Short
เลขาที่รักของสามีฆ่าสลูกชายของเรา

เลขาที่รักของสามีฆ่าสลูกชายของเรา

By:  ทาร์ตคุงCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Chapters
4.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลังจากสามีรับลูกชายเสร็จก็เดินเข้าไปในโรงแรมเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับธุรกิจกับเลขา ร่างของทั้งสามคนถูกผู้สัญจรไปแอบถ่ายติดแฮชแท็ก ฉันโทรไปถาม แต่ถูกเขาตัดสายอย่างหงุดหงิด "รับลูกค้าไม่ส่งถึงโรงแรมจะส่งที่ไหน? พาไปอยู่ที่บ้านเหรอไง? อย่ามางี่เง่าหาเรื่องได้ไหม?” ฉันกําลังยุ่งอยู่กับการใช้จ่ายเงินเพื่อลดการค้นหาของแฮชแท็ก แต่สองชั่วโมงต่อมาฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากศูนย์ฉุกเฉิน เมื่อไปถึงร่างของลูกชายก็ไม่มีอุณหภูมิแล้ว ในมือยังถือป้ายงานเข้าบริษัทไว้แน่น เขียนชื่อเลขาไว้ ฉันร้องไห้จนตัวโยง เบอร์โทรถูกหลินเชินบล็อคไว้จึงติดต่อเขาไม่ได้ หลังจากเสร็จสิ้นขั้นตอนของโรงพยาบาล ในที่สุดฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากเขา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธที่หมดความอดทน "คุณรับลูกชายไปแล้วเหรอ? ทําไมไม่บอกผมสักคํา ไม่รู้เหรอว่าเรากําลังรอเขาไปรับสัญญาอยู่! รีบส่งมาเร็วเข้า!” พูดจบเขาก็วางสายทันทีและบล็อคฉันอีกครั้ง ฉันมองข้อความในโทรศัพท์ที่ปฏิเสธไม่รับสายแล้วยิ้มเยาะออกมา ฉันช่วยคุณหาลูกค้าได้ ฉันก็ตัดเส้นทางธุรกิจของคุณได้เหมือนกัน!

View More

Chapter 1

บทที่ 1

When Joseph Hunt brought his first love to the birthday banquet, Aurora Walton knew she had lost.

In the corner of the room, she glanced at the messages from her mother, Grace Williamson.

"Aurora, you lost.”

"Three years, and Joseph still doesn’t love you. As agreed, it’s time for you to come back and take responsibility."

Out of the corner of her eye, Aurora looked at the girl in Joseph’s arms.

This was the first time she had seen Joseph’s first love.

She was pure, with a soft and gentle demeanor, quiet and serene. Even in cheap clothing, she stood out effortlessly.

So, this was the type Joseph liked.

A faint bitterness spread across Aurora’s lips.

She suddenly remembered four years ago when a bold socialite flirted with Joseph and confessed her feelings.

He lazily flicked his cigarette, his eyes holding a trace of detached amusement as he smirked, "Sorry, lady, I like girls who are quiet and ordinary."

At the time, Aurora was secretly in love with Joseph for two years.

However, Grace strongly disapproved her of having a relationship with him.

Their families were business rivals, and Grace always dismissed romance as meaningless.

On top of that, Joseph was known for being a playboy—not someone she considered a suitable choice.

But when Aurora heard his preference, she made a bet with Grace.

If Joseph fell in love with her, she would be allowed to be with him.

Grace had agreed.

To make Joseph fall for her, Aurora transformed overnight—from the rarely seen heiress of the Walton family to a modest, obedient girl with nothing to her name.

From that moment on, she stayed by Joseph’s side.

One night, after he had too much to drink, his half-lidded eyes held a lazy amusement as he looked at her.

"You like me?”

“Want to give us a try?"

The three years she spent with Joseph had drained nearly all of her passion and courage.

