Share

บทที่ 2

Author: โมโหหิว
“อีกอย่าง ฝากบอกลู่กู่จือด้วยนะ ว่าเลิกเล่นลูกไม้ตื้นๆ พวกนั้นได้แล้ว ฉันไม่หลงกลอีกหรอก”

ได้ยินคำพูดนี้ หัวใจฉันก็เย็นเฉียบไปหมด

ดูเหมือนว่าพี่ชายก็ย้อนเวลากลับมาเหมือนกัน! แต่ทำไมเขาถึงคิดว่านี่เป็นเรื่องโกหกที่ฉันแต่งขึ้นล่ะ?

ชาติที่แล้ว เขาก็เห็นกับตาตัวเองว่าพวกอันธพาลนั่นทรมานฉันกับแม่ยังไง

ทำไมชาตินี้ เขาถึงได้เย็นชาขนาดนี้ล่ะ?

เป็นเพราะผู้หญิงที่ชื่อชุยหมิ่นหลินคนนั้น เป็นเพราะคำพูดลอยๆ ของเธอที่บอกว่า ‘ลู่กู่จือจงใจทำ’ แค่นั้นเองเหรอ?

เงาร่างหนึ่งพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักขึ้นเรื่อยๆ เดินมาหยุดอยู่หน้าประตู

ตามมาด้วยบานประตูที่ถูกกระแทกอย่างรุนแรงขึ้น ตู้เสื้อผ้าเริ่มส่งเสียงครูดไปกับพื้นจนแสบแก้วหู

พวกเราได้แต่มองดูแนวป้องกันของตู้เสื้อผ้าที่ค่อยๆ ไร้ผล จนกระทั่ง... ปัง!

แผ่นไม้ตรงมุมตู้ถูกทุบจนแตกเป็นรอยแยก เผยให้เห็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ตรงหน้าฉันกับแม่

ไอ้คนที่อยู่หน้าประตูส่งเสียงหัวเราะแหบพร่า “พวกแกอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย”

ฉันเอาตัวบังแม่ไว้ ค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปทางเตียงทีละก้าว

จ้องมองแสงสว่างที่ค่อยๆ ลอดผ่านรอยแตกตรงประตู ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงจากการที่ไม่มีอาวุธในมือทำให้เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มหน้าผาก

จากนั้น ประตูก็ถูกงัดออกอย่างป่าเถื่อน เสียงใต้ตู้เสื้อผ้าครูดกับพื้นดังแหลมบาดหูราวกับเหล็กขูดกันดังก้องไปทั้งโสตประสาท

รองเท้าบูทสกปรกมอมแมมคู่หนึ่งเหยียบย่างเข้ามา

“พวกแกคิดว่าดันประตูไว้แล้วจะรอดงั้นเหรอ? ฉันไม่มีความอดทนมาเล่นเกมยืดเยื้อหรอกนะ”

ผู้ชายคนนั้นแสยะยิ้มมุมปาก กวาดสายตาหื่นกระหายสีเหลืองขุ่นมองไปรอบๆ

ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ มองดูมีดสั้นเล่มเงาวับในมือเขา แสงสะท้อนอันเย็นเยียบสาดส่องไปที่ข้อต่อนิ้วมืออันแสนสกปรก

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ตัวฉัน แววตาละโมบและน่าสะอิดสะเอียนราวกับลิ้นงูที่แลบเลีย

“ไม่เลวเลยจริงๆ คิดไม่ถึงว่าจะมีคุณหนูหน้าตาสะสวยขนาดนี้อยู่ที่นี่ด้วย”

แม่กรีดร้องออกมาสุดเสียง “อย่าแตะต้องเธอนะ!”

ฉันกัดฟันแน่น ข่มความสิ้นหวังที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก หันไปกระซิบกับแม่

“แม่ เดี๋ยวไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แม่ห้ามเข้ามายุ่งเด็ดขาดนะ”

“ถอยไปข้างหลังซะ นอกหน้าต่างมีแทรมโพลีนอยู่ กระโดดลงไปน่าจะช่วยลดแรงกระแทกได้”

“แล้วรีบวิ่งไปหาเผยซิวจือที่บ้านตระกูลเผยข้างๆ ให้เขาพาคนมาช่วยหนู”

ผู้ชายคนที่แกว่งมีดไปมาค่อยๆ เดินคุกคามเข้ามา พวกเราไม่มีเวลาแล้ว

ยังไงซะชาติที่แล้วก็เคยโดนทรมานมาแล้ว ชาตินี้ไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องปกป้องแม่เอาไว้ให้ได้

“จือจือ แม่จะทิ้งลูกไว้ได้ยังไง!”

ฉันบีบข้อมือแม่ไว้แน่น

“เชื่อหนูเถอะ แม่แค่กระโดดลงไป แล้วรีบไปที่บ้านตระกูลเผย ขอแค่แม่รอดชีวิต ทุกอย่างก็ยังมีความหวัง”

วินาทีนั้น ผู้ชายคนนั้นก็ยื่นมือมาผลักตู้เสื้อผ้าที่สั่นคลอนแล้วเดินประชิดเข้ามา

“แม่ รีบกระโดดเร็ว!” ฉันร้องตะโกนด้วยความร้อนรน

ทว่า แม่กลับพุ่งพรวดเข้าไปหาผู้ชายคนนั้น

แม่กอดแขนทั้งสองข้างของเขาไว้แน่นแล้วออกแรงดึงสุดชีวิต พยายามจะลากเขาให้ถอยหลังไป

“จือจือ! รีบกระโดด รีบหนีไป! แม่ไม่มีวันยอมให้พวกมันจับตัวลูกไปได้หรอก!” น้ำเสียงของแม่สั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

“แม่!!”

