บทที่ 6

คำพูดของเผยชิงชิงราวกับฝ่ามือที่ตบฉาดใหญ่ ฟาดลงบนใบหน้าของเผยซือเหนียนอย่างแรง

เผยซือเหนียนโกรธจัดจนทนไม่ไหว "หุบปาก! ความสัมพันธ์ของฉันกับอีอี ยังไม่ถึงคิวให้เธอมาวิจารณ์หรอกนะ!"

พูดจบ เขาก็อุ้มเสิ่นอวี่เวยที่ทรุดกองอยู่บนพื้นและถูกเผยชิงชิงทุบตีจนเลือดอาบเต็มหัวขึ้นมา จากนั้นก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

พอเผยซือเหนียนจากไป แม่ของเขาก็เรียกคนรับใช้ในบ้านทันที พวกเขาคว้าอาวุธติดมือ แล้วพากันขึ้นไปชั้นบนอย่างดุดัน

"เจียงเสวี่ยอี ซือเหนียนไปแล้ว ตอนนี้ไม่มีใครปกป้องแกแล้วล่ะ" แม่สามีพูดอย่างเคียดแค้น "แกทำให้เสี่ยวเจ๋อต้องตาย ฉันไม่มีทางปล่อยแกไปง่ายๆ แน่ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะทำให้ทุกวันที่แกใช้ชีวิตอยู่ในตระกูลเผย เหมือนตกนรกทั้งเป็น!"

พูดจบ แม่สามีก็เชิดคางส่งสัญญาณให้พวกคนรับใช้

พวกคนรับใช้รีบพุ่งเข้าไปจับเจียงเสวี่ยอีมัดไว้ทันที

พวกเขาลากเจียงเสวี่ยอีลงมาข้างล่าง จากนั้นแม่สามีก็ถีบเจียงเสวี่ยอีตกลงไปในสระว่ายน้ำ หล่อนจิกผมของเจียงเสวี่ยอี แล้วกดหัวของเธอลงไปใต้น้ำอย่างสุดแรง "เสี่ยวเจ๋อถูกจมน้ำตายทั้งเป็น แกแกรู้ไหมว่าการจมน้ำตายมันทรมานแค่ไหน แกคงไม่รู้ล่ะสิ ไม่เป็นไร! วันนี้ฉันจะให้แกได้ลิ้มรสชาติมันเอง!"

น้ำเย็นเฉียบสำลักเข้าไปในปอด เจียงเสวี่ยอีรู้สึกเจ็บปวดไปถึงอวัยวะภายในทุกส่วน

หนาวเหลือเกิน ทรมานเหลือเกิน......

ตอนที่เสี่ยวเจ๋อตาย เขาก็ทรมานแบบนี้เหมือนกันใช่ไหม? ตอนที่เขาดิ้นรนอยู่ในทะเล เขาได้ร้องเรียกหาแม่หรือเปล่า?

จังหวะที่เจียงเสวี่ยอีเกือบจะขาดใจตาย แม่สามีก็จิกผมเธอแล้วดึงหัวเธอขึ้นมาจากน้ำ เจียงเสวี่ยอีอ้าปากสูดอากาศหายใจเฮือกใหญ่ตามสัญชาตญาณ แต่เพิ่งจะหอบหายใจได้แค่เฮือกเดียว แม่สามีก็กดหัวเธอลงไปอีกครั้ง

"เจียงเสวี่ยอี แกก็ว่ายน้ำเป็นแท้ๆ ทำไมตอนนั้นแกถึงไม่กระโดดลงไปช่วยเสี่ยวเจ๋อในทะเลฮะ?" แม่สามีพูดด้วยความปวดร้าวใจอย่างที่สุด "แกไม่ต้องมาเสแสร้งหรอก ฉันรู้ แกกำลังแก้แค้นซือเหนียน แกเกลียดที่ซือเหนียนหลอกแก แกเกลียดที่ในใจซือเหนียนรักเสิ่นอวี่เวย แกก็เลยฆ่าลูกคนเดียวของเขา เพื่อแก้แค้นเขายังไงล่ะ!"

ได้ยินถึงตรงนี้ เจียงเสวี่ยอีก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

เห็นไหมล่ะ ความจริงแล้วทุกคนต่างก็ดูออก ว่าคนที่เผยซือเหนียนรักจริงๆ คือเสิ่นอวี่เวย

มีแต่เผยซือเหนียนที่หลอกตัวเองไปวันๆ ปากแข็งมาตลอดว่าเขากับเสิ่นอวี่เวยเป็นแค่พี่น้องกัน

แม่สามีลงมืออย่างโหดเหี้ยม หล่อนจงใจทรมานเจียงเสวี่ยอี ทุกครั้งที่เจียงเสวี่ยอีใกล้จะขาดอากาศหายใจ หล่อนก็จะดึงหัวของเธอขึ้นมาเหนือน้ำ ให้เธอได้สูดอากาศบริสุทธิ์สักหนึ่งถึงสองวินาที เลี้ยงลมหายใจเฮือกสุดท้ายเอาไว้ จะตายก็ไม่ตาย จะรอดก็ไม่รอด จากนั้นหล่อนก็กดหัวเธอจมลงไปในน้ำอีกครั้ง ทำให้เธอทรมานเหมือนตายทั้งเป็น

ทรมานซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนี้นับสิบครั้ง ตอนที่แม่สามีกดหัวของเจียงเสวี่ยอีลงไปในน้ำอีกครั้ง จู่ๆ ผิวน้ำก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

"ปอดฉีกขาดแล้ว" ใครบางคนตะโกนเสียงดัง "จมน้ำบ่อยขนาดนี้ เป็นไปได้มากว่าจะทำให้ปอดบาดเจ็บ ต้องรีบส่งโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นถึงตายได้เลยนะ!"

แม่สามีถึงได้ยอมหยุดมือ

ส่วนเจียงเสวี่ยอีก็หมดสติไปอย่างสมบูรณ์แล้ว

เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล

เผยซือเหนียนกำลังนั่งเฝ้าเธออยู่ข้างเตียง ใต้ตาของเขาดำคล้ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ผู้ชายที่มักจะดูน่าเกรงขามและสูงส่งดั่งจักรพรรดิเสมอ ตอนนี้กลับดูซูบผอมและทรุดโทรมลงไปบ้าง

"อีอี ในที่สุดเธอก็ฟื้นแล้ว" พอเห็นเจียงเสวี่ยอีฟื้นขึ้นมา ในดวงตาอันหม่นหมองของเผยซือเหนียน ถึงเพิ่งจะมีประกายแสงสว่างวาบขึ้น เขาจับมือเจียงเสวี่ยอีไว้พร้อมกับพูดด้วยสีหน้าปวดใจ "ขอโทษนะ โทษฉันเอง ที่ปกป้องเธอไว้ไม่ได้"

"เธอวางใจได้เลย ฉันลงโทษพวกคนรับใช้ไปแล้ว ส่วนแม่ของฉัน ฉันก็เตือนแกไปอย่างหนักแล้ว วันหลังแกจะไม่มาหาเรื่องเธออีก"

เจียงเสวี่ยอีรู้สึกได้แต่ความเย็นชาเกาะกุมหัวใจ เธอเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด แต่เผยซือเหนียนกลับแค่ตักเตือนแม่ของเขาไปไม่กี่ประโยค ไม่เคยคิดที่จะพูดความจริงออกมาเลยสักครั้ง

ในเรื่องของการทำให้คนอื่นผิดหวัง เผยซือเหนียนช่างไม่เคยทำให้ใครผิดหวังจริงๆ

"ค่ะ" เจียงเสวี่ยอีหลับตาลง คร้านที่จะพูดอะไรให้มากความอีก

ท่าทีอันเย็นชานี้ ทำให้หัวใจของเผยซือเหนียนอึดอัดเป็นระลอกๆ

ไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆ ข้างหูของเขาก็ดังแว่วเสียงคำพูดที่เผยชิงชิงตะโกนใส่เขาเมื่อตอนกลางวันขึ้นมา "พี่ไม่สังเกตเหรอว่าช่วงนี้พี่สะใภ้ไม่สนใจพี่แล้ว? ก็เพราะเธอมองพี่ทะลุปรุโปร่งแล้วไง เธอไม่ได้คาดหวังอะไรในตัวพี่อีกแล้ว!"

เผยซือเหนียนกำหมัดแน่นกะทันหัน เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างลึกซึ้ง ดังนั้นเขาจึงจับมือเจียงเสวี่ยอีแล้วพูดว่า "อีอี ฉันเฝ้าเธอมาวันกับคืนนึงเต็มๆ ยังไม่ได้กินอะไรเลย โรคกระเพาะของฉันเหมือนจะกำเริบขึ้นมาแล้ว ตอนนี้ปวดหนักมาก เธอช่วยตุ๋นซุปอุ่นกระเพาะให้ฉันสักชามได้ไหม?"

ในเวลานี้ ขาซ้ายของเจียงเสวี่ยอีเข้าเฝือกอยู่ ที่แขนก็เสียบสายน้ำเกลือไว้ ทั่วทั้งร่างของเธอเต็มไปด้วยบาดแผล แทบจะไม่มีผิวหนังส่วนไหนที่สมบูรณ์เลย

รูม่านตาของเผยซือเหนียนสั่นไหว เขารีบเปลี่ยนคำพูดทันที "อีอี เธอไม่ต้องลงมือหรอก เธอบอกให้ฉันทำก็พอ ต่อไปนี้รูปแบบการอยู่ด้วยกันของพวกเราเปลี่ยนกันใหม่ เปลี่ยนเป็นฉันปรนนิบัติเธอบ้าง ดีไหม?"

แต่เจียงเสวี่ยอีกลับคร้านที่จะเหลือบมองเผยซือเหนียนเลยด้วยซ้ำ เธอหันหลังให้ "คุณมีสูตรแล้ว ก็ไปตุ๋นเองสิ"