She learned to cook for him, cared for him day and night when he was sick, and it was obvious to outsiders that she was hopelessly in love with Joseph.

And it had seemed, for a while, that he was ready to change for her.

He felt sorry for her and often smiled, telling her to be his wife and that he would take care of her.

Aurora turned him down.

She struggled with the decision for a long time, but she was finally ready to reveal everything on his birthday—the truth about the bet.

That was when Judy Moore appeared.

Noticing Aurora’s silence, someone teased with a knowing tone, "Judy, now that you're back, someone’s heart must be in pieces.

"Someone here had worked so hard to climb her way up, only for you to return and ruin her plans."

"Enough," Judy interrupted softly.

Her voice was light and delicate as she turned to Aurora, her gaze carrying a hint of guilt.

"I’m sorry, Miss Walton. Joseph and I were separated for a few years due to certain circumstances. I never thought he would act out and use you as a substitute.

“What happened between us shouldn’t have involved you. That was immature of him. But in the end, you didn’t really lose, did you?"

Her voice was gentle, her doe-like eyes filled with sincerity, as if to say that Aurora, a nobody, should feel lucky to have been involved with someone like Joseph in the first place.

After all, a struggling college girl managing to stay by Joseph’s side—even as a mere stand-in—was already a stroke of luck.

How could she possibly call that a loss?

Joseph’s gaze landed on Aurora.

Tonight, she looked different in a simple red dress.

The usual quiet elegance she wore like armor had faded, replaced by something untamed like a rose in full bloom, bold and dazzling.

She sat there, lazy and indifferent, yet effortlessly captivating.

She was nothing like the quiet, obedient girl she used to be.

Joseph never liked this kind of woman.

He believed women should be delicate, obedient, and in need of protection.

His brows furrowed.

Aurora would forever be a substitute.

She would never be Judy.

His tone was indifferent. "Judy's back. Let's end this. Here’s two hundred thousand dollars. Consider it compensation."

With a casual swipe of money, he erased the three years they had spent together.

Thinking about those years, Aurora found it laughable.

"Keep your money. You were a disappointment in bed, and honestly, I got bored."

With that, she picked up a glass of red wine and, without hesitation, threw it straight into Joseph’s face.

For three years, he had never touched her—choosing to stay faithful to his precious first love.

And she had been foolish enough to wait, thinking he was just taking the whole "pure love" thing seriously.

The room fell into stunned silence.

However, Aurora remained unfazed.

She casually picked up a napkin, wiped her hands, and tilted her red lips into a smirk.

Then, with a soft scoff, she raised her glass.

"This one’s to three years of being blind."

She didn’t spare Joseph another glance before turning and walking out of the private lounge.

Behind her, the crowd collectively sucked in a breath, exchanging wide-eyed looks as they took in the sight of Joseph.

Aurora had always spoken softly, her voice gentle and subdued.

She was never anything but obedient around Joseph. But today…

"Has she lost her mind? Two hundred thousand dollars is more than she could ever make in her lifetime! What is she trying to prove?"

"Let her go."

Joseph gritted his teeth, his tone laced with mockery.

"As long as she doesn’t come crying back or try to get between me and Judy, I couldn’t care less. A woman like her? There’s no chance we’ll ever cross paths again."

He thought he knew Aurora all too well.

She had no family support, no connections—just a struggling college student barely getting by.

Where could she possibly go without him?

Besides, after three years of being kept by him, this so-called pride of hers was nothing but an act.

Sooner or later, she’d come crawling back.

His words carried through the air, reaching Aurora’s ears.

She didn’t even flinch.

Without a glance back, she walked away.

In the past, they had argued before.

And every time, she was the one who backed down.

But this time, she would disappoint him because she was truly leaving.

