บทที่9

“ทำไมต้องทำเสียงตกใจขนาดนั้น”

“ใครจะคิดว่าเฮียเป็นสายกินเงียบ” ยอช์ตว่า เฮียของเขาว่าเงียบแล้วแต่อีกคนนี่สิเขาไม่คิดว่าคนอย่างเพียงใจจะยอมเป็นคนในความลับของใคร

“แล้วกูเลือกอะไรได้” ในเมื่อเธอไม่อยากเปิดเผยเขาทำอะไรได้บ้างนอกจากต้องเงียบ

“นี่ถ้าไม่ท้องก็คงไม่แต่งใช่ไหมเฮีย” คนอยากรู้ยังถามไม่เลิก

“ถ้าไม่ท้องเขาก็คงไม่แต่งกับกู” ภามถอนหายใจอีกครั้งยกเครื่องดื่มในมือขึ้นดื่มจนหมดแก้ว

“เฮียพูดเหมือนหนุ่มน้อยแอบรักสาวเจ้า แต่เขาไม่รักตอบอย่างนั้นแหละ” ภามหลับตาลงฟังคำพูดของลูกพี่ลูกน้องแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ แล้วเรื่องของเขามันไม่ใช่ตรงไหน

เมื่อไหร่กันนะ ที่เขามองน้องเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เมื่อไหร่กันนะที่ความรักแบบพี่ชายมันแปรเปลี่ยนเป็นความรักของผู้ชายคนหนึ่ง

หรือมันอาจเกิดขึ้นนานแล้ว ความจริงลึก ๆ ในใจเขาอาจพร้อมล่อลวงเธออยู่แล้วก็ได้ เมื่อสบโอกาสวันนั้น อารมณ์ของคนแกล้งเมาจึงได้ทำอย่างนั้น

““เพียง...เฮียอยาก””

คำถามแหบพร่าของตัวเองยังคงดังอยู่ในโสตประสาททุกครั้งเมื่อเขาหลับตาย้อนระลึกถึงค่ำคืนนั้น งานเลี้ยงวันเกิดของรันรดาที่ทุกคนของทั้งสองตระกูลมาเจอกัน

เวลานั้นเป็นเขาหรือเธอที่เมาหรือว่าเราทั้งสองต่างมึนเมาด้วยกันทั้งคู่

เมื่อประตูห้องของโรงแรมปิดลงแทนที่เขาจะก้าวออกจากห้องแต่เขากลับตามติดจนประชิดขอบเตียง

เพียงแค่เขาเอ่ยถามว่าได้ไหมเพียงเท่านั้นเธอก็พยักหน้าให้เขาลากขึ้นเตียง

บทที่ 6 เจ้าสาว

เพียงใจถอนหายใจอีกครั้งเมื่อนึกถึงวันที่เป็นครั้งแรกของเขาและเธอ สองปีกับความสัมพันธ์ไร้สถานะ จะว่าไร้สถานะก็คงไม่ใช่ ในเมื่อคนรอบตัวคิดว่าเธอกับภามสนิทสนมอย่างพี่น้องท้องเดียวกัน แต่ใครจะรู้ว่าเธอและเขาก็คือพี่น้องท้องติดกัน

แม้เขาไม่เคยบอกรัก แม้เขาไม่เคยคิดเปิดเผยความสัมพันธ์ เธอก็ยินดีอยู่ตรงนั้นในตำแหน่งข้างเขา เพราะรู้ดีว่าเขาไม่เคยมีใคร ไม่มีใครสำคัญเท่าเธอ

แต่ทุกอย่างไม่มีคำว่าตลอดไป เมื่อความสำคัญของเธอน้อยลง ความหลงใหลจางหาย ความสัมพันธ์ไร้สถานะก็หยุดลง

“เจ่เจ้ อยากใส่ชุดแต่งงานแบบไหน มาเลือกดูกัน” พอใจเปิดไอแพดพร้อมทั้งยื่นมันมาตรงหน้าของพี่สาว

“มันต้องลองหรือเปล่า” ว่าที่เจ้าสาวถาม

“เลือกแบบที่ชอบก่อนแล้วค่อยไปลองไง” ชุดเจ้าสาวมีเป็นร้อย ๆ แบบ

“จริง ๆ พอใจอยากสั่งตัดมากกว่า แต่เฮียภามอยากให้จัดงานภายในสองสัปดาห์นี้” น้องสาวบ่นอุบ ได้โอกาสจัดงานแต่งให้พี่สาวทั้งทีอยากจัดให้ดีที่สุด

