บทที่7

“มะนาวน้ำแร่ใส่เกลือชมพู ที่นี่มีแค่มะนาวที่เหลือในตู้เย็น” ตั้งแต่เขากับเธอยุติความสัมพันธ์อาหารสด ผัก ผลไม้ที่เคยมีอยู่ในตู้เย็นภามก็ไม่เคยสั่งให้แม่บ้านซื้อเก็บไว้ให้อีกเลย เพราะเขาแทบไม่เคยกลับมาที่ห้องนี้อีกเลยตั้งแต่เลิกกับเธอ

“ขอบคุณค่ะ” เพียงใจยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ความเค็มและความเปรี้ยวของมะนาวช่วยให้อาการคลื่นไส้ดีขึ้นมากทีเดียว

“เธอนอนพักก่อนนะ เดี๋ยวเฮียสั่งอะไรให้กิน”

“ไม่เอา เพียงอยากกลับบ้าน”

“อย่าดื้อเดี๋ยวอ้วกบนรถทำยังไง นอนนี่แหละ” เป็นอีกครั้งที่ภามต้องทำเสียงดุทั้งที่ไม่อยากทำ

เพียงใจตื่นขึ้นมาในบ่ายของวันหลังจากหลับเป็นตายบนโซฟาเบดตัวเดิม ตั้งแต่รู้ตัวว่าตัวเองท้องเธอรู้สึกว่าตัวเองง่วงนอนตลอดเวลา ยิ่งงดกาแฟยิ่งทำให้ตัวเองง่วงแทบจะหลับ

“อื้ม...ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทักทายจากคนข้าง ๆ ทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง เพิ่งรู้ตัวว่าเวลานี้เธอซุกหน้ากับอกกว้าง

“อือ หิว มีอะไรกินบ้าง” คนท้องตื่นขึ้นมาก็ถามหาของกินในทันที

“เจ้าตัวเล็กหิวแล้วเหรอ” ภามวางมือใหญ่ไว้บนหน้าท้องเธอ เพียงใจเผลอกลั้นลมหายใจและใจเจ้ากรรมก็เต้นโครมคราม

แม้จะเคยลึกซึ้งแต่เธอกับเขาก็เลิกรากันแล้ว การถูกเขาแตะเนื้อต้องตัวแบบนี้เธอจึงไม่ชินและรู้สึกวูบวาบอย่างบอกไม่ถูก อาการที่เป็นคล้ายจะเขิน คล้ายจะไม่ชิน

“เฮียซื้อราดหน้าเจ้าที่เธอชอบมาให้”

“หมี่กรอบหรือเปล่า” คนท้องตาเป็นประกาย เมื่อคิดถึงอาหารที่ตัวเองชอบ

“อื้อหมี่กรอบ”

คนท้องเมื่อได้ยินว่าเป็นราดหน้าหมี่กรอบที่ตัวเองชอบก็ลุกพรวดทันที แต่เพราะลุกเร็วเกินไปทำให้หน้ามืด ดีที่ว่าภามประคองไว้ทัน

“ใจเย็น ๆ ราดหน้าไม่หนีไปไหนหรอก ทำอะไรต้องระวังบ้างเพียง เธอไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ เดี๋ยวเฮียไปอุ่นให้” คนโดนดุหน้าง้ำ หากแต่คนดุกลับไม่สนใจ ตรงไปยังส่วนของห้องครัวเพื่ออุ่นราดหน้า

“เพียงมากินได้แล้ว” เสียงเรียกจากคนหน้าดุดังขึ้นในอีกสิบนาทีต่อมา เพียงใจที่ก่อนหน้านี้ยังงอนเขาที่โดนดุ แต่เมื่อคิดถึงราดหน้าทะเลหมี่กรอบเจ้าโปรด ความงอนก็อันตรธานหายไปทันที

เส้นหมี่กรอบสีเหลืองทองตัดกับผักคะน้าฮ่องกงสีเขียวสดต้นอวบ ๆ วางคู่กับปลาหมึกและกุ้งแชบ๊วยตัวโต

“น่ากินมาก” เพียงใจพูดด้วยตาเป็นประกาย

“ขอบคุณหรือยัง” ภามพูดกระเซ้าพร้อมทั้งทำท่าจะยกจานราดหน้าหนี

“ขอบคุณค่ะ” เพียงใจรีบยกมือไหว้จากนั้นก็รีบจับจานราดหน้าไว้แน่น

“กินเยอะ ๆ” ภามว่าพร้อมทั้งลูบผมคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู ของกินยังล่อลวงเธอได้เสมอ   

