รักสลายใต้เงาจันทร์

ความสุขในวันวานทำให้ฉันรู้สึกเหม่อลอยไปชั่วขณะ

ฉันกับเสิ่นเจิงเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก เราตกลงคบหากันตอนอายุสิบแปดปี

หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย ฉันอยู่เคียงข้างเขาในห้องใต้ดิน ผ่านความลำบากมาด้วยกันนับไม่ถ้วน และเฝ้ามองเขาค่อย ๆ สร้างบริษัทจนใหญ่โต

ต่อมา เขาก็ซื้อบ้านและรถราคาแพงให้ฉัน

ฉันชอบแต่งตัว คอลเลคชั่นใหม่ล่าสุดของแต่ละแบรนด์ดังก็จะถูกส่งตรงมาถึงบ้านทันที

ฉันชอบท่องเที่ยว เขาก็มักจะหาเวลาจากงานที่ยุ่งเหยิงเพื่อไปเที่ยวกับฉัน

ไม่ว่าจะเป็นวันเทศกาลหรือวันครบรอบ เซอร์ไพรส์ของเขาไม่เคยขาดตกบกพร่อง

แม้กระทั่งตอนที่รู้ว่าฉันไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ เขาก็ยังรับผิดชอบทุกอย่างไว้ที่ตัวเองคนเดียว

ทุกคนต่างก็พูดว่าเสิ่นเจิงรักฉันมากเหลือเกิน

แต่ก็เป็นเขาคนเดียวกัน ที่แอบไปมีบ้านอีกหลังกับเลขาสาวในปีที่เจ็ดหลังแต่งงาน

เขาซื้อวิลล่าให้เมิ่งหนิงหลังหนึ่ง เพื่อสร้าง ‘รังรัก’ ของพวกเขาขึ้นมา

ผู้ชายที่เคยกลับบ้านทุกวัน ก็ค่อย ๆ ไม่กลับบ้านในตอนกลางคืน

เขาดีต่อเมิ่งหนิงมากขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่ท่าทีที่มีต่อฉันกลับแย่ลงทุกวัน

ราวกับว่าแค่ได้เห็นหน้าฉัน เขาก็จะต้องขมวดคิ้วแน่น

ฉันไม่อยากจะคิดถึงมันอีกต่อไป จึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเริ่มเก็บกวาดเศษแก้วที่แตกกระจายบนพื้น

นี่คือเศษแก้วที่แตกเมื่อไม่กี่วันก่อนตอนที่ทะเลาะกับเสิ่นเจิง

วันนั้นเป็นวันครบรอบแต่งงานของเรา ฉันทำอาหารเตรียมไว้พร้อมและรอเขาอยู่ที่บ้าน

เขาสัญญากับฉันว่าจะกลับบ้านทันทีหลังเลิกงาน แต่สุดท้ายเขากลับมาถึงบ้านตอนตีสอง

เขาไปอยู่กับเมิ่งหนิงอีกแล้ว

เราทะเลาะกันอย่างรุนแรง และในวันนั้นเสิ่นเจิงก็ได้พูดคำที่ทำให้หัวใจของฉันแตกสลายโดยสิ้นเชิงออกมาว่า

“กู้เนี่ยนอี ฉันต้องการลูก”

ฉันวิ่งหนีออกจากบ้านอย่างสับสน ไม่กล้าที่จะฟังคำพูดต่อไปของเขา และเขาก็ไม่ได้วิ่งตามออกมา

ฉันไปอยู่ที่บ้านเก่าเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ จนกระทั่งปวดท้องจนต้องไปตรวจที่โรงพยาบาล

เมื่อมองดูฝุ่นบนพื้น ฉันก็รู้ว่าช่วงหลายวันที่ผ่านมาเขาก็ไม่ได้กลับบ้านเหมือนกัน

ขณะที่ฉันก้มตัวลงเก็บของ ผลตรวจก็หล่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

เมื่อมองดูกระดาษแผ่นนั้น ฉันก็หยุดการกระทำในมือลง

ควรจะบอกเขาดีไหม?

ถ้าเขารู้ว่าฉันกำลังจะตาย เขาจะเสียใจบ้างไหม?

ขอบตาของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แต่แล้วก็ถูกความคิดของตัวเองทำให้หัวเราะออกมา

เขาไม่ใช่เสิ่นเจิงคนเดิมอีกต่อไปแล้ว เขาในตอนนี้คงจะพูดอย่างเย็นชาแค่ว่า สมควรแล้วล่ะ

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วจัดของต่อ

ทันใดนั้น ห้องที่มืดสนิทก็สว่างวาบขึ้น มีคนเปิดไฟ

ฉันหรี่ตามองไปที่ประตู เสิ่นเจิงยืนอยู่ตรงนั้น บนปกเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขามีรอยลิปสติกเด่นชัด

เขามองมาที่ฉัน แล้วเลิกคิ้วขึ้น

“อาละวาดพอหรือยัง?”