She was going home to inherit her family's billion-dollar empire.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
9 Chapters
บทที่ 1
หลังจากจัดการงานศพของลูกชายเรียบร้อยแล้ว อารมณ์ความรู้สึกและจิตใจที่พังทะลายของฉันก็ได้มอดไหม้เป็นขี้เถ้าไปพร้อมกับศพของลูกชายแล้วจากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความหาเพื่อนเก่าหลายคน[ฉันจะหย่าแล้ว ไม่ต้องช่วยหาลูกค้าให้ฉันแล้ว]ไม่คิดเลยว่าชีวิตคู่มา 6 ปี จะมาจบลงด้วยความย่อยยับเช่นนี้ความรักที่เพื่อนนักเรียนต่างคิดว่าต้องไปได้ดี สุดท้ายก็เดินเข้าสู้หลุมศพของการแต่งงานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ความรักที่ร้อนแรงของคนสองคนค่อยๆ จางหายไปด้วยเรื่องเล็กๆ ต่างๆ มากมายฉันหาทนายช่วยร่างใบหย่าให้ พอได้แล้วก็ตรงกลับบ้านเลยไม่มีอารมณ์จะจัดการกับกระแสในเน็ตแล้วยังไงต่อไปมันก็ไม่เกี่ยวข้องกับฉันอีกแล้วฉันนั่งรอเขาอยู่ที่โซฟาเป็นเวลาห้าชั่วโมง ในที่สุดหลินเซินก็ถูกซูเหยาพยุงเข้าบ้านมาสายตาที่เดิมทีมึนๆ งงๆ ด้วยความเมา พอเห็นฉันก็ได้สติคืนมาทันทีเขาสะบัดมือซูเหยาออกไป ทำสีหน้าบึ้งตึงและพูดกับฉันว่า "สัญญาที่บอกคุณล่ะ ส่งไปที่ไหน? คุณรู้ไหมว่าลูกชายของคุณทำผมเสียเรื่องตั้งเท่าไหร่?"ฉันไม่รู้หรอกว่ามันทำเขาเสียเรื่องไปเท่าไหร่ฉันเพียงว่าลูกชายฉันถูกรถชนตายหน้าบริษัทเพราะไปเอาสัญญา
Read more
บทที่ 2
ฉันไม่คิดเลยว่าจนถึงตอนนี้แล้วเขายังจะคิดถึงแต่ผลประโยชน์ของบริษัทผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าไม่เหมือนกับชายหนุ่มวัยรุ่นในความทรงจำอีกต่อไปวินาทีก่อนที่ฉันจะสติแตก ซูเหยาหยิบกล่องของขวัญหรูหราออกมาจากกระเป๋าเอามาวางไว้ข้างหน้าฉัน"พี่ซิน นี่เป็นของขวัญที่เมื่อวานประธานหลินเลือกตั้งใจให้คุณเป็นพิเศษ คุณอย่าโกรธไปเลยนะ เขาก็ทำไปเพื่อครอบครัว"สิ้นเสียงฉันก็มองตามการเคลื่อนไหวของเธอและสังเกตเห็นแหวนที่มือของเธอยี่ห้อเดียวกับกล่องของขวัญความโกรธพุ่งพล่านในใจทันที ฉันหยิบกล่องเล็กๆ ใบนั้นขึ้นมาโยนออกไปไกลเป็นสิบเมตรของที่อยู่ภายในกระเด็นออกมาบนพื้นหลินเซินถูกด้วยเสียงดังทำให้ชะงัก เขามองมาที่ฉันอย่างเหลือเชื่อ"หลิ่วซิน วันนี้เธอเป็นบ้าอะไร ลูกชายพูดอะไรกับเธอกันแน่ คําพูดของเด็กเชื่อได้ที่ไหน แค่เรื่องกระแสในเน็ตมื่อคืนเธอจะหาเรื่องฉันอีกนานแค่ไหน?"