บทที่10

“พอใจตื่นเต้นกว่าพี่สาวอีก” พลอยใสลูบผมลูกสาวคนโตอย่างอ่อนโยน ลูกน้อยของเธอในวันวานเวลานี้จะกลายเป็นแม่คนเสียแล้ว

“พอใจจ๊ะ แม่ขอคุยกับพี่เพียงหน่อยได้ไหม” ตั้งแต่เกิดเรื่องผู้เป็นแม่ยังไม่มีเวลาได้คุยกับลูกสาวเป็นเรื่องเป็นราวสักครั้ง

“ได้ค่ะ พอใจไปเตรียมงานต่อก่อนนะคะ ตื่นเต้นจัง” หญิงสาวไม่ลืมหยิบไอแพดที่ให้พี่สาวดูก่อนหน้านี้ออกจากห้องไปด้วย จริง ๆ อยากรู้มากว่าแม่กับพี่สาวคุยอะไรกัน แต่คนอย่างพอใจรู้จักมารยาท

ถึงจะอยากรู้แต่ก็ไม่ทำให้อยากรู้เกินงาม ไม่เป็นไรเดี๋ยวค่อยแอบถามแม่ก็ได้

เมื่อพ้นร่างของลูกสาวคนเล็กพลอยใสก็หันมาคุยกับลูกสาวคนโต

        “ทำไมหนูตัดสินใจแบบนั้นบอกได้ไหมลูก” คำว่าตัดสินใจแบบนั้นของแม่หมายถึงเรื่องที่เธอคุยกับแม่ของภามเรื่องงานแต่งงาน เธอบอกท่านว่าถ้าเข้ากันไม่ได้ขอหย่าหลังจากแต่งงานกันได้หนึ่งปี

        “เขาไม่ได้รักเพียง”

        “ใคร? เฮียภามนะเหรอ” ผู้เป็นแม่ขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย ภามน่ะเหรอไม่ได้รักลูกสาวของเธอ คนอาบน้ำร้อนมาก่อนอย่างพลอยใสดูอย่างไรก็มองเห็นความรักของภามฟุ้งรอบตัวของเพียงใจ ไม่ว่าจะครั้งเมื่อเป็นเด็กหรือกระทั่งวันนี้

        “ค่ะ เขาขอเลิกกับเพียง” เพียงใจว่าพร้อมทั้งปาดน้ำที่เอ่อล้นขอบตาทิ้ง

        “แล้วลูกสาวของแม่ละ รักเฮียภามไหม” คำถามของแม่ทำให้คนฟังกัดริมฝีปากตัวเองอย่างลืมตัว ถ้าไม่รักแล้วเธอจะยอมเป็นของเขาหรือ ก็เพราะรักถึงไม่มีสถานะเธอก็ยังอยู่ข้างเขาเสมอ แต่เขาต่างหากที่เป็นคนปล่อยมือจากกัน

        “ไม่รักแล้ว” เพียงใจว่าพร้อมทั้งเมินหน้าไปอีกทาง แค่พูดว่าไม่รักเขาต่อหน้าแม่เธอยังน้ำตาไหล

        “แสดงว่าก่อนหน้านี้รัก” พลอยใสตะล่อมถาม

        “ตอนนี้ไม่รักแล้ว” ลูกสาวของเธอยังไม่ยอมหลงกล

        “เฮียภามรักลูก ใคร ๆ ก็ดูออกทำไมลูกสาวของแม่ถึงดูไม่ออก” ผู้เป็นแม่ลูบหลังลูบไหล่ลูกสาว อธิบายแทนหลานรักอย่างภาม

        “เขาทิ้งเพียง ถ้าเพียงไม่ท้องเขาก็ไม่กลับมาหรอก” คนน้อยใจยังไม่ยอมเชื่อสิ่งที่แม่พูด

        “ว่าแต่เฮีย แล้วเพียงละ”

        “เพียงทำไมคะ”

        “เคยบอกรักเฮียไหม” คนเป็นแม่ถามด้วยรอยยิ้ม

        “ทำไมเพียงต้องบอกก่อนด้วย เขายังไม่เคยบอกรักเพียง” ลูกสาวคนโตยังคงงอแง

        “ภามบอกนะตอนมาขอรับผิดชอบลูกภามก็บอก” จริงอย่างที่ผู้เป็นแม่ว่า เขาบอกรักเธอแต่เป็นเธอที่บอกว่าไม่ได้รักเขา

