บทที่ 7

เมื่อก่อน ขอแค่เผยซือเหนียนบอกว่าตัวเองปวดกระเพาะ ไม่ว่าเจียงเสวี่ยอีจะทำอะไรอยู่ เธอก็จะวางงานในมือลงทันที เพื่อไปตุ๋นซุปอุ่นกระเพาะให้เผยซือเหนียน

ถึงขั้นมีอยู่ปีหนึ่ง เจียงเสวี่ยอีทำงานแล้วเผลอล้มจนแขนได้รับบาดเจ็บ ที่แขนของเธอเข้าเฝือกเอาไว้ แต่ตอนที่เผยซือเหนียนปวดกระเพาะ เธอก็ยังคงเข้าครัวไปตุ๋นซุปอุ่นกระเพาะให้เขาด้วยตัวเอง

แต่ตอนนี้ กระเพาะของเผยซือเหนียนปวดขึ้นมาอีกแล้ว เธอกลับหันหลังให้ ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังอันเย็นชาให้เผยซือเหนียนเท่านั้น

ลึกๆ ในหัวใจสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก จู่ๆ เผยซือเหนียนก็รู้สึกพังทลายลงมาเล็กน้อย "อีอี ช่วงนี้ทำไมท่าทีที่เธอมีต่อฉันถึงได้เย็นชาขนาดนี้? เมื่อก่อนเธอไม่ได้เป็นแบบนี้นี่"

เจียงเสวี่ยอียังคงหันหลังให้เผยซือเหนียน "เมื่อก่อนเหรอ? เมื่อก่อนคุณมักจะรำคาญฉันไม่ใช่หรือไง? ตอนนี้ฉันไม่กวนใจคุณแล้ว คุณยังมีอะไรไม่พอใจอีก?"

เพียงประโยคเดียว ก็ตอกกลับจนเผยซือเหนียนถึงกับพูดไม่ออกในพริบตา

เจียงเสวี่ยอีในเมื่อก่อน มักจะคอยตามติดเผยซือเหนียนเสมอ เขาไปไหนเธอก็ต้องคอยซักไซ้ เขาทำอะไรเธอก็ต้องคอยใส่ใจ เขารำคาญเธอ รำคาญที่เธอมักจะหึงหวงอย่างไม่มีเหตุผล เขาเคยดุด่าเธอมาไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง "ในฐานะนายหญิงของตระกูลเผย เธอหัดมีความใจกว้างของนายหญิงบ้างได้ไหม แม้แต่น้องสาวของฉันเธอก็ยังจะหึง ไม่กลัวขายหน้าบ้างหรือไง!"

ตอนนี้ในที่สุดเธอก็เป็นไปตามที่เขาปรารถนา ไม่ตามติดเขาอีกต่อไป และไม่ก้าวก่ายชีวิตของเขาอีกแล้ว แต่ทำไมหัวใจของเขาถึงได้เจ็บปวดราวกับถูกฉีกทึ้งขึ้นมาล่ะ?

"อีอี ฉันรู้ว่าเธอยังโกรธเรื่องของเสี่ยวเจ๋ออยู่" เผยซือเหนียนถอนหายใจแล้วพูด "เชื่อฉันสิ ฉันจะต้องชดเชยให้เธอแน่ๆ อนาคตของพวกเรายังอีกยาวไกล ฉันมีเวลาถมเถที่จะทำให้เธอเปลี่ยนใจกลับมา"

พูดจบ เผยซือเหนียนก็โน้มตัวลงมา จุมพิตที่หน้าผากของเจียงเสวี่ยอีเบาๆ

จากนั้นเขาก็หันหลังเดินจากไป

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ เขาเพิ่งจะไป เจียงเสวี่ยอีก็ได้รับข้อความสองข้อความ

ข้อความแรกส่งมาจากสำนักงานเขต [คุณผู้หญิงเจียงเสวี่ยอี ใบหย่าของคุณกับคุณผู้ชายเผยซือเหนียนดำเนินการเสร็จสิ้นแล้ว กรุณามารับใบหย่าที่สำนักงานเขตภายในสามวันทำการค่ะ]

