Novel-novel oleh มณีภัทรสร

ทันทีที่พยุงตัวได้ เขมจิราก็หันมาเล่นงานคนที่อยู่เหนือน้ำ เธอต้องตกเป็นเป้ากระสุน เธอเกือบตายเพราะเขา แต่คนเลวนี่ยังถีบเธอจนตกน้ำ รู้ว่าสิ่งที่เขาทำทั้งหมด ก็เพื่อช่วยชีวิตเธอ แต่บอกให้เธอโดดลงมาดีๆก็ได้ นอกจากจะเจ็บเพราะแรงกระแทกแล้ว บั้นท้ายเธอคงเขียวช้ำเพราะแรงถีบของเขาอีกด้วย "นี่แนะๆ ไอ้บ้า ไอ้เลว แกถีบฉันทำไม!"เขมจิรา ตวาดแหว ทันทีที่พยุงตัวเองลุกได้ เธอก็พุ่งเข้าหาเข้ม อาการเจ็บที่เกิดขึ้นกับร่างกาย ไม่ได้ครึ่งกับที่เจ็บในใจเลยสักนิด "โอ๊ย!!!อะไรวะ"เข้มร้องลั่น เมื่อคนตรงหน้ากระโจนเข้าใส่ ร่างสูงหงายหลังลงไปในน้ำ ก่อนจะลำลักน้ำ เมื่อหญิงสาวพยายามจับหัวเขากดลงไปในน้ำอีกหลายครั้ง "ถีบฉันทำไม ห๊ะ! ถีบทำไม!"เขมจิราโมโหหนัก เมื่อรู้สึกเจ็บที่สะโพก ก็ยิ่งอยากทำให้เขาเจ็บเช่นกัน เขาถีบเธอเต็มรักขนาดนั้น กระดูกเธอไม่หักก็บุญแค่ไหนแล้ว "แค่กๆๆ"เข้มสำลักน้ำ เป็นเพราะไม่ทันตั้งตัว จึงถูก หญิงสาวเล่นงาน แค่วิ่งหนีก็เหนื่อยจะตาย ยายบ้านี่ยังมาจับหัวเขากดน้ำอีก มันจะมากเกินไปแล้วนะ ไม่สำนึก เขาช่วยเธอไว้แท้ๆ จะขอบคุณสักคำ

"พ่อ..." น้ำเสียงที่เอ่ยออกมา ไม่พ้นริมฝีปาก เมื่อภาพที่ปรากฏ คือพ่อเลี้ยงธงชัยกำลังโอบกอด แม่ของ ธาวินทร์เอาไว้ในอ้อมแขน มือที่สั่นระริก แกะซองจดหมายออกอ่าน ข้อความในจดหมาย ทำให้นวลแพรกรีดร้องออกมา "กรี๊ดดด!!! ไม่จริง!!! ไม่จริง!!!" ประคองสติที่เหลือเพียงน้อยนิด ฝืนอ่านข้อความบรรทัดต่อไป ถึงพี่ธงที่รัก ดาวคลอดลูกของเราแล้วนะพี่ ลูกเราเป็นผู้ชาย ร่างกายแข็งแรง สมบูรณ์ดี ดาวยังไม่ได้ตั้งชื่อให้ลูก ดาวรอให้พี่มาตั้งชื่อให้ลูกของเรา ทำไมพี่ไม่มาหาดาวเลย ดาวคิดถึงพี่มากนะ ดาวกับลูกรอพี่ทุกวันเลยนะ แค่นี้ก่อนนะพี่ ลูกร้องนะ รักและคิดถึงเสมอ อิงดาว

“เสี่ย!” เพียงขวัญสะดุ้งสุดตัว เมื่อถูกกระชากแขนอย่างแรง ร่างบางหันมาเผชิญหน้ากับเขา มือหนาดึงหน้ากากอนามัยออก แล้วขว้างมันไปให้พ้นทาง ริมฝีปากสีคล้ำประกบลงมาบนกลีบปากสีชมพูเต็มอิ่มอย่างแรง ศิระรู้ดีว่าริมฝีปากแสนหวานยั่วยวนนี้ มีเพียงลิปมันเคลือบไว้บางๆเท่านั้น เขาคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์แตะต้องมัน แม้เจ้าของจะไม่เต็มใจก็ตาม “ดีใจจนน้ำตาไหลเลยสินะ แค่นี้แหละเพียง สำหรับเมียอย่างคุณ ได้แค่นี้ก็มากเกินไปแล้ว” พูดเมื่อถอนปากออก ปลายจมูกโด่งสวยยังคลอเคลียอยู่กับจมูกเล็กเชิดรั้น เพราะศิระยังยึดท้ายทอยเธอเอาไว้ “ฉันเกลียดคุณ!” “ฮ่า ๆ ๆ ๆ เกลียดแล้วไง มีปัญญาไปจากผมไหมล่ะ ฮ่า ๆ ๆ” พูดจบศิระก็หัวเราะใส่หน้าเพียงขวัญ แม้หัวใจจะรู้สึกตรงกันข้ามก็ตาม เจ็บทุกครั้งที่ได้ยินคำว่าเกลียด “ปล่อย!”

