้มเวียงอิน เป็นแม่หญิงงามมากจนเกิดต้องตาเข้ากับคุณพ่อคือ ชุมแสง อินราชา ลูกชายเพียงคนเดียวของคุ้มเวียงอิน จึงได้ยกแม่ของเธอขึ้นเป็นภรรยาน้อย จากนั้นทั้งคุณยายและแม่ของเธอก็ได้มาอาศัยอยู่ที่เรือนเจ้าจอมอินแห่งนี้คุ้มเจ้าจอมอินเป็นเรือนไทยล้านนาเก่าแก่ สร้างจากไม้สักหลังไม่ใหญ่มากนักขนาดห้องนอนแค่สามห้องและมีโถงกลาง ลักษณะบ้านคล้ายบ้านแฝด แบ่งอีกฟากเป็นเรือนนอนและอีกฟากเรือนรับรอง ยกใต้ถุนสูงโดยส่วนใต้ถุนต่อเติมออกมาเป็นห้องครัวแบบสมัยใหม่ดวงฤทัยค่อยเปิดประตูไม้แบบขัดโบราณเข้าไปในห้องนอนเล็กเยื้องมาด้านหน้าบ้าน ความสะดวกสบายของห้องนี้คงจะมีเพียงอย่างเดียวคือเครื่องปรับอากาศ เพราะนอกนั้นเป็นเครื่องเรือนดั้งเดิมทั้งสิ้นรวมถึงเตียงไม้สี่เสาสาวร่างเล็กนั่งลงชันเข่ากับพื้นเรือนหน้ากระจกเครื่องแป้งโบราณ บานไม้สักสลักลวดลายดอกบัว มีลิ้นชักใส่ของกระจุกกระจิก แต่เพราะเก่าแก่สีไม้จึงได้ซีดเซียวลงบ้างตามกาลเวลา เธอใช้กระจกบานนี้มาเนิ่นนานจนเคยชิน และพบว
더 보기
บทนำ 3
บทนำ 3ดวงฤทัยพยายามเบี่ยงตัวหลบแต่ไม่พ้น โคมขนาดย่อมในมือกำลังจะหล่นจากมือเพราะแรงกระแทก หากแต่มีมือแข็งแรงคู่หนึ่งช่วยจับประคองโคมผัดของเธอไว้ได้ทัน“หลบมาทางนี้ดีกว่า”เธอรีบเดินตามชายหนุ่มคนที่ช่วยประคองโคมของเธอไว้ได้ และตอนนี้เขาอุ้มโคมผัดแทนเธอพาเดินเลี่ยงออกไปด้านข้าง ดวงฤทัยรีบเร่งเท้าตามด้วยกลัวว่าโคมจะโดนขโมยจึงไม่ทันเรียกเพื่อน กระทั่งหลุดพ้นออกมาจากคลื่นมนุษย์เขาจึงได้หันกลับมา“ขอโคมคืนด้วยค่ะ”ดวงฤทัยรีบยื่นมือออกไปเพื่อดึงโคมกลับมาหากแต่มือแข็งแรงยังจับไว้แน่นเกิดการยื้อกันเล็กน้อย“ไม่เห็นได้ยินคำขอบคุณสักคำเลย”“ขอบคุณ”เสียงหวานกระชากตอบแต่ไม่แรงมากนัก แล้วดึงโคมผัดกลับมาเป็นของตัวเองจนได้ เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่แม้ว่ากำลังยิ้มกว้างแต่ไม่ได้ทำให้ใบหน้าคมเข้มแกร่งดูอ่อนละมุนลงเลยดวงหน้าของคนร่างสูงคางเหลี่ยมคมเข้ม สีผิวคล้ำกว่าคนเมืองทั่วไปแม้ว่าดวงหน้าดูเป็นคนเหนือ แต่ความแปลกคงเป็นคิ้วเข้มเฉียงขึ้นและดวงตาคมกล้าบอกถึงความมุ่งมั่นและแข็งกร้าวกายชายสูงใหญ่ตึงแน่นจากเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวกระดุมผ้าผ่าหน้าคอจีนแบบชุดถังจวง[1]ที่คนส่วนใหญ่สวมใส่กันในวันนี้ กางเกงยีนส์สีเข
