บทที่ 9.1 - หวงแต่ไม่รู้ตัว (อย่ามาอ่อยเพื่อนพี่)

“หึ หน้าบานเชียวนะ!”

ชายหนุ่มพูดขึ้นทันทีที่เพื่อนของเขาไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วย ชนิดาทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงของเขาเธอแสร้งทำท่าทางเล่นมือถือไปเรื่อยตามประสา ยิ่งทำแบบนี้ก็เหมือนกับว่าหญิงสาวกำลังเทนํ้ามันลงบนเชื้อเพลิงที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเวลา ภาคินกัดฟันก่อนจะเอื้อมมือไปบีบต้นแขนขาวเนียนของชนิดา

“โอ๊ย เจ็บนะ” เสียงหวานร้องบอก แต่คนบีบหาได้สนใจไม่

“ฉันพูดกับเธออยู่ ทำไมไม่ตอบ” ชายหนุ่มข่มเสียงตํ่าลง

ชนิดาพยายามที่บิดแขนให้หลุดออกจากการเกาะกุม แต่ก็เป็นเหมือนทุกครั้งเธอไม่เคยสู้แรงของผู้ชายคนนี้ได้เลย แววตาหวานที่เคยมีแต่ความน่ารัก ใสซื่อ บัดนี้มันแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าว อวดดี และไม่ยอมใคร !

“ก็เพราะว่าฉันไม่อยากจะพูดกับคุณไงคะ ไม่น่าถาม”

ร่างบางยิ้มเยาะชายหนุ่มที่ตอนนี้ทำหน้าเหวอไปสักพัก เพียงไม่นานสติของเขาก็กลับเข้ามาทำหน้าที่ให้โกธคนตรงหน้า

“เล่นลิ้นกับฉันเหรอชนิดา นี่คงจะเป็นทาสแท้ของเธอสินะ” ชายหนุ่มเงียบยิ้มร้ายกาจก่อนจะพูดต่อ “ให้ท่าผู้ชายน่ะ!”

“มันจะมากไปแล้วนะ!” ชนิดาสวนกลับ เธอเองก็มีศักดิ์ศรีมากพอไม่ชอบให้ใครมาดูถูกหรือว่าเหยียดหยาม ผู้ชายคนนี้เป็นใคร ถือสิทธิ์อะไรมากล่าวหาเธอ

“น้อยไปด้วยซํ้ากับสิ่งที่เธอทำ อ่อยไอ้วัชจนมันหลงโงหัวไม่ขึ้น เที่ยวให้ท่าผู้ชายคนนั้นคนนี้ในคณะไปทั่ว นี่ต่อหน้าต่อตาที่ฉันเห็นนะ แล้วถ้าหลับหลังฉันล่ะ เธอจะขนาดไหนกัน!”

ชายหนุ่มพูดแล้วแสยะยิ้มแสดงอาการดูถูกหญิงสาวอย่างชัดเจน สายตาเขาที่ส่งมาให้กับเธอนั้นมันเลวร้ายมากที่สุดเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะทนรับมันไว้ได้

ชนิดาไม่โต้ตอบอะไรกลับ ดวงตาคู่สวยทั้งสองข้างมีนํ้าใสเอ่อคลอจนล้น ริมฝีอวบอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างพยายามกลั้นสะอื้นไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อย เธอใช้ช่วงจังหวะที่ภาคินไม่ทันตั้งตัวสะบัดแขนจนหลุดออกจากมือหนาได้สำเร็จ ก่อนที่วัชระจะเดินเข้ามาหญิงสาวก็รีบปาดนํ้าตาออกอย่างลวกๆ

“ได้แล้วครับ กำลังร้อนๆ เลย” วัชระวางถาดที่เต็มไปด้วยโจ๊กหมูชามโตลงกับโต๊ะ

“ลูกค้าเยอะมาก พี่ก็เลยอาสายกมาเสริฟ์ด้วยตนเอง น้องดาทานเยอะๆ นะครับ รับรองว่าอร่อยชัวร์” ชายหนุ่มอารมณ์ดีที่ไม่ได้รับรู้อะไรเลยเอ่ยเอาใจหญิงสาว ชนิดายิ้มบางๆ ให้กับรุ่นพี่หนุ่ม เธอพยายามสกัดกลั้นอารมณ์อ่อนแอของตัวเองเอาไว้ เธอไม่อยากให้นํ้าตาของเธอไหลออกมาให้ผู้ชายใจร้ายอย่างภาคินเยาะเย้ยอีก แต่แล้วความพยายามเหล่านั้นก็หมดลง…