ทันทีที่ฝ่ามือสัมผัสกัน พราวระวีก็สะดุ้งสุดตัว ตากลมโตมองหน้าคนรัก สะบัดมือออก แต่ถูกมือหยาบกร้านยึดเอาไว้ แล้วบีบลงบนมือเธออย่างแรง "ปล่อยนะ คุณกล้า" พูดพร้อมกับบิดมือออก สัมผัสแค่ปลายนิ้วก็ทำให้พราวระวีรู้ว่า คนที่อยู่ตรงหน้าคือกล้าตะวัน มือหนากระชากหญิงสาวมาชิดอกแกร่ง ใช้แขนอีกข้างกอดเอวเธอไว้ แล้วกระซิบลงที่ใบหูบอบบาง "นั่งนิ่งๆแค่ 5 นาที" "ไม่ ปล่อยฉันนะ" "อยากอายคนก็เชิญ" พูดจบก็ปล่อยแขนออกจากเอวบาง ตากลมโตมองไปยังแขกเหรื่อในงาน เข้าใจแล้วว่ากล้าตะวันหมายถึงอะไร "กันต์อยู่ไหน" เค้นเสียงรอดไรฟัน ยอมให้เขาจูงเข้ามานั่งข้างหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย "คำถามนี้ผมต้องถามคุณมากกว่า" "หมายความว่าไงคะ" "ไปทำท่าไหนล่ะ เจ้าบ่าวถึงได้หนีหัวซุกหัวซุน" "คุณกล้า!" "นั่งเฉยๆ สวมแหวนเสร็จก็ทางใครทางมัน" กล้าตะวันบอกกับหญิงสาว เขาก็เบื่อเต็มทน ทำให้มันจบๆไปจะได้แยกย้าย หวังว่าคนของเขาจะหาตัวกัณภัทรเจอก่อนงานเลี้ยงคืนนี้นะ เพราะเขาไม่อยากแสดงละครอีกแล้ว ยิ่งเห็นเธอทำท่าทางรังเกียจจนออกนอกหน้า

ตอนมีไม่เคยเห็นค่า ตอนเธอจากไปจึงรู้หัวใจตัวเอง ณรมลแต่งงานกับพฤกษ์ เพราะความเหมาะสม ชีวิตคู่ที่ไม่มีความรักเข้ามาเกี่ยวข้อง ก็ไม่ต่างอะไรกับเล่นเกม ที่ใครแพ้ต้องเดินออกไปจากชีวิต "ความสัมพันธ์ของเราดีขึ้นกว่าเดิมค่ะ ที่ผ่านมาเราต่างคนต่างอยู่มาตลอด ต่อไปนี้เราจะช่วยกันเลี้ยงลูกนะคะ ปล่อยวางนะคะคุณพฤกษ์ ฉันเชื่อว่าคุณไม่อยากทำแบบนี้หรอก คุณไม่อยากทำร้ายฉันมาตั้งแต่แรก เราเป็นเพื่อนดีที่ต่อกันนะคะ" ณรมลยืนนิ่งอยู่กับที่ เมื่อพฤกษ์เดินเข้ามาหา "พาย...ผม" มือบางแตะลงที่ปากของเขา "ไม่ต้องพูดอะไรนะคะ ไม่ต้องขอโทษ ไม่ต้องเสียใจ ฉันเข้าใจคุณทุกอย่าง เริ่มต้นใหม่นะคะคุณพฤกษ์" "ผมรักคุณนะพาย" "เก็บความรักของคุณ ไว้ให้คนที่คู่ควรเถอะค่ะ เรากลับกันนะคะดึกมากแล้ว" พฤกษ์กอดณรมลแนบอก หญิงสาวกอดตอบเขา ไม่รู้ว่าพฤกษ์คิดอะไรอยู่ สำหรับเธอขอให้เลิกแล้วต่อกัน เธอจะหยุดทุกอย่าง สิ่งที่พฤกษ์ให้มา มากพอที่จะเลี้ยงลูกได้อย่างสบาย "อย่าไปจากผม อย่าพรากลูกไปจากผมเลยนะ ผมขอร้อง"