“สองสัปดาห์เหรอ” เพียงใจถามอย่างตกใจ เธอไม่คิดว่าเขาจะรีบจัดงานแต่งเร็วขนาดนี้

“ก็ใช่น่ะสิ แต่ถึงเวลาจะน้อยมาก ๆ แต่เจ่เจ้ไม่ต้องกังวลนะคะ เฮียภามทุ่มงบไม่อั้น ทุกอย่างแก้ปัญหาด้วยเงินค่ะ เจ้เดียร์เป็นแม่งานรับรองความปัง”

รันรดานั้นเป็นอินฟลูเอนเซอร์สายแฟชั่น ทำให้เจ้าตัวรู้จักคนมากมายและการจัดงานแต่งงานภายในสองสัปดาห์นั้นไม่ใช่เรื่องยากสำหรับหญิงสาว

เพียงใจพยักหน้ารับทราบ ไม่แปลกใจที่ภามทุ่มงบไม่อั้น เพราะรู้อยู่แล้วว่าเขารวยอีกทั้งเขาต้องรักษาหน้าตาทั้งไพศาลสกุลและตระกูลหวัง

“เฮียภามเขารักเจ่เจ้นะรู้หรือเปล่า” พอใจรู้พอใจเห็นเพราะพอใจให้พี่ยอช์ตไปถามมา

“แล้วจัดที่ไหน” เพียงใจไม่ถามต่อเรื่องความรู้สึกของเขาเพราะรู้ดีว่าน้องสาวรักทั้งเธอและภาม ถ้าเขารักเธอเขาจะเลิกกับเธอทำไม จะทำแบบนั้นกับเธอทำไม

“กำลังหาโรงแรม เฮียภามอยากได้แบบเรียบหรู แขกที่เชิญมาก็ไม่ต้องเยอะ เฮียกลัวเจ่เจ้เหนื่อย น่ารักเนอะ สามีใครหนอ” พอใจกระเซ้า คนโดนแซวได้แค่ยิ้มแต่ไม่ได้เขินอายอะไรกับคำหยอกของน้องสาว

“ว่าแต่ พวกเจ่เจ้ไม่มีแฟน สุดท้ายได้แต่งงานก่อนพอใจหมดเลยอะ ทั้งเจ้รัก ทั้งเจ่เจ้”

“พอใจอยากแต่งก็แต่งได้นี่ พี่ว่ายอช์ตน่าจะพร้อมแล้วมั้ง” ปีนี้ภวัตอายุใกล้เลขสามแล้วซึ่งก็น่าจะพร้อมสำหรับการสร้างครอบครัว

“ไม่เอาพอใจยังไม่พร้อม”

“อ้าวแล้วจะพูดทำไม” เพียงใจขมวดคิ้วบ่นน้องสาว

“พูดไปงั้นแหละให้ดูน่าสงสารไง นี่ธีมของงานเฮียภามเลือกสีเขียวนะ เพราะเป็นสีที่เจ่เจ้ชอบ เห็นไหมโรแมนติกสุด ๆ รู้ด้วยว่าเจ่เจ้ชอบสีอะไร”

คำพูดนี้ต่างหากที่ทำให้เธอใจเต้น อย่างน้อยเขาก็พอจำได้ว่าเธอชอบสีอะไร

“ตื่นเต้นจังเจ่เจ้จะแต่งงาน พอใจจะมีหลานแล้วด้วยอะ  ว่าแต่เจ่เจ้ได้ลูกสาวลูกชายคะ” พอใจถามอย่างตื่นเต้น

“ยังไม่ได้ตรวจอะ ลูกยังเล็กอยู่เลย” เพียงใจลูบหน้าท้องของเธอเบา ๆ ตื่นเต้นเหมือนกันว่าในท้องของเธอกำลังมีสิ่งเล็ก ๆ ที่เรียกว่าลูกเจริญเติบโตอยู่ในนั้น

ก๊อก ๆ เสียงเคาะห้องดังขึ้น พร้อมกับเสียงเรียกถามของผู้เป็นแม่

“แม่เข้าไปได้ไหม”

“ได้ค่ะแม่” เป็นพอใจน้องสาวคนเล็กอีกนั่นแหละที่ขานรับ

“คุยอะไรกันสาว ๆ” พลอยใสเดินเข้ามาและนั่งบนเตียงข้างลูกสาวคนโต

“ธีมงานแต่งค่ะแม่ เจ้เดียร์ให้พอใจช่วย” พอใจรีบอธิบายอย่างตื่นเต้น