ตอนที่ 4

(ฮืมมม ทำไมวันนี้หนูร้อนแรงจังคะ ... แล้วพี่ไปป์ชอบไหมคะ .... ชอบสิคะ ชอบที่สุดเลย อาส์)

ไม่ต้องถามก็พอเดาได้แล้วว่าอีกฟากกำลังทำอะไร! บริ้งค์กัดฟันกรอด สายตาวาวโรจน์จับจ้องที่หน้าจอตาเขม็งพลางกำโทรศัพท์มือถือแน่นจนมันแทบแหลกคามือ

ถึงขนาดกดโทรมาให้เธอฟังด้วยแบบนี้ คงอยากเปิดตัวกับหลัวชาวบ้านจนตัวสั่นสินะ ได้! ในเมื่ออยากได้นักก็เอาไป เธอจะยกให้พร้อมคำอวยพรด้วย

"นรกมันก็แค่ชื่อน้ำพริกสินะ! ไปตายซะไอ้พวกเวรตะไล!"

เสียงหวานตะเบ็งลั่นทำเอานักศึกษาอีกหลายชีวิตซึ่งนั่งอยู่ในละแวกใกล้เคียงถึงกับสะดุ้งโหยง หันมามองเธอเป็นตาเดียว ทว่าคนที่กำลังเดือดดาลนั้นไม่ได้นึกสนใจเลยแม้แต่น้อย

ปากเล็กยังคงขมุบขมิบพ่นคำก่นด่ายาวเหยียดแม้จะกดตัดสายไปตั้งแต่เมื่อครู่ก็ตาม กว่าจะได้สติก็ตอนที่เงยขึ้นมาสบเข้ากับสายตาตกตะลึงของคนที่เพิ่งหย่อนสะโพกลงนั่งทั้งสอง

"บุญหูของนังขวัญข้าวจริงจริ้งงง"

ขวัญข้าวกะพริบตาปริบ ๆ ยังคงอึ้งกับประโยคที่ลอยมากระแทกหน้าเมื่อครู่ไม่หาย เพราะน้อยครั้งนักที่จะได้เห็นเพื่อนสาวในมุมนี้

แต่ที่น่าสนใจมากกว่าพฤติกรรมแปลกประหลาด คือสาเหตุที่ทำให้เพื่อนสาวผู้มีบุคลิกนุ่มนิ่มอ่อนหวานนั้นฟิวขาดต่างหาก

"แกด่าใครยะ"

ขวัญข้าวเอ่ยถามพลางขยับเข้าไปบดเบียด ในขณะที่เคทเองก็เอียงคอมองด้วยสายตาไม่เข้าใจไม่ต่างกัน ก่อนที่ในวินาทีต่อมาดวงตาจะเบิกกว้าง

"นี่อย่านะว่า ...."

"อืม อย่างที่พวกแกคิดนั่นแหละ"

บริ้งค์ครางตอบเสียงแผ่ว พยักหน้ารับอย่างไม่ปิดบัง เนื่องจากนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอประสบพบเจอกับปัญหาทำนองนี้ และถึงเธอจะไม่ได้เล่าทุกเหตุการณ์ เพื่อนที่คบกันมาเกือบสี่ปีอย่างขวัญข้าวและเคทก็พอมองออกอยู่ดี

แววตาวูบไหวช้อนขึ้นมามองสีหน้าแปลกใจระคนสงสัยของเพื่อนทั้งสอง นึกชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มต้นเล่าในสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ฟัง

ปึก!

กำปั้นน้อย ๆ ทุบลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนเต็มแรงทันทีที่ฟังจบ แม้จะพอคาดเดาได้ว่าต้นเรื่องจะเป็นใคร ทว่าเมื่อได้รับรู้ในรายละเอียดเชิงลึก ความร้อนก็พลุ่งพล่านไปทั่วร่างจนอดไม่อยู่

"ว่าแล้วเชียวว่าต้องเลี้ยงไม่เชื่อง! แม่งเอ้ย ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าให้หาหลัวใหม่ จะได้ลืมไอ้หน้าหม้อนั่นสักที!"

