บทที่2

“เด็กมันรักกันไม่งั้นจะท้องได้ไง” ภาคยังยืนยันเสียงแข็ง ก็เห็นอยู่ว่าเพียงใจแค่น้อยใจภามเท่านั้น ไม่รักไม่ชอบกันแล้วจะท้องได้อย่างไรกัน

“ลูกเฮียล่อลวงลูกทีป” คำกล่าวหาของประทีป ทำหัวคิ้วของภาคกระตุก แน่นอนว่ากระตุกเพราะคิดว่ามันอาจมีส่วนจริงอยู่บ้าง  

“ลูกกูก็หลานมึงไหม มึงเลี้ยงมาเอง” เมื่อเหตุผลสู้ไม่ได้คนเป็นพ่ออย่างภาคอย่างไรก็ต้องเข้าข้างลูก ในเมื่อเรื่องมันเกิดไปแล้ว นั่นก็ลูก นี่ก็หลาน

“เฮีย…” ประทีปได้แต่ตัดพ้อ ถ้าจะใช้มุกเลี้ยงมาเองแล้วเขาจะเอาอะไรไปเถียงสู้ได้ ไม่ใช่เขาไม่รัก ภามคือหลานชายคนแรกที่เขาเลี้ยงมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก แต่เขาไม่คิดว่าวันหนึ่งจะได้หลานมาเป็นลูกเขย

“มาขั้นนี้แล้วทีป เรือล่มในหนอง คนกันเองทั้งนั้น” เสียงตบไหล่ของภาคดังอยู่ข้างหูเขา แน่นอนว่าคนกันเองทั้งนั้น ให้เขาด่าหรือตีภามประทีปเองก็ทำไม่ได้

“ภาม” เสียงเรียกของมารดาทำให้คนที่ยืนรออยู่รีบสาวเท้าเข้าไปนั่งข้างเธอ มือหนาคว้ามือบางกุมไว้เหมือนที่เขาทำมาโดยตลอด

“เราจะจัดงานแต่งกันเดือนหน้านะ จัดการด้วย” คำพูดของแม่เรียกรอยยิ้มจากว่าที่เจ้าบ่าว ส่วนว่าที่เจ้าสาวนั่งก้มหน้าไม่พูดไม่จา มือเธอยังกำเข้าหากันจนแน่น แน่นเสียจนภามกลัวว่ามือเล็ก ๆ นั่นจะเจ็บ

เธอไม่เคยรักเขา ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน ๆ เธอก็ไม่เคยรักเขา เขาเก็บสายตากลับมาและเดินออกจากบ้านหลังนั้นมาพร้อมกับพ่อแม่

เมื่อครอบครัวของภามเดินออกจากบ้านเพียงใจก็ขอตัวขึ้นห้องนอนทันที โดยมีน้องสาวอย่างพอใจเดินตามไปติด ๆ เมื่อประตูห้องนอนของพี่สาวปิดลงเท่านั้น คนเป็นน้องก็บ่นผู้เป็นพี่ทันที

“ทำไมเจ่เจ้ไม่ป้องกัน” จะมีความสัมพันธ์จะแอบคบกัน แอบกินกันพอใจก็ไม่ว่า แต่ไม่ใช่ให้ท้องโย้โดยไม่ตั้งใจเช่นนี้

“ป้องกันแล้ว” เพียงใจถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ ทำไมต้องเกิดแต่กับเธอ

“เออเนอะ ป้องกันก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสท้อง พอใจขอโทษนะเจ่เจ้” เมื่อเห็นคนเป็นพี่นอนลงบนเตียงน้องสาวอย่างพอใจก็ขยับนั่งบนเตียงข้าง ๆ พี่สาว

“อืม”

“เจ่เจ้ไม่ได้รักเฮียภามเหรอ” คำถามของน้องสาวทำคนฟังนิ่งนอนหันหลังให้น้องสาว น้ำตาของเธอไหลอาบแก้มด้วยความเจ็บใจ

“อืม” เสียงตอบรับเพียงแผ่วเบาจากพี่สาวบ่งบอกว่าคนเป็นพี่ไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้

“แล้วทำไมแต่ง”

“เดี๋ยวค่อยหย่า”

“เจ่เจ้ หย่าทำไม” เสียงของผู้เป็นน้องเบาหวิว เธอรักทั้งเฮียภามทั้งเจ่เจ้ เมื่อทั้งสองมีลูกด้วยกันแล้ว ถ้าต้องหย่าพอใจทำใจไม่ได้