더 보기
 1 – เหนือหัว
1 – เหนือหัว ร่างสูงใหญ่กว่าคนทั่วไปยืนนิ่งอยู่บนชานบ้านเรือนไทยหลังใหญ่อายุราวร้อยปี เก่าแก่และทรุดโทรม คุ้มเวียงอินในตอนนี้หลังจากที่ชุมแสง อินราชาลาโลกไปด้วยโรคหัวใจเฉียบพลัน ก็เหมือนดั่งกับบ้านขาดร่มโพธิ์ร่มไทรภรรยาและบรรดาลูกชายลูกสาวไร้ความสามารถหาเงินเข้าบ้านเนื่องจากการเลี้ยงดูแบบเก่าโบราณ เจ้ายศเจ้าอย่าง หรือเรียกกันง่าย ๆ ว่าเป็นพวกไม่ทำการทำงาน เก็บกินของเก่ามรดกตกทอดจนแทบไม่เหลือดวงตาคมกล้าเพ่งมองยังลานสนามหญ้ากว้างใหญ่ของคุ้มที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ภาพในหัววางแผนไว้แล้วว่าจะปรับปรุงให้เป็นบูติกโฮเท็ลอย่างไรบ้าง“ป้อเลี้ยงเจ้า”เขาเอี้ยวหน้าคมแกร่งมองเลขานุการส่วนตัว สาวสวยหน้าตาดี ฉลาดหลักแหลมรู้ใจเขาทุกเรื่อง“ว่ามา”“เรื่องที่ให้ไปสืบมาเจ้า ได้ความว่าคุณดวงฤทัยตอนนี้เป็นหม้ายจริงแล้วเจ้า พ่อเลี้ยงนฤนาทเสียได้ยังไม่ถึงปีดี ทิ้งมรดกให้ไว้อย่างเดียวคือฟาร์มหม่อนไหมและดูเหมือนกิจการก็ไม่ดีเท่าไรนักเจ้า”หน้าเรียบเฉยเมื่อได้ฟังมีเพียงคิ้วเข้มด้านซ้ายเท่านั้นที่โก่งขึ้น จับใจความถ้อยคำภาษาพื้นเมืองแบบผิด ๆ ถูก ๆ ปนไทยกลางซึ่งถึงตอนนี้เขาเริ่มชินเสียแล้ว เลขานุการสาวสวยเป็น
더 보기
2 – แม่เลี้ยงดวงฤทัย สินธุเจริญพาณิช
2 – แม่เลี้ยงดวงฤทัย สินธุเจริญพาณิชเสียงทุ้มต่ำอย่างชายสูงวัยของผู้ใหญ่บ้านดังลอดมาถึงโถงทางเดินของบ้านยกสูง ซึ่งตอนนี้ดัดแปลงชั้นล่างเป็นห้องรับแขกและห้องทานอาหาร ดวงฤทัยพาร่างบอบบางในชุดกางเกงทำงานผ้าสีเข้มเสื้อผ้าฝ้ายสีอ่อน ซึ่งเป็นชุดที่เธอใส่ทำงานปกติที่หม่อนไหม ลงบันไดไม้สักลงสีทองเนื้อมัน“สวัสดีค่ะผู้ใหญ่พราน ไม่ทราบมาแต่เช้ามีเรื่องด่วนหรือเปล่าคะ”“คุณดวง”ผู้ใหญ่บ้านห้วยแตงลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นดวงฤทัยเดินลงมาจากบ้าน ก่อนนั่งลงอีกครั้งเมื่อเธอหย่อนร่างลงบนเก้าอี้ไม้มะค่าตัวยาวตรงข้ามกับผู้ใหญ่บ้าน“อันที่จริงมันไม่ใช่เรื่องด่วนอะไรหรอกครับ แต่ผมต้องเข้าเมืองไปประชุมผู้ใหญ่บ้านเลยแวะมาหาคุณดวงเสียก่อน เรื่องงานยี่เป็งปีนี้”“งานยี่เป็ง มีอะไรหรือเปล่าคะ?”