"แกนี่ทำไมชอบสอนอะไรไม่ดีให้ยัยบริ้งค์อยู่เรื่อยเลย"

เคทปรามเสียงเข้มพร้อมฟาดมือเข้าที่ท่อนแขนของคนข้างกายดังเพี้ยะเมื่อเจ้าหล่อนเอาแต่ยุยงส่งเสริมในสิ่งที่ผิดวิสัยเพื่อนอย่างสิ้นเชิง ทำเอาคนถูกตีหน้าหงิก ตวัดสายตามองค้อน

"ก็แล้วทำไมต้องจมปลักอยู่คนเห้ ๆ ด้วยอ่ะ แกก็เห็นนี่ว่าเพื่อนเราให้อภัย ใจดีกับมันจนแม่งจะเป็นแม่ชีนุ่งขาวห่มขาวอยู่ละ"

"มันก็เป็นเรื่องของคนสองคนไหมยะ"

"แล้วตอนนี้มันแค่สองคนที่ไหนล่ะ สามหรืออาจจะสี่ห้าคนแล้วมั้งเนี้ย"

"ยัยขวัญ!"

เคทถลึงตาดุ กระโจนเข้ามาตะครุบปิดปากหวังให้ขวัญข้าวสงบปากสงบคำ หากแต่อีกฝ่ายเบี่ยงตัวหลบ ซ้ำยังโยนราดน้ำมันลงบนกองไฟขนาดย่อมที่กำลังก่อตัวขึ้นอีกด้วย

"กี่ครั้งแล้วที่แกจับได้ว่ามันคุยกับคนอื่น กี่ครั้งแล้วที่แกให้อภัยแล้วกลับไปคบกับมัน ฉันรู้นะว่าพูดแบบนี้แล้วมันทำให้แกเจ็บ แต่แกต้องเปิดหูเปิดตาได้แล้วเว้ย!"

"ขวัญ พอได้แล้วน่า"

"คนที่แกควรจะบอกให้พอคือคนนู้นค่ะ คนนู้น!"

ขวัญข้าวพยักพเยิดไปทางคนที่นั่งคอตกก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทางด้วยกลัวว่าจะได้เห็นน้ำตาของใครบางคนเข้าอีก ทั้งสงสารทั้งระอาใจที่ไม่ว่าจะตักเตือนสักกี่หน เพื่อนผู้แสนดีก็มักจะใจอ่อนแล้วยอมให้คนไม่รู้จักพอหวนกลับมาทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทว่าเมื่อสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาของร่างเล็กที่ก้มหน้างุด ๆ เธอก็ถอนหายใจพรืด หันกลับมาหาพร้อมตวัดแขนโอบ รั้งเพื่อนเข้ามาพิงซบที่หน้าอก

"แกบ่นฉัน"

เสียงอู้อี้พึมพำบ่นปนสะอื้นแล้วเหวี่ยงกำปั้นเข้าใส่เบา ๆ ด้วยท่าทีน้อยใจ เรียกรอยยิ้มเอ็นดูให้ผุดขึ้นบนใบหน้าของสองสาว

"เออ ๆ ไม่บ่นแล้ว ไม่ต้องร้อง ตาบวมหมดแล้วเนี้ย"

มือตบหัวไหล่มนเบา ๆ อย่างปลอบประโลมขณะที่สายตาก็ส่งไปขอความช่วยเหลือจากคนข้าง ๆ ทว่าเจ้าหล่อนกลับอมยิ้มแล้วทำไม่รู้ไม่ชี้ ทำให้ขวัญข้าวต้องคิดหาหนทางง้องอนเอาเอง

"ผู้ชายไม่ได้มีแค่คนเดียวบนโลกน่า เอางี้ไหม เดี๋ยวพี่ขวัญพาไปหาใหม่ เอาแบบแซ่บซี้ดถึงใจเลย ดีไหม?"

เพราะอยากให้เพื่อนกลับมาสดใสร่าเริงอย่างที่เคยเป็นขวัญข้าวจึงแกล้งยื่นข้อเสนอไปให้เล่น ๆ แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้คนฟังจะไม่ได้คิดเช่นนั้น

บริ้งค์ดันกายออกจากอ้อมแขนอบอุ่น ยกมือขึ้นปาดหยาดน้ำตาที่เปรอะตามพวงแก้มออกอย่างลวก ๆ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง

"เอาสิ ... ไปคืนนี้เลย"