ฉันเงยหน้าขึ้นมาดวงตามีแต่ความเย็นชาจนถึงตอนนี้เขายังคิดว่าเป็นแค่เพราะเรื่องกระแสในเน็ตแม้แต่ข่าวการตายของลูกชายก็ไม่สนใจ!"ยังต้องให้ลูกพูดด้วยเหรอ ฉันเองไม่มีตาเหรอ ฉันดูไม่ออกเหรอ หลินเซิน เธอคิดว่าฉันรักเธอแล้วเธอจะหลอกฉันยัง
Read more
บทที่ 3
ต่อมาเขาก็ปรากฏตัวในทุกช่วงเวลาที่ฉันต้องการเขาอย่างที่เขาพูดจนกระทั่งบริษัทใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เขาก็เริ่มยุ่งขึ้นจนกระทั่งการปรากฏตัวของซูเหยาและแล้วเราก็ทะเลาะกันอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรกเพราะซูเหยาความรู้สึกเป็นทรัพยากรไม่หมุนเวียนหากคนคนหนึ่งทำให้หัวใจมีร้อยร้าวแล้วมันก็ยากที่จะซ่อมแซมได้ปีที่ลูกชายเกิดเป็นช่วงที่บริษัทยากลำบากที่สุดฉันต้องดูแลตัวเองคนเดียวและไปโรงพยาบาลเพื่อรอคลอดคนเดียวแค่โทรศัพท์ไปหาเขาตอนกำลังจะคลอดแต่คนที่รับสายกลับเป็นซูเหยาเสียงผู้หญิงที่อ่อนโยนดังมาเข้าหู"พี่ซิน ประธานหลินคุยธุรกิจอยู่ ยังคุยไม่ได้ ถ้ามีเรื่องเร่งด่วนฉันจะไปบอกเขาให้"ฉันทนความเจ็บปวดจากการหดตัวของมดลูก คําพูดที่ยังไม่ได้พูดออกถูกกลืนกลับเข้าไปเมื่อฉันได้ยินเสียงหอบหายใจของหลินเซินหลังจากวางสาย ในบัตรของฉันมีบันทึกการใช้จ่ายแจ้งเตือนขึ้นมาฝ่ายที่หักเงินคือเครือโรงแรมนั่นเป็นครั้งแรกที่หลินเซินถูกถ่ายรูปตอนไปปรากฏตัวในโรงแรมกับซูเหยาฉันเพิ่งคลอดลูก คู่กรณีใช้รูปแบล็กเมล์ฉันล้านหนึ่งฉันกัดฟันยอมจ่ายให้ไปตอนนี้มาคิดดูแล้วก็พบว่าฉันผิดมาตั้งแต่ต้นนั่นเป็นเพียงแค่ก
Read more
บทที่ 4
แต่กลับถูกซูเหยาดึงไว้ก่อนที่จะฟาดลงมาเธอส่ายหัวอย่างไม่เห็นด้วย "เด็กคงไม่รู้หรอกว่าสัญญาอะไร เขาคงไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทำลายเป็นผุยผงคืออะไร""เขาคงไม่ได้ตั้งใจหรอก สัญญาเดี๋ยวฉันกลับไปเขียนใหม่ในตอนเย็นแล้วกัน..."หลินเซินฟังจบก็หอบหายใจหน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง"สัญญาฉบับหนึ่งไม่สำคัญ แต่ผมไม่สามารถทนเห็นเขาโตมาอย่างบิดเบี้ยวได้!""สัญญามูลค่าเป็นสิบล้านคิดจะทำลายก็ทำลาย? นี่เพิ่งอายุเท่าไหร่เอง โตขึ้นจะขนาดไหน?"