“ปีนี้เป็นปีแรกที่คุณดวงได้เข้ามาดูแลฟาร์มหม่อนไหมสินธุ อาจไม่ทราบว่าทุกปีพ่อเลี้ยงนฤนารทจะเป็นพ่องานแห่โคมยี่เป็งร่วมกับทางจังหวัดครับ”“อ้อ ดวงก็นึกว่าเรื่องอะไรค่ะ ดวงไม่ทราบมาก่อนเหมือนกัน แล้วนี่ดวงต้องทำอะไรบ้างคะ”“ตามปกติพ่อเลี้ยงเขาจะจัดการเองทั้งหมดครับ แต่ปีนี้ผมคิดว่าอยากดึงกลับไปให้ทางหมู่บ้านทำเองจะดีกว่า แล้วใ
더 보기
3 - เจ้ายิ่ง
3 - เจ้ายิ่ง“เจ้ายิ่งครับ เจ้าเหนือหัวมาครับ”ชายชราวัยเกือบเจ็ดสิบแต่ยังแข็งแรงแทบกระเด้งตัวลุกออกจากเก้าอี้ไม้เพื่อลงไปต้อนรับหลานชายเพียงคนเดียว ที่ได้เจอหน้านับครั้งได้ตั้งแต่กลับมารู้จักกัน แต่ต้องชะงักตัวหยุดไว้ก่อนเพราะไม่งั้นจะดูเสียหน้าจนเกินงาม คิดได้ดังนั้นจึงนั่งลงตามเดิมรอจนหลานชายเดินมาหาแทนคนชรานั่งอมยิ้มอย่างภูมิใจเมื่อนึกถึงหลานชายเพียงคนเดียว ทายาทสืบสายสกุล เหนือหัวเป็นคนร่างสูงใหญ่สมเป็นลูกหลานของตระกูลเมืองวงศ์สิงห์นับสืบเชื้อสายได้จากแม่ทัพหัวเมือง ผิวเข้มผิดไปจากคนเมืองเหนือ หากแต่ใบหน้ากลับมีเค้าของฝ่ายแม่ซึ่งเป็นขาวไทใหญ่รัฐฉานเหนือหัวเดินขึ้นบันไดเรือนคุ้มเจ้ายิ่งเมือง ซึ่งแทบจะเหลือเป็นคุ้มสุดท้ายที่ยังเหลือมีคนอาศัยอยู่ เพราะปัจจุบันถ้าไม่เป็นศูนย์อนุรักษ์ก็ขายให้กับพวกนายทุนเพื่อทำโรงแรม อย่างที่เขากำลังกว้านซื้ออยู่หลายคุ้มดวงตาคมกล้าสีนิลเพ่งมองชายชรานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้มะค่าลงรัก[1]ทองตัวใหญ่กลางเรือน มือหนึ่งจับหัวไม้เท้าทำจากไม้สักฉลุลายปลายหัวเป็นเงินแท้ตั้งตรงลงบนพื้นเรือนไม้สักทั้งหลังเขาเดินเข้าไปใกล้แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ไม้ตัวถัดมาดวงตาคมกล้า
더 보기
4 - ตามแอบสืบ
4 - ตามแอบสืบยิ่งใกล้งานวันยี่เป็งยิ่งวุ่นวาย ดวงฤทัยเตรียมผ้าไหมจำนวนหนึ่งและแผ่นพับโฆษณาเพื่อเตรียมไปนำเสนอโรงแรมหลายที่ซึ่งเธอติดต่อไว้ล่วงหน้า แล้วยังช่วยชาวบ้านเตรียมทำโคมขนาดยักษ์รูปกระทงสูงราวสองเมตรที่จะยกขึ้นตั้งบนรถกระบะของผู้ใหญ่บ้าน โดยเมื่อถึงเวลางานเธอต้องขึ้นไปนั่งอยู่ข้างในด้วยชุดไทยล้านนา“ดวง ลูกจะเข้าเมืองวันไหนลูก”“เย็นนี้เลยค่ะคุณแม่ ไม่อยากให้ถึงค่ำนักคงออกสักราวบ่ายสี่โมง ไปถึงพระอาทิตย์คงยังไม่ตกดิน”“งั้นลูกเอาน้ำพริกหนุ่มกับผักสดติดไปสักหน่อยนะลูก