        “เฮียก็พูดไปงั้นแหละ กลัวพ่อกับแม่โกรธ” เขาแค่กลัวว่าพ่อแม่ของเธอจะโกรธจนไม่ให้อภัย

        “แม่อยากให้ลูกใช้ใจมอง อย่าใช้แต่อารมณ์นะลูก” พลอยใสพูดเพียงเท่านั้น ลูกเธอบทจะดื้อก็ดื้อสุดใจ ไม่รู้ว่าเชื้อแม่หรือเชื้อพ่อที่แรงกว่ากัน  

        ประทีปเห็นเมียรักเดินกลับห้องพร้อมทั้งยังถอนหายใจไม่หยุดทำให้ต้องรีบไปประคองเมียรักกลัวว่าความดันจะขึ้นอีกรอบ

        “เมียจ๋าเป็นอะไร ใครขัดใจอะไรบอกทีปครับ” เห็นหน้าสามีพลอยใสก็ได้แต่ถอนหายใจอีกรอบ ลูกดื้อตาใสได้ใครถ้าไม่ใช่จากคนเป็นพ่อ

        “ลูกพี่นั่นแหละดื้อ”

        “อ้าว ลูกพี่คนเดียวที่ไหนกัน ตอนทำก็ทำด้วยกัน โอ๊ย! น้องพลอยตีพี่ทำไม” คนเป็นสามีร้องเสียงหลงเมื่อหลังพูดจบเมียรักตีแขน

        “ลามก”

        “แก้มแดงแบบนี้เขินใช่ไหม ปะ”

        “ชวนไปไหนคะพี่ทีป”

        “ไปทำลูกใหม่ไง เพียงใจ พอใจดื้อใช่ไหม เดี๋ยวพี่ทำลูกใหม่ให้น้องพลอยเอง เอาชื่อไรดีครับ เพลินใจดีไหม โอ๊ย ๆ ตีพี่อีกทำไมครับเนี่ย”

        “มาพง มาเพลินอะไรกันเล่า” เรื่องหื่นเรื่องลามกไว้ใจพี่ทีปสามีเธอได้ ไม่ว่าอายุจะมากขึ้นสักกี่ปีคุณพี่เขาก็แรงดีไม่มีตก

        “จะทำอะไรก็ทำ พูดมากอยู่นั่นแหละ” ประทีปแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่เมื่อเมียรักนอนรอบนเตียงแล้ว

        นี่แหละมั้งเขาถึงว่าการกระทำสำคัญกว่าคำพูด

        “ครับ ๆ เดี๋ยวผัวจัดให้ครับเมียรัก”

บทที่ 7 ลองชุด   

        รถตู้หกที่นั่งคันสีดำเงาจอดหน้าบ้านของว่าที่เจ้าสาว เพราะวันนี้พวกเขามีนัดกับทีมงานจัดงานแต่งเพื่อลองชุด ส่วนการถ่ายรูปนั้นคงต้องนัดกันวันอื่น

        ภามไม่อยากให้ทำทุกอย่างในวันเดียว กลัวว่าที่เจ้าสาวจะเหนื่อยเกินไปและกลัวจะส่งผลกระทบกับลูกในท้องด้วย

        “ตื่นเต้นจัง”

        “เธอไม่ใช่เจ้าสาวจ้ะยายพอใจ ไม่ต้องตื่นเต้น” รันรดาว่าคนที่ก้าวขึ้นมานั่งบนรถคู่กับตัวเอง

        “แหมเจ้เดียร์ก็ เราก็ไม่ใช่ทั้งคู่นั่นแหละ” พอใจเองก็ไม่ยอมพี่สาวเช่นกัน

        “พอทั้งคู่เลย! เพียงเวียนหัวไหม” ภามหันไปดุทั้งคู่ก่อนจะกลับมาใส่ใจคนข้างกาย พร้อมทั้งยื่นของที่เตรียมมาให้เธอ

        “อะไรคะ ออมสินเหรอ” เพียงใจนิ่วหน้ากับกระปุกขนาดใหญ่สีเขียวตรงหน้า

        “ยาดม เฮียเห็นเราเวียนหัว ดมอันนี้แล้วสดชื่นดีนะลองสิ” เพียงใจรับยาดมขนาดยักษ์จากมือเขามาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ กลัวว่านี่ใช่ยาดมจริงไหม เพราะมันอันใหญ่เท่าหน้าเธอ