“ฮึกๆ” เสียงสะอื้นของสาวน้อยที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทานโจ๊ก เรียกความสนใจให้กับชายหนุ่มทั้งสอง โดยเฉพาะภาคิน เขายอมรับว่าตกใจมากที่เห็นชนิดาเงียบและร้องไห้ นํ้าตาของเธอมันไม่ต่างอะไรกับมีดแหลมคมที่กรีดหัวใจเขาเลยสักนิดเดียว คำพูดของเขาในครั้งนี้มันคงจะร้ายแรงมากจนหญิงสาวทนไม่ไหว

“น้องดาครับ”

“ขอโทษนะคะพี่วัช ดาอิ่มแล้วค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณสำหรับอาหารเช้าค่ะ” พูดจบสาวเจ้าก็ลุกขึ้นแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว

“น้องดาครับ น้องดา เฮ้ย มีเรื่องอะไรวะ” วัชระสบถออกมาด้วยความไม่เข้าใจ ภาคินกัดริมฝีปากด้วยความกังวลใจ เขายอมรับว่าตอนนี้ห่วงความรู้สึกของคนตัวเล็กเป็นอย่างมาก

“ไอ้วัชแกไปจ่ายเงิน เดี๋ยวฉันจะตามชนิดาไปเอง”

ว่าจบเจ้าตัวก็ไม่รอฟังอะไรจากปากเพื่อนเลย รีบสาวเท้าวิ่งออกจากร้านเพราะกลัวจะไม่ทันสาวน้อย

                                 ...................................................

หญิงสาวทันทีที่ออกมาจากสถานการณ์อึดอัดได้ เธอก็เข่าอ่อนนั่งร้องไห้อยู่ตรงป้ายรอรถประจำทาง ชนิดาไม่ได้เกรงกลัวหรือว่าอายต่อสายตาของใครทั้งสิ้น เวลานี้เธอเจ็บและจุกไปหมดทั้งหัวใจ

“ฮือๆ” ภาคินวิ่งมาเจอสาวน้อยกำลังนั่งร้องไห้อยู่ ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยคราบนํ้าตามากมาย มันยิ่งตอกยํ้าว่าเขาผิดมากแค่ไหนที่สาดคำพูดร้ายกาจใส่หน้าเธอไปแบบนั้น ร่างสูงค่อยๆ สาวเท้าเดินเข้าไปหาร่างบางอย่างเงียบๆ ยิ่งใกล้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งเห็นนํ้าตาของเธอได้ชัดเจนมากเท่านั้น

เขาอยากจะบีบคอตัวเองนัก!

“ดา…” มือหนาเอื้อมไปลูบผมเธอ ชนิดาสะดุ้งตัวก่อนจะรีบสะบัดมือของเขาออกไปอย่างรวดเร็ว เขาจะตามเธอมาทำไมอีก จะมาต่อว่าอะไรเธออีก

“ยังดูถูกฉันไม่พออีกเหรอไงถึงได้ตามมา ฮือๆ” เธอพิพากษาเขาด้วยความเสียใจและน้อยใจ

“ไม่ใช่นะ พี่แค่…” ชายหนุ่มแทนตัวเองว่าพี่เหมือนแต่ก่อน หากในเวลาแบบนี้มันไม่ได้ช่วยให้อะไรต่อมิอะไรดีขึ้นมาเลยสักนิด

“แค่พูดในสิ่งที่ใจคิดใช่ไหม ใช่สิ สำหรับคุณในตอนนี้ฉันมันก็แค่ผู้หญิงหน้าไม่อาย ชอบให้ท่าและอ่อยผู้ชายไปทั่ว ชอบทำให้ผู้ชายหลงจนโงหัวไม่ขึ้น!”