ข้อความที่สองส่งมาจากกรมการบิน [ศาสตราจารย์เจียง โครงการลิฟต์อวกาศสู่ดวงจันทร์จะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการในวันพรุ่งนี้ กรุณาส่งตำแหน่งของคุณมาให้ฉัน พรุ่งนี้พวกเราจะจัดคนไปรับคุณค่ะ]

เจียงเสวี่ยอีจ้องมองข้อความทั้งสองข้อความนี้เงียบๆ อยู่นาน จากนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งอก

ในที่สุด เธอก็อดทนมาจนถึงวันที่ได้จากไปเสียที

แต่ก่อนจะไป เธอยังมีเรื่องหนึ่งที่ต้องทำ

เจียงเสวี่ยอีพลิกตัวลงจากเตียง เธอใช้ไม้ค้ำยัน เดินอย่างยากลำบากทีละก้าวๆ มาถึงในห้องพักฟื้นของเสิ่นอวี่เวย

ตอนนี้เป็นเวลาดึกดื่น นึกไม่ถึงเลยว่าเผยซือเหนียนจะไม่ได้อยู่เฝ้าในห้องพักฟื้นของเสิ่นอวี่เวย แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ขืนเขาอยู่เดี๋ยวจะเสียเรื่องเปล่าๆ

"เจียงเสวี่ยอี เธอมาทำไม?" เสิ่นอวี่เวยเปลี่ยนท่าทีน่าสงสารแบบวันวานไปจนหมดสิ้น เธอปรายตามองเจียงเสวี่ยอีอย่างเหยียดหยาม จากนั้นก็เอ่ยปากพูดจาเยาะเย้ย "มาตามหาพี่ชายฉันเหรอ? ช่างน่าสมเพชจริงๆ บาดเจ็บหนักขนาดนี้แล้ว พี่ชายฉันก็ยังไม่สนใจเธอ ส่วนฉันแค่มีแผลถลอกนิดหน่อย พี่ชายก็อยู่เฝ้าฉันทั้งคืน ไม่ยอมห่างไปไหนเลยสักก้าว"

"ถ้าไม่ใช่เพราะฉันปวดกระเพาะ งอแงจะกินข้าวที่เขาทำด้วยตัวเองละก็ ตอนนี้เขาก็คงยังเฝ้าฉันอยู่นั่นแหละ เธอแต่งงานกับพี่ชายฉันมาตั้งหลายปี เขาเคยทำกับข้าวให้เธอหรือเปล่าล่ะ?"

เจียงเสวี่ยอีไม่ได้พูดอะไร เรื่องหึงหวงพวกนี้ เธอไม่ใส่ใจอีกต่อไปแล้ว

ตอนนี้เธอสนใจแค่คำถามเดียวเท่านั้น "เสิ่นอวี่เวย ฉันอยากรู้ความจริง วันนั้นที่เธอพาเสี่ยวเจ๋อไปเล่นกระดานโต้คลื่นที่ริมทะเล ตกลงว่าเสี่ยวเจ๋อเผลอตกลงมาจากกระดานโต้คลื่นเอง หรือว่าเธอเป็นคนผลักเขาตกลงไปกันแน่?"

เมื่อได้ยินดังนั้น จู่ๆ เสิ่นอวี่เวยก็หัวเราะลั่นออกมาอย่างกำเริบเสิบสาน "เจียงเสวี่ยอี เธออยากรู้ความจริงจริงๆ เหรอ? ฉันขอเตือนเธอไว้ก่อนนะ ความจริงน่ะ เธออาจจะรับมันไม่ไหวหรอก"

"ฉันรับไหว" เจียงเสวี่ยอีกัดฟันพูด

ดังนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นอวี่เวยจึงยิ่งดูเกินจริงมากขึ้นไปอีก "ฮ่าๆๆ จริงเหรอ? งั้นฉันจะบอกเธอให้ วันนั้นความจริงแล้วพี่ชายก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วยนะ"

"คลื่นซัดเข้ามา ฉันกับเสี่ยวเจ๋อตกลงไปในทะเลพร้อมกัน พี่ชายพุ่งเข้ามาหาฉันอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด ส่วนลูกชายผู้น่าสงสารของเธอ กลับถูกคลื่นม้วนกลืนหายไป......"

