บทที่6

เสียงหวานครางกระเส่าตั้งแต่ย่างกรายเข้าห้องจวบจนสี่ทุ่มของวัน เซ็กซ์เร่าร้อนตั้งแต่หกโมงเย็นลากยาวถึงสี่ทุ่ม

เขาขับรถพาเธอกลับบ้านเหมือนอย่างทุกครั้ง เพียงใจหลับตั้งแต่ขึ้นรถจนกระทั่งรถคันหรูถูกจอดหน้าบ้านเธอ

เหมือนทุกครั้งที่ระหว่างทั้งสองไม่มีคำพูดระหว่างกัน เขาแค่มาส่งและเธอก็แค่ลงจากรถเข้าบ้าน ไม่มีจูบลา ไม่มีกอดลา  ร่างบางกำลังขยับกายเพื่อจะลงจากรถ

        “เพียง” ภามร้องเรียกทำให้เธอหันกลับมามองเขา ขมวดคิ้วด้วยสงสัยว่าเขามีเรื่องอะไร

        “เฮียว่าเราหยุดเรื่องของเราไว้เท่านี้ดีกว่า” ‘เรื่องของเรา’ ที่เขาหมายถึงก็คงเรื่องที่เธอกับเขาเพิ่งทำกันก่อนหน้านี้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนสินะ บทรักเร่าร้อนกว่าทุกครั้งแค่การสั่งลาสินะ

        “ค่ะ” ในเมื่อเขาอยากจบเธอจะทำอะไรได้ ในเมื่อเรื่องของเธอกับเขามันก็แค่ความสัมพันธ์ทางกายเท่านั้น เรื่องลับที่ไม่มีใครรู้นอกจากเธอกับเขา

        “เรื่องของเราจะเป็นความลับ เพียงสบายใจได้” ภามเน้นย้ำ เพียงใจพยักหน้ารับ เขาอยากให้มันเป็นความลับ เธอก็จะทำให้เป็นความลับ

        “ค่ะ เพียงลงได้หรือยังคะ”

        “อืม” หัวใจของภามวูบไหว ความรู้สึกวูบโหวงในอกเกิดขึ้นตั้งแต่ที่เขาคิดจะยุติความสัมพันธ์กับเธอ เขากับเพียงใจไม่ได้นิยามความสัมพันธ์ทางกายของเขากับเธอว่าเป็นอะไรกัน

        เราสองคนไม่ไช่คนรัก ไม่ใช่คู่นอนคืนเดียวและไม่ใช่

เฟรนด์วิทเบเนฟิต เราสองคนแค่ตักตวงความสุขจากร่างกายของกันและกัน

        เขาไม่นิยาม เธอก็ไม่ได้นิยาม

        ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เกิดขึ้นในค่ำคืนหนึ่งเมื่อสองปีก่อนและมันก็ดำเนินเรื่อยมา

        “คุณพ่อ คุณแม่คะ” เสียงของคุณหมอทำให้สองหนุ่มสาวหลุดจากภวังค์ความคิดของตนเอง

        “จะฝากท้องเลยไหมคะ”

        “ฝากเลยครับ” ภามรีบตอบ เพียงใจยังคงนั่งนิ่งปล่อยให้เขาจัดการทุกอย่าง

        เมื่อจัดการเรื่องฝากท้องเรียบร้อย ภามพาหญิงสาวกลับมายังเพนต์เฮาส์ของเขาเอง มีอีกหลายเรื่องที่เขาต้องพูดคุยกับเธอ

        เพียงใจไม่ได้ขัดขืนหรือดื้อดึง เธอเดินตามเขาอย่างว่าง่ายเหมือนอย่างทุกครั้งที่มาหาเขาอย่างว่าง่าย

        ทุกอย่างในห้องยังเหมือนเดิม แต่ใจของเธอเวลานี้กลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ใจที่เคยเจ็บมันยากจะกลับมาเหมือนเดิม

เพียงใจเดินไปยังมุมที่เธอชอบนั่งเป็นประจำตลอดสองปีที่ผ่านมา

        หญิงสาวในเดรสสีดำลายดอกไม้สีขาวนั่งริมกระจกใสบานใหญ่เบื้องหน้าคือวิวของเมืองหลวงในเวลากลางวัน ความร้อนภายนอกไม่อาจผ่านกระจกกรองแสงเพื่อมาทำร้ายคนที่นั่งตรงนั้นได้