“พี่ขอโทษ” บทสนทนาระหว่างเขาทั้งสองเรียกสายตานับร้อยของคนในบริเวณ แต่เขาและเธอก็ต่างไม่ได้อายหรือว่ากังวลใจอะไรทั้งสิ้น จนกระทั่งมีรถหรูของวัชระขับเข้ามาจอดเทียบริมฟุตบาธแล้วเปิดกระจกรถออกมา

“ทั้งสองคนขึ้นรถ”

นํ้าเสียงนุ่มที่บัดนี้เริ่มมีความเครียดเข้ามาแทรก ชนิดาปาดนํ้าตาออกอย่างลวกๆ ก่อนที่ชายหนุ่มทั้งสองจะได้ทักท้วงอะไร สาวน้อยร่างบางก็โบกมือเรียกแท็กซี่แล้วขึ้นไปนั่งอย่างรวดเร็ว

ภาคินยืนมองรถแท็กซี่ที่หญิงสาวขึ้นไปเรียบร้อยแล้วอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่ร่างสูงดูดีจะเดินไปขึ้นรถของเพื่อนที่ตอนนี้กำลังทำสีหน้าไม่บอกบุญอยู่

“เฮ้ย! นี่มันอะไรกันวะไอ้คิน”

วัชระที่ไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่างถามเพื่อน คำถามที่ไม่ได้รับคำตอบของเขาถูกกลืนหายไปกับความเงียบของเพื่อนสนิท วัชระไม่เซ้าซี้อะไรต่อจึงขับรถกลับไปที่มหาวิทยาลัย แต่ตลอดทางเขาก็เอาแต่พูดว่าไม่เข้าใจในท่าทีของชนิดา

การเดินทางไปค่ายอาสาเต็มไปด้วยความสนุกครึกครื้นตลอดการเดินทางบนรถในระยะเวลาหลายๆ ชั่วโมง พวกบรรดารุ่นพี่ทุกคนคัดสรรค์กิจกรรมมากมายมาให้กับรุ่นน้องได้เล่นกันอย่างสนุกสนาน ถ้าเป็นเวลาปกติที่ไม่มีเรื่องเครียดหรือเรื่องทุกข์ใจอะไร ชนิดาก็คงจะมีความสุขมากกว่านี้ แต่เปล่าเลย… หญิงสาวนั่งเงียบมาตลอดจนกระทั่งถึงที่หมาย

“เอาล่ะครับทุกคน พี่จะให้เวลาน้องๆ ได้จัดเตรียมสำหรับที่พักของแต่ละคนไปจนถึงบ่ายสามโมงนะครับ เมื่อครบตามเวลาที่พี่กำหนแล้วทุกคนต้องมาพบกันที่ลานกิจกรรมของหมู่บ้านนะครับ เดี๋ยวพวกเราจะไปทำความรู้จักกับผู้ใหญ่ทุกคนในหมู่บ้านนี้กัน โอเคไหมครับ” วัชระพูดด้วยนํ้าเสียงอารมณ์ดีกับรุ่นน้องทุกคน

“โอเคครับ/ค่ะ” รุ่นน้องต่างก็พากันตอบรับคำรุ่นพี่ด้วยความร่าเริง หลังจากนั้นก็พากันแยกย้ายกันไปจัดการกางเต็นท์สำหรับเป็นที่พักผ่อนในตลอดสามวันต่อจากนี้ ระหว่างที่ชนิดากับวรรณภาช่วยกันกางเต็นท์อยู่ ภาคินก็เดินเข้ามาอาสาจะช่วย

“พี่ช่วยนะครับ” เขาพูดด้วยรอยยิ้ม ชนิดาวางมือลงทันทีที่เห็นชายหนุ่มเดินเข้ามา

“เดี๋ยวฉันไปดูพี่วัชก่อนนะว่ามีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า”

ชนิดาพูดจบก็เดินออกไปเลย วรรณภาถึงแม้ว่าจะยังงงอยู่บ้าง แต่เธอก็พอจะเดาสถานการณ์ออกว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับเพื่อนรักของเธอ และรุ่นพี่หนุ่มที่ยืนทำหน้านิ่งอย่างพยายามระงับอารมณ์โกรธของตัวเองอยู่

หึ! พี่คินเวลาโกรธสีหน้าท่าทางออกมาหมดเลยทุกที วรรณภาคิดในใจ