        

บทที่ 5 เจ้าบ่าว

“เฮียมีอะไรเปล่า” เดียร์หรือรันรดาน้องสาวคนรองที่อายุห่างจากภามสามปีเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอไอแพด เมื่อเห็นพี่ชายมายืนอยู่ตรงหน้าเธอ

“เฮียจะแต่งงาน เราช่วยจัดงานให้หน่อย” คำตอบของพี่ชายทำคนเป็นน้องนิ่งค้างตาเบิกโตด้วยความตกใจ พี่ชายเธอเนี่ยนะจะแต่งงาน แฟนสักคนยังไม่มีแล้วจะแต่งงานกับใครหรือว่าลูกสาวของนักการเมืองที่มีข่าววันก่อน  

“เฮียไปทำใครท้องมาเนี่ย” น้องสาวถามอย่างหยอกล้อ ก่อนที่ตาจะเบิกกว้างอีกครั้งเมื่อได้ยินคำพูดต่อมาจากพี่ชาย

“เพียงใจ”

“ฮะ! เพียงใจไหน”

“เพียงใจ หวัง”

“ฮะ! เจ้าเพียงลูกอาทีปกับอาพลอยใส” รันรดาร้องอย่างตกอกตกใจ มองหน้าพี่ชายอย่างไม่อยากเชื่อ

“เออ ก็มีอยู่เพียงใจเดียวนั่นแหละ” ภามตอบอย่างขอไปที เขาไม่มีเวลามาจัดการเรื่องงานแต่งงาน ยิ่งเพียงใจด้วยแล้วเขาไม่อยากให้เธอทำอะไรเลย เป็นห่วงเจ้าตัวเล็กในท้องด้วย งานแบบนี้เหมาะสมที่สุดก็คงเป็นน้องสาวเขานี่แหละ

รู้จักคนเยอะ มีสไตล์และน่าจะรู้ใจเพียงใจมากกว่าเขา

“เฮียภามนี่นะ สมภารกินไก่วัด” รันรดาเอ่ยพร้อมส่งสายตาจับผิด ที่เป็นห่วง หวงเหมือนน้องสาวที่แท้จะเก็บไว้กินเองนี่เอง

“อะไรเล่า ไปจัดการ”

“งบเท่าไหร่”

“จัดไปเถอะอยากใช้เท่าไหร่ก็ใช้ ไม่เอาแขกเยอะนะ เฮียกลัวเพียงเหนื่อย”

“อุ้ย เป็นห่วงเป็นใย” รันรดายังไม่หยุดแซว หรี่ตามองอย่างจับผิด

“น้องต้องเรียกเพียงใจว่าพี่สะใภ้ไหมเนี่ย ไม่คุ้นเลยแฮะ เฮียภามเลี้ยงต้อยอะ เล่าให้ฟังหน่อยสิได้กันตอนไหน”

น้องสาวส่งสายตาวิบวับตื่นเต้นกับเรื่องใหม่ที่ไม่เคยอยู่ในจินตนาการ

“พอใจก็อยากรู้”

เสียงของคนที่มาใหม่ทำทั้งสองคนตกใจ ก็ใครจะคิดว่าอยู่ ๆ จะมีคนบุกมาถึงชั้นสองของบ้าน

“มาได้ไง” รันรดาถามคนมาใหม่ด้วยสายตาฉงน

“มากับแฟนค่ะ” แฟนที่พอใจว่าก็คือหนุ่มที่ยืนข้างกายเธอเวลานี้ พอใจกอดแขนแฟนหนุ่มพามานั่งในวงสนทนาโดยที่ไม่ต้องมีใครเชิญให้ลำบากใจ  

“เฮียจะแต่งงานกับเพียงใจจริงเหรอครับ” ภวัตหรือยอช์ตเอ่ยถาม เขาได้ยินเรื่องนี้มาจากแฟนสาวแต่ก็ไม่อยากเชื่อ

“อ้าว นี่ที่รักไม่เชื่อพอใจเหรอคะ” พอใจทำเสียงงอนใส่คนข้างกาย เธอใช้เวลาเล่าตั้งหลายชั่วโมงแต่ดูเหมือนแฟนหนุ่มจะไม่เชื่อ

“เปล่าครับที่รัก พี่แค่อยากให้แน่ใจ”

“ก็นั่นแหละ แสดงว่าที่รักไม่เชื่อพอใจ” หญิงสาวทำปากยื่นใส่แฟนหนุ่มอย่างไม่สบอารมณ์