“ผมรักคุณนะตวง” อนิรุจบอกรัก มือแกร่งเอื้อมมากุมมือหญิงสาว ตวงรักดึงมือกลับแล้วมองหน้าเขาอยู่อย่างนั้น ตาสองคู่สบกัน อนิรุจอยากให้ตวงรักเห็นความจริงใจในดวงตาของเขา ว่าเขารักเธอมากเพียงใด “ความรักไม่ได้หายไปไหนคะรุจ ฉันยังรักและหวังดีกับคุณเสมอ ตอนนี้ฉันมีความสุขมากแล้วค่ะ ถ้าอยากให้ฉันสบายใจอย่าพูดแบบนี้อีกนะ เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะคะ” หัวใจแกร่งเจ็บร้าวแต่ยังฝืนยิ้มให้เธอ ตวงรักใจแข็งเหลือเกิน ผู้หญิงที่เขาเคยสบประมาทว่าไม่มีเขาเธอคงขาดใจตาย วันนี้เข้มแข็งและมีเหตุผลมากขึ้น เขาเสียอีกที่กำลังจะตายเพราะขาดเธอ “ถ้าผมรู้สักนิดว่าจะมีวันนี้ ผมจะไม่หย่าเลยครับ” อนิรุจบอกกับหญิงสาว “ฉันหย่าเพราะอยากให้คุณไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ค่ะรุจ ไม่ได้หย่าให้คุณกลับมารักฉัน” “ในที่สุดคนที่แพ้ก็คือผม” “ระหว่างเราไม่มีใครแพ้ใครชนะหรอกค่ะ อย่างที่ฉันเคยบอกกับคุณว่าความรักของฉันไม่ได้หายไปไหน แค่ย้ายจากหัวใจไปไว้ในความทรงจำ ฉันจะจำคุณตลอดไปค่ะรุจ” “ผมจะรักคุณตลอดไป”

“สบายดีนะคะ ไม่ได้เจอกันนานเลย” ฉัตรฉายทักทายก่อน มองหน้าเติมเต็ม ก่อนจะมองอีกคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขา เป็นผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ ตั้งแต่วันที่เขาบอกให้เธอทบทวนเรื่องแต่งงาน เธอก็ไม่เห็นหน้าเขาอีกเลย “ฉัตรสบายดีนะ/สวัสดีค่ะคุณฉัตร” เติมเต็มทักทาย ในขณะที่ณชาทำความเคารพ “เราสบายดี” ตั้งแต่วันที่เธอบอกว่าจะแต่งงาน เพื่อนในเฟซที่คอยโพสต์ประชดประชันเธอก็หายไป เติมเต็มคงไม่รู้ว่า เธอรู้ว่าเป็นเขา “มาหาเรามีธุระอะไรหรือเปล่า” เติมเต็มตรงเข้าประเด็น ฉัตรฉายมาที่นี่คงมีเรื่องสำคัญคุยกับเขา “ยินดีด้วยนะเติม ภรรยาสวยมาก ลูกสาวก็น่ารัก เสียดายฉัตรเป็นแค่ครูโรงเรียนวัด คงไม่มีโอกาสสอนคุณหนู” ถ้อยความเหล่านี้ฟังดูก็รู้ว่ามีคำประชดอยู่ในนั้น “ธรรมดาน่ะ ใครก็อยากให้สิ่งที่ดีที่สุดกับลูก” “คุณเติมคะ” ณชาปรามสามี ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาประชดกัน

“ตื่นแล้วเหรอ” คำถามที่ดังมาจากหน้าประตู ทำให้แสนรักมุดหน้าลงใต้ผ้าห่มด้วยความเขินอาย เขาออกไปไร่ตั้งแต่เช้าแล้วไม่ใช่เหรอ “ทำอะไรน่ะ อยากอาบน้ำไหม” เพราะเห็นว่าเธอยังอยู่ในชุดเดิม ต้นหมื่นจึงถาม “ไม่ไปทำงานเหรอคะ” เสียงอู้อี้ที่ดังมาจากใต้ผ้าห่ม ทำให้ต้นหมื่นหัวเราะให้กับความน่ารักของเธอ จะอายอะไรอีกเขาเห็นจนหมดแล้ว “ไปแล้ว แล้วก็กลับมาแล้ว ผมเป็นห่วงคุณ” ตอบจากใจจริง เพราะกังวลว่าเธอจะคิดมาก “ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ คุณกลับไปทำงานเถอะ” “ไม่เอา ไม่ไปแล้ว ไหนดูสิว่าตัวร้อนหรือเปล่า เจ็บแขนมากไหม” เดินมาข้างเตียงแล้วตลบผ้าห่มออก นางอายที่ซ่อนตัวอยู่ใต้นั้นตาโต เมื่อผ้าที่เธอใช้เป็นโล่กำบัง ร่อนลงไปกองอยู่ข้างเตียง “คุณต้น อย่าแกล้งสิคะ” ทั้งตัวของเธอมีแค่เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ที่เขาใส่ให้เมื่อตอนเช้ามืด ส่วนท่อนล่างนั้นไม่มีอะไรปกปิดเลยสักชิ้น

ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น เป็นเบ้าหลอมให้เขาเข้มแข็ง คีตภัทร คนนี้ไม่ใช่คีตภัทรคนเดิมอีกแล้ว ผู้ชายอ่อนแอคนนั้นตายจากโลกนี้ไปนานแล้ว เขากลับมาพร้อมกับความแค้นที่สุมอยู่ในอก ที่รอวันแก้แค้น "จะไปไหน!" เสียงเข้มที่เอ่ยถามทำให้เท้าที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงัก "จะไปเตรียมเครื่องดื่มให้ค่ะ" "รู้เหรอว่าเวลานี้ผมดื่มอะไร" "ท่านบอกว่าหิวน้ำ น้ำเปล่าใช่ไหมคะ" คำตอบของเธอทำให้คีตภัทรหน้าตึง กวิสรามองเขาอย่างไม่เข้าใจ เขาหิวน้ำเธอก็ต้องหาน้ำเปล่ามาให้ มันก็ถูกแล้วนี่ "คุณกิ่งแก้วไม่ได้บอกเหรอ" "บอกค่ะ" "แล้วย้อนทำไม" "คุณกิ่งแก้วบอกว่า ท่านจะหาเครื่องดื่มดื่มเอง

ตาคู่คมมองใบหน้าสวยที่แดงก่ำ นึกตลกกับตากลมโตที่เบิกขึ้น แล้วมองค้างอยู่ที่ใบหน้าเขา มองปากสีแดงสดที่ช้ำเพราะการกระทำของเขา ผิวเนื้อของเธออ่อนนุ่ม แตะนิดแตะหน่อยก็เขียวช้ำไปทั้งตัว เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมถึงพูดประโยคนั้นออกไป ที่ผ่านมาเขาไม่เคยรั้งคู่นอนคนไหนเอาไว้ แค่ครั้งเดียวก็เกินพอ เขามาที่นี่เพื่อระบาย เมื่อบรรลุเป้าหมายก็แยกทาง แต่ผู้หญิงคนนี้กับรู้สึกต่างกันออกไป คงเป็นเพราะเธอสดเขาถึงได้อยากจะซ้ำอีกสักครั้งสองครั้ง ความบริสุทธิ์ไม่ได้มีผลกับความรู้สึกของเขา เพราะทุกอย่างมันอยู่ในกติกา เขาจ่ายเงินเพื่อซื้อความสนุก แต่ครั้งนี้จ่ายแพงเลยอยากใช้ให้คุ้มค่า บารมีหาเหตุผลมารองรับความรู้สึก เมื่อพาตัวเองมายืนตรงหน้าคนที่นั่งกอดผ้าห่มไว้แน่น ตัวเธอสั่นเมื่อเขาก้าวขึ้นมาบนเตียง พิชญาหลับตาลงเมื่อถูกผลักให้ล้มลงบนที่นอน คำพูดของเขายังก้องอยู่ในหู ครึ่งแสนอย่างนั้นหรือ อย่างน้อยความสาวของเธอก็มีค่าตั้งครึ่งแสน