        ภามทรุดกายนั่งลงตรงหน้าเธอ

“เพียง” เสียงเรียกของเขาทำให้คนที่เหม่อมองกระจกด้านนอกหันกลับมามองใบหน้าหล่อเหลา

“ค่ะ” เสียงขานรับของเธอเบาหวิว

“ไว้คลอดลูกแล้วเฮียจะหย่าให้นะ ไม่ต้องกังวลเฮียจะเลี้ยงเอง” ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะปล่อยให้เธอไปอยู่กับคนที่เธอรัก ความตั้งใจเดิมของภามยังคงเป็นตามนั้น แม้ว่าครั้งนี้จะเจ็บแต่เขาก็ต้องทำ

“ค่ะ” เขาต้องการแค่ลูก ที่บอกรัก ที่แต่งงานเพียงเพราะลูกสินะ ไม่ว่าจะการตัดสินใจใด เธอไม่เคยมีส่วนได้ตัดสินใจเลยสินะ

“เท่านี้ใช่ไหมคะ เพียงอยากกลับบ้านแล้ว”

“เฮียขอโทษนะ”

“ขอโทษเรื่องอะไรคะ”

“ที่ทำเธอท้อง” ดวงตาของเพียงใจไหววูบ

“เฮียก็ป้องกันแล้วนี่ ช่างมันเถอะ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด” ครั้งแรกที่มีอะไรกันเขาก็ขอโทษเช่นนี้เหมือนกัน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเราสองคนคือความไม่ตั้งใจทั้งนั้น

หญิงสาวยกมือขึ้นปิดปากตัวเองพร้อมเดินตรงไปยังห้องน้ำทันที เสียงอาเจียนของเธอทำให้ภามรีบตามไป เขาลูบหลังคนตัวเล็กเบา ๆ เห็นอาการของเธอแล้วภามก็อดคิดถึงคำพูดของคุณหมอที่บอกว่าคุณแม่อาจเริ่มมีอาการแพ้ แต่เขาไม่คิดว่าเธอจะแพ้หนักถึงขั้นอาเจียนออกมาหมดไส้หมดพุงเช่นนี้

“เฮียภามออกไปก่อน” กลิ่นเขายิ่งทำให้เธอเวียนหัวและอยากอาเจียน

“แต่...” ภามละล้าละลังด้วยความเป็นห่วง

“เพียงเหม็นเฮีย ออกไปก่อน” นอกจากน้องไม่รักเขาแล้วน้องยังเหม็นเขาอีกด้วย คำพูดของเธอทำให้ภามนึกย้อนถึงอดีตเมื่อครั้งเยาว์วัย

เด็กหญิงเพียงใจที่เรียกหาเฮียภามตลอดเวลาตั้งแต่ลืมตาดูโลก แต่วันหนึ่งเด็กหญิงตัวน้อยกลับบอกกับพ่อของเธอว่า

“พ่อจ๋า เพียงใจอยากแต่งงานกับพี่นนท์ พี่นนท์หล่อดี”

“พ่อจ๋า เพียงใจรักพี่นนท์”

ไม่ว่าวันนั้นในวัยสี่ขวบหรือว่าวันนี้เพียงใจก็ยังคงรักแค่นนท์ลูกพี่ลูกน้องของเขาสินะ

ภามกลับมายังห้องครัวหามะนาวในตู้เย็นจัดการผ่าและบีบลงบนน้ำเย็นจัดโรยเกลือชมพูเล็กน้อย คิดว่านี่น่าจะช่วยอาการคนแพ้ท้องได้ ต้องกินอะไรเปรี้ยว ๆ ซึ่งในห้องนี้ก็มีเพียงมะนาวเท่านั้น

“เพียงเป็นไงบ้าง” เธอเดินออกจากห้องน้ำมาด้วยใบหน้าซีดเซียว ภามรีบตรงเข้าไปอุ้มทันที

“ไม่ต้องอุ้ม”

“อย่าดื้อ!” เสียงดุของเขาทำคนท้องที่อารมณ์อ่อนไหวยิ่งอ่อนไหวกว่าเดิม ใบหน้าสวยงอง้ำอย่างไม่พอใจ น้ำตาเจ้ากรรมก็รื้นเหมือนจะไหลออกจากตาอย่างห้ามไม่ได้

ภามวางร่างเล็กบนโซฟาเบด จากนั้นก็เลื่อนแก้วน้ำที่เตรียมไว้ให้แม่ของลูก ส่วนตัวเขาขยับห่างออกไปไกลอีกหน่อย เดี๋ยวเธอเหม็นเขาอีก”