ฉันไม่ได้ตอบ ค่อย ๆ สอดรายงานผลตรวจกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้ออย่างเงียบ ๆ

เพราะไม่คิดว่าเขาจะกลับมา ฉันจึงตกใจจนเผลอทำเศษแก้วบาดมือ

ฉันรีบวิ่งไปที่ห้องครัวเพื่อล้างแผลด้วยน้ำเย็น

“ลูกไม้ใหม่เหรอ? ทำร้ายตัวเอง? กู้เนี่ยนอี เธอนี่มันถูกตามใจจนเสียคนจริง ๆ!”

ถึงแม้จะไม่ได้คาดหวังอะไรจากเขาอีกแล้ว แต่หัวใจของฉันก็ยังคงเจ็บปวด

เพราะท้ายที่สุดแล้ว เสิ่นเจิงคนก่อนไม่เคยพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงแบบนี้เลย

เขารู้ว่าฉันเป็นคนขี้กังวล ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเขาจะคอยง้อฉันอย่างใจเย็น

บางครั้งฉันหนีออกจากบ้าน เขาก็ไม่เคยโกรธ และมักจะตามหาฉันเจอทุกครั้ง

ฉันถามเขาว่าทำไมไม่โกรธ เขามักจะพูดเสมอว่า “ฉันก็ตั้งใจจะตามใจให้เธอเสียคนแบบนี้แหละ เธอจะได้หนีไปจากฉันไม่ได้ตลอดชีวิตไง”

ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีข้อยกเว้น

แต่หลังจากที่เมิ่งหนิงปรากฏตัวขึ้น ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

ฉันปิดก๊อกน้ำ แล้วหยิบกล่องยาออกมาทำแผลให้ตัวเอง

เมื่อเห็นว่าฉันเงียบไป เสิ่นเจิงก็อ่อนเสียงลง “เนี่ยนอี อย่าหาเรื่องเลย ฉันกับเมิ่งหนิงก็แค่เล่นละครไปตามสถานการณ์เท่านั้น”

“เจ้านายคนอื่น ๆ ก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้น ครอบครัวก็ไม่เห็นมีปัญหาอะไรนี่?”

“รอให้เธอท้องแล้วคลอดลูกก่อน ฉันจะส่งเธอไปต่างประเทศ”

ยังพูดไม่ทันจบ โทรศัพท์ของเสิ่นเจิงก็ดังขึ้น เขามองดูแวบหนึ่ง แล้วหันหลังเดินไปทางห้องนั่งเล่น

“ประธานเสิ่น คุณอยู่ที่ไหนคะ? ฉันอยู่คนเดียวแล้วกลัวมากเลย รีบกลับมาได้ไหมคะ...”

เสียงหวานหยดย้อยเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์ เป็นเสียงของเมิ่งหนิง

เขาปลอบโยนอีกฝ่ายด้วยสีหน้าอ่อนโยน ท่าทางระมัดระวังราวกับกำลังประคบประหงมของล้ำค่า

ฉันไม่ได้พูดอะไร หลังจากทำแผลเสร็จ ก็เก็บอาหารบนโต๊ะที่วางทิ้งไว้หลายวันต่อ

เสิ่นเจิงวางสาย แล้วเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง

“เสิ่นเจิง” ฉันเรียกเขาไว้

“มีอะไรอีก?” เขาตอบอย่างรำคาญ “วันนี้อาหนิงเป็นไข้ ฉันต้องไปดู เธออย่ามาชวนทะเลาะไร้สาระนะ”

“เราหย่ากันเถอะ”

“กู้เนี่ยนอี เธอเป็นบ้าอะไรอีก?!” เสิ่นเจิงขมวดคิ้วมองฉัน

“เมื่อกี้ก็ทำร้ายตัวเอง ตอนนี้ก็มาขอหย่า ทำไม ครั้งหน้าจะบอกว่าตัวเองกำลังจะตายหรือไง?”

“ถ้า ฉันกำลังจะตายจริง ๆ ล่ะ?”

ฉันถามเสียงเบา แต่เสิ่นเจิงก็ปิดประตูไปแล้ว

หลังเสียงประตูปิดดังสนั่น บ้านหลังใหญ่ก็กลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง

ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นปราดขึ้นมาที่ช่องท้อง ฉันรีบหายาแก้ปวดกรอกเข้าปาก

เจ็บจัง

ฉันอยากจะบอกเขาว่า ฉันกำลังจะตายจริง ๆ

ฉันใช้มือที่สั่นเทาโทรหาเขา แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงสัญญาณสายไม่ว่าง

ฉันถูกบล็อกเบอร์แล้ว

ฉันหัวเราะอย่างขมขื่น พลางมองปฏิทินบนผนัง “เสิ่นเจิง นี่คือวันแรกแห่งการอำลาของฉันกับนาย”