ตอนที่ 3

ร่างบางในชุดนักศึกษารัดรูปพอดีตัวก้มหน้างุด ๆ หลบสายตาที่เมียงมองมาด้วยความสนใจระคนสงสัย กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาใต้ตึกคณะ

โชคดีที่เวลานี้ยังค่อนข้างเช้าอยู่ ผู้คนในบริเวณนี้จึงไม่พลุกพล่านเท่าไหร่นัก อีกทั้งบรรดาแก๊งเพื่อนก็ยังมาไม่ถึง บริ้งค์จึงหย่อนสะโพกลงนั่งบนม้านั่งหินอ่อนในตำแหน่งที่คิดว่าเงียบสงบที่สุดแทนที่จะเป็นโต๊ะประจำกลุ่มอย่างทุกวัน

มือเรียวล้วงเข้าไปหยิบกระจกขนาดพกพาขึ้นมาเช็กความเรียบร้อย ใบหน้าง้ำงอลงหลายส่วนขณะใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามผิวหนังใต้ตาด้วยความเป็นกังวล

แม้จะพยายามโบกทับด้วยคอนซีลเลอร์ไปหลายตลบ ทว่ามันก็ยังคงปรากฏร่องรอยบอบช้ำซึ่งเป็นผลพวงมาจากการทำสงครามกับน้ำตาอย่างหนักหน่วงกว่าครึ่งค่อนคืนให้เห็นจาง ๆ อยู่ดี

"เพราะแกคนเดียวเลย ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!"

บริ้งค์โยนกระจกพอพาเก็บลงกระเป๋าอย่างไม่สบอารมณ์ เพียงแค่หวนนึกถึงต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องตกอยู่ในสภาพยับเยินก็หลุดสบถออกมาเสียงขุ่น

เสียดายที่เธอมัวแต่ตะลึงกับภาพอุจาดตาจนหลงลืมถ่ายรูปมาเสียสนิท ไม่อย่างงั้นคงมีของขวัญติดไม้ติดมือมาช่วยป่าวประกาศความรักใคร่ของคนทั้งคู่ให้คนทั้งมอช่วยอวยพรสักหน่อย คิดแล้วก็ฟาดมือลงบนโต๊ะฉาดใหญ่ ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความคับแค้นใจ

ครืดครืด ครืดครืด

แรงสั่นเตือนสั้น ๆ ดึงให้บริ้งค์หลุดออกจากห้วงของความคิด ตวัดสายตามามองโทรศัพท์ซึ่งวางทิ้งไว้บนโต๊ะใกล้มือ พลันรอยยิ้มเยาะก็ผุดขึ้นที่มุมปากหลังมองเห็นข้อความที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ

(พี่ไปป์ : บี๋อยู่ไหนแล้วคะ ถึงมอหรือยังคะ)

"ยังจะกล้าเสแสร้งทำตัวเป็นแฟนที่ดีอยู่ได้อีกเหรอ เหอะ!"

บริ้งค์ทำหน้าเหลือเชื่อกับความไร้จิตสำนึกของอดีตแฟนหนุ่มที่ยังคงทำตัวเหมือนเดิม ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำราวกับตัวเองไม่ได้แอบทำอะไรผิด

สายตาขุ่นขวางปรายมองหน้าจอที่สว่างวาบในทุกครั้งยามมีข้อความเด้งเข้าเพียงนิดก่อนจับมันคว่ำหน้าลง โดยไม่คิดจะเปิดมันออกอ่านเลยแม้ครึ่งคำ

ใบหน้าหงิกงอฟุบลงบนท่อนแขนของตัวเองหวังใช้เวลาที่เหลืออยู่ราว ๆ ครึ่งชั่วโมงก่อนถึงเวลานัดส่งงานในการจัดการกับความหงุดหงิดนี้ ทว่าเพียงแค่หลับตาลงภาพสองร่างที่กำลังเคลื่อนไหวเข้าหากันอย่างเร่าร้อนก็หวนกลับเข้ามารบกวนโสตประสาทอีกหนจนเธอไม่อาจข่มตาให้หลับได้

สองมือกำเข้าหากันแน่นจนสั่นเทา ความรู้สึกมากมายปั่นป่วนอยู่ในช่องอก ตอนที่เขากำลังเสพสุขกับผู้หญิงคนนั้น ตอนที่เขาร่วมมือกันหักหลังและทำลายความรักที่เธอมอบให้ มันมีสักเสี้ยววินาทีไหมนะที่จะนึกสงสารเธอบ้าง

ทั้งที่ตลอดเวลาที่คบกันเธอก็ทุ่มเทให้เขาทุกอย่าง ให้ทั้งหมดที่มี แต่ทำไมเขาถึงไม่รู้จักพอเสียที ทำไมเขาถึงยังคอยยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ร่ำไป ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจ 

ครืดครืด ครืดครืด

เจ้าเครื่องสีดำยังคงสั่นเตือนไม่หยุดจนสุดท้ายบริ้งค์ก็ทนรำคาญไม่ไหว ดีดกายลุกขึ้นมานั่งตัวตรงพลางหยิบมันมาหมายจะกดปิดเสียงปิดสั่น พลันเสียงริงโทนมาตรฐานซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของโทรศัพท์ค่ายยักษ์ใหญ่ก็ดังแทรกขึ้นมา

คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความฉงนหลังมองเห็นเบอร์ที่ขึ้นโชว์บนหน้าจอ ประสบการณ์จากการถูกขายตรงบ่อย ๆ ทำไมบริ้งค์ค่อนข้างขยาดที่จะกดรับเบอร์แปลก หากแต่ครั้งนี้กลับไม่ปรากฏข้อความระบุประเภทของปลายสาย

เอาไงดี รับหรือไม่รับ?

ครุ่นคิดลังเลอยู่ชั่วครู่กระทั่งในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนที่สายจะตัดไป เธอก็ตัดสินใจลองเสี่ยงจรดปลายนิ้วเรียวลงบนปุ่มสีเขียวก่อนยกมันขึ้นแนบหูในที่สุด

"ฮัลโหล"

(คิกคิก)

คิ้วเรียวถึงกับขมวดมุ่นเข้าหากันแน่นด้วยความฉงนเมื่อมีเสียงหัวเราะคิกคักชอบใจของหญิงสาวดังลอยออกมา แทนที่จะเป็นประโยคทักทายอย่างที่ควรจะเป็น

มือเรียวดึงโทรศัพท์ออกมาเพ่งมองตัวเลขทั้งสิบหลักก่อนยกมันขึ้นแนบหูอีกหน ปากเล็กอ้าขึ้นหมายจะเอ่ยถาม

"ฮะ..."

ทว่ายังไม่ทันจะพูดอะไร เสียงหวานก็หลุบหายไปในลำคอหลังได้ยินน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นมา

(ฮืมมม ทำไมวันนี้หนูร้อนแรงจังคะ ... แล้วพี่ไปป์ชอบไหมคะ .... ชอบสิคะ ชอบที่สุดเลย อาส์)