เบื้องหลังฉากที่สวยงาม ปนันชิตาไม่มีทางรู้เลยว่า มีอะไรซ่อนอยู่ในนั้น ครอบครัวของเธอเป็นหนี้ ทางเดียวที่จะใช้หนี้ได้ก็คือ เธอต้องแต่งงานกับภัทรดนัย ครอบครัวเขาต้องการทายาทสืบสกุล และเธอคือคนที่เหมาะสม “ถ้าคุณใหญ่อยากได้เธอก็ไม่ยากครับ” ภัทรดนัยมองคนตรงหน้าด้วยสายตาท้าทาย “หมายความว่าไง” ภาสันต์ถามพร้อมกับรอคอยว่าคนตรงหน้าจะพูดอะไร “คิดว่าผมไม่รู้เหรอครับ เวลาที่คุณใหญ่มองว่าที่ภรรยาของผม สายตามันฟ้อง...” ไม่พูดเปล่าภัทรดนัยยังก้าวเข้ามา จนหน้าอกของเขาแนบชิดไปกับอกของภาสันต์ หนุ่มใหญ่ถอยหลังหนี แต่ถูกมือสวยงามไม่ต่างจากมือสตรีจับยึดใบหน้าเอาไว้ นิ้วเรียวลูบไล้ลงบนสันกราม ของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่ชายไปมา “นอนกับผมสิครับ แล้วคุณใหญ่ก็เอาเธอไป” “หยุดพูดบ้า ๆ ได้แล้ว ฉันเป็นพี่ชายแกนะ!” “แคร์อะไรครับ ก็แค่พี่ชายต่างสายเลือด ถ้าคุณใหญ่ปฏิเสธ ผมก็มีวิธีอื่นทำหลานให้คุณย่า เพื่อนของผมมองยายปั้นตาเป็นมัน ผมก็แค่ส่งยายปั้นไปให้พวกมัน...” ใบหน้าหล่อเหลาเบี่ยงหลบ เมื่อภัทรดนัยก้มลงมาหา

ความสัมพันธ์ที่เกิดระหว่างเธอกับเขามีกติกาชัดเจน ไม่มีความรู้สึกปนอยู่ในนั้น ความรักเกิดขึ้นกับอีกคน ในขณะที่อีกคนอยากจบ เรื่องราววุ่นวายจึงเกิดขึ้น เมื่อภูริต้องการเปลี่ยนสถานะจากคู่นอนเป็นคู่ชีวิตของเธอ “แอ๊ะ แอ๊ะ” เสียงที่ได้ยินทำให้พนิดาปรือตาขึ้น หนังตาหนักอึ้งแต่ก็พยายามฝืนเอาไว้ “แอ๊ะ แจ๊บ ๆ ๆ” นอกจากเสียงทักทาย ยังมีเสียงคล้ายคนกำลังดูดอะไรบางอย่างปนมาด้วย ตากลมโตปรับให้เข้ากับแสง ใบหน้าสวยหันไปตามเสียงที่ได้ยิน แล้วมองไปรอบ ๆ อีกครั้ง หัวใจสั่นจนยากจะควบคุม เมื่อแน่ใจว่าเสียงที่ได้ยินดังมาจากคนที่นอนอยู่ในเปล ร่างบางขยับลงจากเตียง ไม่สนใจแล้วว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน เพราะคนที่อยู่ในเปล ดึงสติของเธอไปจนหมดสิ้น “แอ๊ะ” คนตัวเล็กส่งเสียงทักทายเมื่อเห็นหน้าเธอ กางแขนออก ยกขาถีบอากาศสื่อให้รู้ว่า อยากออกมาหาเธอแล้ว “เดือนอ้าย...” เปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก น้ำตาตีตื้นขึ้นมาจนทำให้หูตาพร่าเลือนไปหมด “เดือนอ้าย หนูจริง ๆ ด้วย” มือสั่นเทาช้อนเข้าใต้ตัวลูก แล้วอุ้มออกมาจากเปล เจ้าเดือนอ้ายแอ่นอกแสดงความดีใจ ที่ได้ออกจากเปลนอนสมใจ