ได้ยินแบบนั้นฉันก็เบิกตากว้างทันที ฉันถลึงตาแรงจนเลือดแทบออก"หลินเซินคุณบ้าไปแล้วเหรอ ลูกจะฉีกสัญญาของคุณทำไม วันนี้คุณยอมเชื่อนังสารเลวนี่มากว่ากว่าลูกชายตัวเองเหรอ?"พอคิดว่าลูกชายไม่อยู่แล้ว ยังต้องถูกเธอใส่ร้ายอีกความโกรธแทบจะแผดเผาสติของฉันจนสิ้นหลังจากหลินเซินได้ยินคําพูดของฉันก็ดึงมือออกจากมือของซูเหยาและตบหน้าฉันอย่างแรงตบนี้ทำให้ฉันตื่นอย่างสิ้นเชิงฉันเพิ่งจะเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าวัยรุ่นคนนั้นตายไปตั้งแต่วันที่ก่อตั้งบริษัทแล้วตบแล้วเขาก็ยังไม่หายโมโหเขาพูดด้วยความโกรธว่า "คุณเสี้ยมให้ลูกเอาเอกสารสัญญาฉบับสมบูรณ์ไปทำลายที
Read more
บทที่ 5
มือของหลินเซินคลายลงในทันที โทรศัพท์ของเขาไถลลงมาตามร่างกายกระแทกลงพื้นพักใหญ่กว่าเขาจะได้สติก้มลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและตะโกนใส่ปลายสายว่า:"ใครตาย คุณบอกว่าใครถูกรถชน รปภ.พี่งบอกว่าเขาเห็นลูกชายผมแล้วคุณก็มาบอกว่าเขาตายแล้ว สิ่งที่ยามเห็นเป็นผีเหรอ""หลิ่วซินใช้ให้คุณพูดแบบนี้ใช่ไหม"พอพูดจบดวงตาของเขาแดงก่ำ เขาจ้องมองมาที่ฉันด้วยความโกรธแต่ฉันกลับเหมือนไม่รับรู้ จ้องมองเถ้ากระดูกของลูกชายด้วยความอึ้งหลินเซินกัดฟันกรอดพูดว่า:"คุณถูกไล่ออกแล้ว ไปรับเงินเดือนของคุณกับหลิ่วซินโน้น!"โทรศัพท์ถูกตัดสายทันที พอเขาก้าวขาทำท่าจะออกไป ซูเหยาเตือนเขาเสียงอ่อนว่า"ประธานหลิน อาจเป็นเพราะลูกกลัวคุณโกรธ เลยสมรู้ร่วมคิดกับผู้ช่วย คุณปล่อยเขาไปแบบนี้..."ระหว่างพูด ซูเหยามีสีหน้าความตื่นตระหนกไม่เป็นธรรมชาติถ้าเป็นเมื่อก่อนแค่ประโยคเดียวเธอก็สามารถทําให้หลินเซินเลิกสงสัยได้แล้วแต่ครั้งนี้คําพูดของเธอกลับถูกขัดจังหวะด้วยความหมดความอดทน "ถ้าเขากล้าล้อเล่นแบบนี้ ผมจะให้เขาได้ตายจริงๆ ในวันนี้"ได้ยินแบบนั้นฉันก็หัวเราะเสียงดังอย่างควบคุมอารมณ์ไม่ได้ทั้งคนเหมือนคนบ้าที่อาการณ์กำเริ
Read more
บทที่ 6
จากนั้นก้มหน้ามองเบอร์มือถือของพ่อแม่บนหน้าจอ หน้ำตาไหลพรากอย่างควบคุมไม่ได้หลายปีมานี้ฉันเหมือนโกรธกับที่บ้านอยู่ลึกๆ ในใจอยากพิสูจน์อย่างเร่งด่วนว่าการเลือกของฉันไม่ผิดหลังจากลูกชายของฉันเกิด ฉันดูแลเขาไปด้วยและช่วยหาธุรกิจให้หลินเซินทั่วไปหมดฉันมีความสุขกับน้ำใจที่พ่อแม่ช่วยฉัน