ไปฝากแม่อุ๊ยคำ”“ค่ะ เออ คุณแม่คะ รอบนี้ดวงอาจไปนานหน่อยนะคะ ต้องไปคุยงานกับโรงแรมเรื่องขอเข้าร่วมการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ และอาจต้องไปสมาคมการท่องเที่ยวการโรงแรมของจังหวัดด้วยค่ะ”“อ้อ ไม่งั้นลูกเอาน้ำพริกไปฝากบ้านพ่อเลี้ยงนฤเบศร์ด้วยสิลูก”ดวงฤทัยส่ายหน้ายิ้มอ่อนให้แม่ดวงใจก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง“ลูกว่าอย่าดีกว่าค่ะคุณแม่ ยิ่งดวงกำลังจะขึ้นรถแห่ ทางบ้านสินธุคงไม่ยอม เผลอ ๆ จะมาอาลวาดถึงคุ้มเลยค่ะ”“ตามใจ งั้นลูกเก็บเสื้อผ้าเถอะจ๊ะ แม่ไม่กวนแล้ว”ดวงฤทัยเปิดกระเป๋าใบใหญ่เตรียมเสื้อผ้าสำหรับทำงาน และเผื่อชุดอ
더 보기
5- ยี่เป็ง
5- ยี่เป็งเสียงเพลงพื้นเมืองชาวเหนือดังกังวาลไปตลอดทั้งสายบนถนนหลักสำคัญของเมือง บรรดานักท่องเที่ยวขึ้นเหนือมาเที่ยวงานนี้โดยเฉพาะ เพื่อสัมผัสถึงกลิ่นอายวัฒนธรรมบรรยากาศงานยี่เป็งแบบพื้นเมืองเหนือขณะที่รถของหมู่บ้านห้วยแตงและฟาร์มหม่อนไหมสินธุแล่นผ่านก่อให้เกิดเสียงฮือฮาตลอดทั้งสายเมื่อมองขึ้นไปยังบนรถประดับด้วยโคมทำจากผ้าและกระดาษสารูปดอกบัวสีขาว มีแม่หญิงงดงามยิ่งนั่งอยู่ตรงกลางส่งยิ้มไปโดยรอบรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นแต่มีน้ำมีนวล สวมใส่ชุดแม่หญิงล้านนาโบราณผูกอกสีแดงเลือดหมู นุ่งผ้าซิ่นสีแดงเข้มคาดเข็มขัดทอง มวยผมขึ้นสูงไม่ได้ประดับสิ่งใดนอกจากปิ่นโบราณทำจากทับทิมเข้าชุดกับสร้อยคอและรัดแขนฉลุลายประดับทับทิมสีแดงเช่นกัน แม้มองจากที่ไกลยังพอมองออกว่าเป็นชุดเครื่องประดับโบราณล้ำค่าเสียงผู้คนด้านล่างยังฮือฮาผิดไปจากสาวร่างเล็กบนรถประดับโคม ตอนนี้ดวงฤทัยแสบตาและคอแห้งแต่ยังต้องส่งยิ้มออกมาจนสุด เธอนั่งอยู่บนรถกระบะดัดแปลงตกแต่งโคมประทีปเป็นเวลาเกือบชั่วโมงแล้ว เธอสู้อดทนทั้งจากอารมณ์หงุดหงิดเพราะความหิว และต้องละความหยิ่งทะนงทนนั่งให้คนทั่วเมืองยืนชมความงาม แต่ทั้งหมดที่เธอทำก็เพื่อฟาร์มห
더 보기
6 – ก็แค่กินข้าว