เพราะความเข้าใจผิด ทำให้ธาดากักขังชลาลัยเอาไว้ เมื่อความจริงเปิดเผย ชลาลัยพาดวงใจของเขาหนีไป เวลาผ่านไป 5 ปี เธอกลับมาพร้อมเด็กผู้หญิงตัวน้อย เขาจะทำทุกวิถีทาง เพื่อเอาดวงใจของเขากลับคืนมา “ผมจะทำให้คุณท้อง เหมือนกับที่ไอ้ทินกรมันทำกับน้องสาวผม!” “คุณพูดอะไร ฉันท้องแล้วยังไง เด็กที่เกิดมาก็ลูกของคุณ!” “เด็กที่เกิดมาไม่ใช่ลูกผม มันก็แค่เครื่องมือแก้แค้น คุณกำลังจะแต่งงานกับไอ้ทินกร” “หมายความว่าไง!” ถามด้วยความสงสัย เพราะไม่รู้ว่าธาดาจะเล่นเกมอะไร “ผมจะส่งของขวัญให้มัน จะเป็นยังไงนะถ้ามันต้องเลี้ยงลูกชู้!” “คิดว่าทำแบบนี้แล้วสบายใจคุณก็ทำไปเถอะ อย่าคิดนะว่าฉันจะให้มันเกิด ฉันจะทำแท้ง” “คุณไม่กล้าหรอกชลาลัย คุณเองก็จะต้องเจ็บปวด ไปพร้อม ๆ กับไอ้ทินกร เด็กคุณนี้จะเป็นหอกข้างแคร่ ที่คอยทิ่มแทงคุณ!” “คุณเลวมากนะคุณธาดา! เด็กที่คุณพูดถึงเป็นลูกคุณนะ” ถึงแม้เขาจะยังไม่เกิด แต่เมื่อนึกตามคำพูดของธาดาชลาลัยก็ขนลุก เด็กที่ธาดาต้องการให้เกิด คงเป็นแค่น้ำเชื้อตัวหนึ่งเท่านั้น “ผมเลวได้มากกว่านี้อีก ชลาลัย”

การแต่งงานที่ไม่ได้เกิดจากความรัก เมื่อครบกำหนดเวลาก็แยกย้าย แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากที่จรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงในใบหย่า เธอจะได้ของแถมติดท้องมาถึงสองชีวิต ++++++++++++++++++++ อัคนีพารถเข้ามาจอดที่หน้าสำนักงานเขต อรอมลยังนั่งร้องไห้มาตลอดทาง สิ่งที่เกิดขึ้นมันเลวร้ายที่สุด เกินกว่าที่เธอจะรับไหว อัคนีร้ายกาจและเย็นชาเกินไปแล้ว เขายังมีหัวใจอยู่ไหม “ลงมา” เสียงเรียกของชายหนุ่ม ปลุกหญิงสาวให้ออกจากภวังค์ความคิด ตากลมโตมองหน้าเขา ก่อนจะมองเลยไปยังสำนักงานเขตที่อยู่ด้านหลังเขา “มาที่นี่ทำไม” ถามพร้อมกับปาดน้ำตาออกจากแก้ม มองหน้าเขาด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ “อยากจดทะเบียนสมรสไม่ใช่เหรอ” อัคนีถามพร้อมกับมองหน้าเธอ คำตอบของเขาทำให้หญิงสาวยิ้มเย้ยหยันให้ตัวเอง แบบนี้เขาเรียกว่าตบหัวแล้วลูบหลังใช่ไหม ก่อนหน้านี้เขาปฏิเสธเธอไปแล้ว และเธอก็ไม่ต้องการมันอีก เธอไม่อยากเอาชนะใครอีกแล้ว “ไม่จำเป็น ฉันไม่อยากจด จะเอาฉันไปไว้ที่ไหนก็เชิญ” ตาแดงก่ำมองหน้าชายหนุ่ม ก่อนจะหลับตาลงเมื่อน้ำตามันพากันไหลลงมาอีกครั้ง

การล้างแค้นที่เปลี่ยนกลายเป็นความผูกพัน อดีตอันเจ็บลึกของเขา อารมณ์ความรักที่ซับซ้อน สัมพันธ์ร้อนแรงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง หนี้ที่ชำระได้ด้วยเงิน แต่ "พิษสวาท" นั้นลบไม่ออกจากหัวใจ ศิลา ผู้ชายที่จมอยู่กับความแค้น หนึ่งฤทัย หญิงสาวผู้ต้องแบกรับความแค้นที่มาจากหนี้สินที่ตัวเองไม่ได้ก่อ หนึ่งฤทัยเกลียดเขา ทว่า... เบื้องหลังการกระทำของเขาคือ ความแค้นในอดีต ที่เกี่ยวพันถึงครอบครัวของหนึ่งฤทัย ชีวิตของเขาเคยพังพินาศเพราะพ่อของเธอ และสิ่งที่เขาทำอยู่ คือการล้างแค้นที่เธอไม่เคยรู้ตัว จนวันที่ความรักแทรกซึมเข้ามาอย่างเงียบงัน