แต่ฉันก็ถือว่ามันเป็นความสามารถของตัวเองอย่างดื้อรั้นต่อมาหลินเซินบอกว่าเขาได้แต่งงานกับภรรยาที่สมบูรณ์แบบบอกว่าเขาโชคดีที่ได้พบฉันแต่มีเพียงฉันเท่านั้นที่รู้ว่ารูปถ่ายของเขาที่ถูกแอบถ่ายในโรงแรมบนโทรศัพท์มือถือมีมากขึ้นเรื่อย ๆ การแต่งงานครั้งนี้ เป็นเพียงแต่ในนามมานานแล้วความโกรธ ความดื้อรั้นของฉัน ทําลายตัวเอง และยิ่งทําลายลูกชายของฉันด้วยฉันค่อยๆ เดินไปที่ข้างโถขี้เถ้าและใช้ทิชชู่เช็ดพื้นผิวของมันให้สะอาดจากนั้นใช้โทรศัพท์มือถือส่งข้อความไปยังพันธมิตรรายใหญ่หลายรายของบริษัทหลายคนในนั้นยอมช่วยฉันเพราะเห็นแก่หน้าพ่อแม่ของฉันตอนนี้ฉันจะกลับบ้านแล้ว ไม่ต้องรบกวนพวกเขาแล้วฉันเพิ่งยกโถขี้เถ้าขึ้นมา ประตูใหญ่ก็ถูกบอดี้การ์ดถีบเปิดจากข้างนอกทันทีหลินเซินวิ่งมาหาฉันด้วยความโกรธและคว้
Read more
บทที่ 7
เขาไม่รู้จริงๆ ว่าซูเหยาส่งรายงานการตั้งครรภ์ให้ฉันเป็นการส่วนตัว"เกี่ยวอะไรกับเธองันเหรอ? วันนั้นผมเป็นคนให้ลูกเราออกจากบ้านเอง คุณจะโทษก็โทษผมเถอะ อย่าพูดถึงเธอเลย เธอแค่ทําเพื่องานเท่านั้น”“ผมรู้ว่าคุณมีอคติกับซูเหยา แต่คุณไม่สามารถปฏิเสธความสามารถในการทํางานของเธอได้”ดวงตาทั้งสองของฉันสบเข้ากับสายตาที่ดื้อรั้นของเขาอย่างอ่อนแรงฉันเหมือนเห็นตัวเองจากข้างในสายตาคู่นั้นหลินเซินที่พยายามแก้ต่างว่าความสัมพันธ์ของเขากับเธอนั้นบริสุทธิ์แค่ไหน บัดนี้ดูเหมือนเป็นตัวตลกต่อหน้าฉันวินาทีต่อมา ฉันก็อดหัวเราะหยันออกมาไม่ได้"หลินเซิน คุณคงไม่คิดว่าคุณมีความรักลึกซึ้งมากหรอกนะ? ปูทางให้คนรักของคุณด้วยการตายของลูกชายฉันเนี่ยนะ?”"แม้ว่าอุบัติเหตุจะเป็นเรื่องบังเอิญ แต่เธอใส่ร้ายลูกชายของฉันมันก็เป็นการวางแผนมานานแล้ว รปภ.ในวันนั้นล่ะ? ฉันจะไปพบเขา”หลินเซินเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ารปภ.ให้การเท็จ จึงรีบโทรหาผู้ช่วยตามความเคยชินสุดท้ายมีเพียงเสียงปฏิเสธเท่านั้นเขาถูกผู้ช่วยบล็อกแล้วหลินเซินเม้มปากแน่นเพื่อระงับความโกรธ แล้วหันไปโทรหาฝ่ายโลจิสติกส์ของบริษัท“ส่งข้อมูลการติดต่อของรปภ.ที
Read more
บทที่ 8