“คนไม่รักกันจะอยู่ด้วยกันได้ไง” เพียงใจถอนหายใจ

“ไม่รักแล้วได้กันได้ไง” พอใจเอ่ยแย้ง

“เมา” คำตอบเดียวสั้น ๆ ของพี่สาวทำคนฟังนิ่ง แต่เจ่เจ้ของพอใจเนี่ยนะเมา ตั้งแต่จำความได้เจ่เจ้ของเธอแตะต้องของมึนเมาน้อยมาก

“ครั้งเดียวก็ท้องเลยเหรอ” น้องสาวยังไม่อยากเชื่อว่าได้กันครั้งเดียวจะท้อง คำถามของน้องสาวทำคนฟังเม้มปาก

“พี่อยากนอน” คนเป็นพี่เอ่ยตัดบท ไม่อยากบอกว่าครั้งแรกเมานะใช่ แต่ครั้งต่อมานี่สิเป็นเรื่องของอารมณ์ทั้งนั้น เมื่อมีครั้งแรกก็มีครั้งต่อ ๆ มา

“ทำไมไม่ตอบแสดงว่าได้กันหลายครั้งเลยใช่ไหม” พอใจรอคำตอบจากพี่สาวใช้ร่างกายกระแซะเข้ากับไหล่ของพี่สาวที่นอนตะแคงให้

“อืม” เพียงใจตอบเพียงเท่านั้นใบหน้าก็ร้อนผ่าว เธอกับเขามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมากกว่าหนึ่งครั้งอย่างที่พอใจว่านั่นแหละ แต่ก็แค่สัมพันธ์ทางกาย ไม่ใช่ความรัก

ไม่ใช่สำหรับเขา

  

บทที่ 2 ครั้งแรกมักเจ็บเสมอ

“เดี๋ยวนะเจ่เจ้ ตกลงเจ้กับเฮียภามได้กันมากี่ครั้งแล้ว” พอใจจะไม่ปล่อยผ่านเรื่องชาวบ้านยังเป็นงานของเรา แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องของพี่สาวตัวเอง พอใจต้องใส่ใจยิ่งกว่าเรื่องชาวบ้านทั่วไป

“สองปี” เพียงใจถอนหายใจนอนตะแคงให้น้องสาว

“เดี๋ยวนะ สองปี ทำไม่พอใจไม่รู้” คนไม่รู้โวยวาย สองปีเวลาไม่ใช่น้อยนี่คนสวยและสนใจเรื่องชาวบ้านอย่างพอใจไม่รู้ได้ยังไง เสียสถาบันคนที่ชอบสนใจเรื่องชาวบ้านหมด

“วัน ๆ เอาแต่ตามผัว เธอจะมีเวลาที่ไหนสนใจเรื่องพี่” คำตอบของพี่สาวทำคนฟังตาโต แต่ก็เห็นจริงตามนั้น เพราะหลังจากเรียนจบพอใจก็ไม่ได้ทำอะไรมากมายนอกจากตามคุณแฟนไปทำงานบ้าง เที่ยวบ้าง

“แหมเจ้ พี่ยอช์ตของพอใจหล่อขนาดนั้นน้องเจ้ก็ต้องติดตามเป็นเงาตามตัว วันไหนไม่ได้กอดพี่ยอช์ตพอใจก็นอนไม่หลับแล้ว” คนคลั่งรักอธิบายด้วยสายตาเป็นประกาย เพียงใจที่เวลานี้นอนหันหน้ามองใบหน้าน้องสาวคนคลั่งรักแล้วก็อดหมั่นไส้ไม่ได้จริง ๆ

“ไม่ต้องถามเรื่องพอใจเลยมาเล่าเรื่องเจ่เจ้กับเฮียภามดีกว่าได้กันยังไง ทำกันท่าไหนถึงท้อง”

“ก็ท่าปกตินั่นแหละ”

“โอ๊ย พอใจไม่ได้หมายความอย่างงั้น เอ่อ หมายถึงแบบว่าได้กันครั้งแรกที่ไหน เจ่เจ้ยอมหรือเปล่าหรือว่าเขาปล้ำเจ้”

“บ้า! เฮียภามไม่ใช่คนอย่างนั้นนะ”

 “ไม่ทันไรปกป้องผัวละ” คนเป็นน้องเอ่ยแซวไหนบอกว่าไม่รัก คนไม่รักยังไงปกป้องกัน

“ไม่ได้ปกป้องแค่พูดความจริง”