6 – ก็แค่กินข้าวต้นแขนเล็กถูกรวบด้วยมือสีเข้มแกร่งจนดวงฤทัยต้องก้มลงมอง เขาพาเดินไปช้า ๆ“นี่คุณปล่อยได้แล้ว”“หิวข้าวไม่ใช่หรือไง กำลังจะพาไปกินข้าว”“หยุดเลยนะ! ฉันไปเองได้ปล่อย!”คนร่างเล็กยื้อแขนไว้แต่ต้านทานแรงชายไม่ได้ เขายังพาเธอเดินเลาะออกไปกระทั่งถึงมุมมืดลานจอดรถ“นี่จะบ้าเหรอไง จะพาฉันไปไหน เด็กฉันรออยู่”ดวงฤทัยตกใจมองรถหรูที่มีคนรออยู่และเปิดประตูออกโดยเร็วเมื่อเขาพาเธอมาถึง มือแกร่งจับร่างเล็กของเธอยัดเข้าไปในรถแล้วก้มศีรษะลงมุดตามเข้ามาปัง!เธอรีบขยับตัวกระเถิบไปอีกข้างแต่เขายังดึงไว้แล้วยัดขวดน้ำใส่มือเธอ“ดื่มก่อนจะได้ไม่เป็นลม”ดวงฤทัยมองขวดน้ำในมือเหลือบสายตามองคนตรงหน้าอย่างเคลือบแคลงใจ แต่เพราะไม่ได้ดื่มน้ำมาหลายชั่วโมงจึงยกขวดน้ำขึ้นดื่มอย่างกระหาย ตายังชำเลืองเห็นเขากำลังควานหาบางอย่างหยิบออกมายื่นให้เธอ“กินอันนี้ก่อน เดี๋ยวจะพาไปกินข้าว”ดวงตากลมโตหวานซึ้งมองลูกอมรสสตรอเบอรี่ยี่ห้อดังแกะถุงหุ้มพลาสติกออกแล้วบนนิ้วแกร่ง“ทำไม ไม่กล้าเหรอ ไม่ต้องกลัวหรอก ยังไม่คิดทำอะไรตอนนี้”มุมปากของคนร่างสูงยังยักขึ้นในมุมเดิมด้านซ้าย หลุบตามองลูกอมอีกครั้งก่อนตัดสินใจรับ
더 보기
7 – คำท้าจากปีศาจหน้าหล่อ
7 – คำท้าจากปีศาจหน้าหล่อดวงฤทัยเงยศีรษะขึ้นจากผ้าปูโต๊ะที่เธอจ้องมองมาสักพักแล้วเพื่อเรียกความกล้า ส่งน้ำเสียงราบเรียบด้วยตาคมวาววับ ไม่ปิดบังอารม์หงุดหงิดของตนแม้แต่น้อย“ตอนนี้เรายังชอบกันอยู่”“พ่อเลี้ยง มันเป็นไปไม่ได้หรอก อย่าทำเป็นพูดเหมือนละครน้ำเน่าเลยค่ะ เจ็ดปี...มันนานมาก คุณเองคงเจอผู้หญิงสวยมาเยอะ ทำไมถึงยังอยากกลับมายุ่งเกี่ยวกับฉันค่ะ”“เจ็ดปีมันนานน่ะใช่ แต่พอเราเจอกันอีกครั้ง ดวงเองก็รู้สึกใช่ไหม เหมือนกับว่าเราเองยังชอบกันอยู่”“ไม่! ฉันไม่ได้รู้สึกอย่างนั้น คุณน่ะคิดเอาเองคนเดียว เฮ้อ! เอาล่ะพูดไปก็เปล่าประโยชน์ เอาเป็นว่าไปส่งฉันกลับบ้าน แล้วเราก็ไม่ต้องเจอกันอีก”เสียงหวานรีบเอ่ยขึ้นอย่างร้อนตัว เหนือหัวพูดจี้ใจดำ ขืนอยู่ใกล้เขานานกว่านี้ นัยน์ตาคมกล้าคงมองเธอออกจนทะลุปรุโปร่ง มือเล็กยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มอีกหางตาเห็นคนร่างสูงลุกขึ้นจากโต๊ะแล้ว กำลังเดินอ้อมมาทางเธอ“งั้นกลับกันเลย”มือใหญ่ช่วยดึงเก้าอี้ออกเมื่อดวงฤทัยยืนขึ้นอย่างสุภาพบุรุษที่เธอไม่เห็นบ่อยนัก ประคองร่างเธอห่างเล็กน้อยพาออกจากห้องอาหาร“น้องดวง!!”ร่างแกร่งสูงใหญ่ชะงักทันทีเมื่อได้ยินเสียงทุ้มของชายค
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status