แต่ส่วนเรื่องที่ลูกชายทำลายเอกสารในคําให้การของรปภ.นั้นไม่พบภาพใดๆแต่ระบบแสดงให้เห็นว่าไฟล์การตรวจสอบมี 10 นาทีหายไปจากประตูของช่องทางที่ปลอดภัยในวันถัดไปส่วนที่หายไปนั้นถูกคัดลอกไปแล้วหลินเซินตบโต๊ะด้วยความโกรธทันที"หา! เขาน่าจะโยนไปได้ไม่ไกล ตอนออกไปข้างหลังในมือก็ว่างเปล่าแล้วไป ไปคุ้ยถังขยะของบริษัทให้หมด!”“หาไฟล์ที่ขาดหายไปในกล้องวงจรปิดไม่เจอ ใครก็อย่าคิดจะได้เลิกงาน”สุดท้ายคนที่เขาเรียกไปมีเพียงครึ่งเดียวที่ไปคุ้ยขยะส่วนใหญ่กําลังยุ่งอยู่กับการยกเลิกสัญญาของคู่ค้าบริษัทเป็นอัมพาตเพราะปัญหานี้และโครงการที่สําคัญที่สุดล้วนมาจากคู่ค้าที่ฉันหามาหลินเซินส่งคนไปมอบของขวัญทุกที่ แต่ก็ไม่ได้รับการเหลียวมองจากคู่ค้าเลยภายใต้การโจมตีอย่างต่อเนื่อง เขานั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างห่อเหี่ยว คนทั้งคนเหมือนแก่ลงไปสิบปีในที่สุดแฟลชไดรฟ์ USB ก็ปรากฏขึ้นในถังขยะใต้โต๊ะทํางานของซูเหยาเมื่อนําไฟล์เข้าไปยังคอมพิวเตอร์ หลินเซินมองภาพบนหน้าจออย่างละเอียดมีเพียงฉากที่ซูเหยาพึมพํากับรปภ.คนนั้นเท่านั้น และไม่มีอะไรอื่นอีก"คนที่เข้าเวรในวันนั้นเป็นใคร ทําไมอุบัติเหตุร้ายแรงขนาดนี้ถ
Read more
บทที่ 9
ฉันค่อยๆ รู้สึกดีขึ้นและพูดว่า “ฉันเคยตรวจสอบรายงานของซูเหยาแล้ว มันเป็นความจริง ถ้าเด็กไม่ใช่ของคุณ งั้นข้อมูลที่เก็บไว้ในโรงพยาบาลน่าจะเป็นข้อมูลของพ่อของเด็ก คุณไปดูเถอะ ไม่แน่ว่าอาจจะได้รับผลประโยชน์ที่ไม่คาดคิดก็ได้”ตํารวจแบ่งออกเป็นสองทาง ทางหนึ่งตรวจสอบบ้านเก่าของรปภ.คนนั้นตามข้อมูลที่ให้ในการเซ็นสัญญาเมื่อตํารวจมาถึง เขากําลังยุ่งกับการเก็บกระเป๋าอยู่พอเห็นตํารวจก็ตกใจจนพูดได้ไม่เต็มปากระหว่างทางตํารวจได้สอบปากคํารอบแรกไปแล้วแต่เขาปิดปากเงียบเกี่ยวกับที่อยู่ของซูเหยาเขาไม่รู้ว่าอาชญากรรมทางเศรษฐกิจคืออะไร และไม่รู้ว่าอะไรผิดกฎหมายเขารู้แต่ว่าต้องหาเงินมารักษาอาการป่วยของลูกชายตัวเองอีกทีมหนึ่งไปโรงพยาบาลสูตินรีเวชจดหมายเหตุของหญิงตั้งครรภ์จะอยู่กับเธอตลอดก่อนคลอดไม่นานหลังจากนั้น ทั้งสองทีมก็กลับไปที่สถานีตํารวจพร้อมกันเมื่อรวมข้อมูลทั้งหมดเข้าด้วยกัน กลับพบความจริงที่น่ากลัวอย่างหนึ่งรปภ.และซูเหรปภ.าจากอําเภอเล็กๆ แห่งเดียวกัน ทั้งสองคนเป็นคนบ้านเดียวกันเดิมทีอายุของเขาเกินเกณฑ์แล้ว เป็นเพราะซูเหยา เขาถึงสามารถเข้าบริษัทได้สําเร็จแต่เขาพูดเพียงเท่าน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status