เจียงเสวี่ยอีรู้สึกว่าเส้นเลือดทุกตารางนิ้วในร่างกายของตัวเอง ระเบิดออกในวินาทีนี้ โรงพยาบาลอันมืดมนแห่งนี้ กลายเป็นโรงฆ่าสัตว์ที่มีแค่เธอเพียงผู้เดียวไปในพริบตา

วันที่ลูกชายประสบอุบัติเหตุ เผยซือเหนียนก็อยู่ด้วยงั้นเหรอ!

"ฮ่าๆๆ เธอรู้ไหมว่าอะไรน่าตลกที่สุด?" เสิ่นอวี่เวยยังคงหัวเราะอย่างได้ใจ "ที่น่าตลกที่สุดก็คือ พี่ชายรู้ว่าฉันว่ายน้ำเป็น แต่เขาก็ยังพุ่งเข้ามาหาฉันเป็นคนแรกไง"

"ในใจของพี่ชาย เธอกับลูกชายของเธอรวมกัน ยังสำคัญสู้ฉันไม่ได้เลย"

น้ำตาพร่าเลือนการมองเห็น เจียงเสวี่ยอีสาบาน นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะร้องไห้ให้กับเผยซือเหนียนอย่างแน่นอน

เธอเช็ดน้ำตาจนแห้ง จากนั้นก็ใช้ไม้ค้ำยัน เดินกะเผลกออกจากโรงพยาบาลไป

เธอเดินช้ามาก แต่ฝีเท้ากลับหนักแน่นเป็นพิเศษ

เผยซือเหนียน พวกเราไม่มีพรุ่งนี้อีกแล้ว และยิ่งไม่มีอนาคตอันยาวไกลหรอก

สิ่งที่พวกเรามี คือการไม่พบเจอกันอีกเลยชั่วชีวิต!

เจียงเสวี่ยอีเรียกแท็กซี่ไปที่สำนักงานเขต เธอเฝ้าอยู่หน้าประตูสำนักงานเขตตลอดทั้งคืน จากนั้นพอฟ้าสาง ในที่สุดเธอก็ได้รับใบหย่าของเธอกับเผยซือเหนียน

เธอเก็บใบหย่าในส่วนของตัวเองไว้ จากนั้นก็ไหว้วานให้เจ้าหน้าที่สำนักงานเขต ส่งใบหย่าในส่วนของเผยซือเหนียนไปที่ตระกูลเผย

หลังจากทำทุกอย่างนี้เสร็จสิ้น เธอรออยู่ที่หน้าประตูสำนักงานเขต จนกระทั่งรถจี๊ปทหารที่กรมการบินส่งมารับเธอมาถึง

เธอขึ้นรถไปอย่างไม่ลังเล จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา โพสต์คลิปเสียงบทสนทนาระหว่างเธอกับเสิ่นอวี่เวยเมื่อคืนนี้ลงบนอินเทอร์เน็ต

ถูกต้องแล้ว เมื่อคืนนี้ตอนที่เจียงเสวี่ยอีไปเผชิญหน้ากับเสิ่นอวี่เวย เธอแอบใช้โทรศัพท์มือถือเปิดบันทึกเสียงเอาไว้

เสี่ยวเจ๋อตายเพราะอุบัติเหตุ กฎหมายลงโทษเสิ่นอวี่เวยกับเผยซือเหนียนไม่ได้

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นก็ปล่อยให้อินเทอร์เน็ตและศีลธรรมมาลงโทษพวกเขาแล้วกัน!

นี่เป็นสิ่งเดียวที่เธอสามารถทำเพื่อลูกชายได้ ก่อนจะจากไป

หลังจากทำทุกอย่างนี้เสร็จสิ้น เจียงเสวี่ยอีก็โยนโทรศัพท์มือถือทิ้งไป รถจี๊ปพาเธอขับมุ่งหน้าสู่อนาคต เธอคิดว่าในที่สุดเธอก็เป็นอิสระแล้ว......