ฉันตะโกนเรียกเสียงหลงด้วยความตกใจสุดขีด

ได้แต่มองดูมีดเล่มนั้นแทงทะลุแผ่นหลังของแม่ไปอย่างไม่ลังเลในจังหวะที่ผู้ชายคนนั้นเงื้อมือขึ้น!

สีแดงฉานในชั่วพริบตานั้นพุ่งทะลวงเข้ามาในสมอง บดขยี้สติสัมปชัญญะทั้งหมดที่กำลังช็อกของฉันจนแหลกละเอียด

แม่หอบหายใจด้วยความเจ็บปวด แต่ยังคงกอดเอวผู้ชายคนนั้นไว้แน่น แล้วตะโกนบอกฉันอย่างร้อนรน

“กระโดดสิ! จือจือ รีบกระโดดสิ แม่ไม่อนุญาตให้ลูกลังเลนะ!”

เลือดในกายฉันราวกับถูกแช่แข็ง แต่สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดมันทำงานโดยอัตโนมัติ

ขืนสู้กันซึ่งๆ หน้าก็ไม่มีทางชนะแน่ ฉันพุ่งไปที่ขอบหน้าต่าง แล้วกระโดดลงไปอย่างไม่ลังเล

ตอนที่ตกลงมา แทรมโพลีนดีดตัวกลับอย่างแรง ฉันรู้สึกปวดแปลบถึงกระดูกแล่นปราดจากข้อเท้าขึ้นมาถึงน่อง

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่   บทที่ 11

    เขานึกถึงตอนที่พวกเขารู้จักกันครั้งแรกเธอเป็นแค่ผู้ช่วยตัวเล็กๆ แต่งตัวเรียบง่าย ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอาง ดูบริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับดอกลิลลี่เธอไม่ชอบของแบรนด์เนม ไม่ลุ่มหลงในความฟุ้งเฟ้อ เขาถูกเสน่ห์อันบริสุทธิ์ในตัวเธอดึงดูดอย่างจังจนหลงคิดไปว่าเธอคือรักแท้ในชีวิตของเขาชุยหมิ่นหลินถ่มน้ำลายลงพื้น “ใครบ้างไม่ชอบเงิน ถ้าคุณไม่มีเงิน ฉันจะไปอ่อยคุณทำไม!”“เลิกฝันกลางวันได้แล้ว คุณก็เน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็นอยู่ที่นี่คนเดียวไปเถอะ!”เธอจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ หันหลังเตรียมตัวจะเดินจากไปบาดแผลบนตัวเธอยังเอาไปเรียกร้องความสงสารจากเผยซิวจือได้ ดีไม่ดีอาจจะกู้ความสัมพันธ์ครั้งนี้กลับมาได้ด้วยซ้ำแต่พอเดินไปถึงหน้าประตู ตำรวจสองนายก็เข้ามาขวางเธอไว้“สวัสดีครับ จากคำให้การของคนร้ายในคดีบุกรุกและทำร้ายร่างกายที่บ้านตระกูลลู่เมื่อวันที่ 1 มีนาคม ในฐานะผู้ต้องสงสัย รบกวนคุณตามพวกเราไปที่โรงพักด้วยครับ”ชุยหมิ่นหลินลุกลนขึ้นมาทันที “ไม่นะ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย ไม่เกี่ยวกับฉัน…”ลู่กู่เฟิงที่อยู่ด้านหลังกัดฟันกรอด แผดเสียงคำรามลั่น“ที่แท้ก็เป็นเธอ! เป็นเธอ! เป็นเธอที่ทำให้

  • เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่   บทที่ 10

    ทุกอย่างเป็นไปตามที่ฉันคาดการณ์ไว้จริงๆ บริษัทเล็กๆ ที่ลู่กู่เฟิงก่อตั้งขึ้น แม้จะเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่แถมยังจัดงานเปิดตัวซะใหญ่โตอลังการ แต่กลับแทบจะไม่มีบริษัทไหนมาติดต่อร่วมธุรกิจด้วยเลยในช่วงแรกๆ ก็พอจะมีโปรเจกต์เล็กๆ บางเจ้าที่อยากจะมาเจรจาร่วมธุรกิจด้วยเพราะเห็นแก่หน้าตระกูลลู่แต่ลู่กู่เฟิงกลับไม่เห็นอยู่ในสายตาเลยสักนิด ถึงขั้นฉีกหน้าบริษัทพวกนั้นต่อหน้า“พวกแกไม่มีปัญญาแม้แต่จะควักเงินลงทุนให้มันดูเป็นชิ้นเป็นอันด้วยซ้ำ ยังมีหน้ามายืนคุยเรื่องธุรกิจอยู่อีกเหรอ”ข่าวลือแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว บริษัทของลู่กู่เฟิงก็ตกอยู่ในสภาวะไม่มีใครเหลียวแลทันทีบรรยากาศในห้องทำงานของเขาเย็นเยียบจนแทบจะถึงจุดเยือกแข็งส่วนชุยหมิ่นหลินที่ตอนแรกยังพอเกาะใบบุญเขาทำตัวกร่างไปทั่วได้ พอเห็นว่าไม่มีเงินเข้ากระเป๋าทุกวันเข้า เธอก็เริ่มลุกลนขึ้นมาเหมือนกัน“กู่เฟิงคะ หรือว่าพวกเราจะรับงานโปรเจกต์เล็กๆ มาทำก่อนดี ต่อให้จะเล็กแค่ไหน ขอแค่พอมีรายรับเข้ามาบ้างก็…”ชุยหมิ่นหลินพยายามสรรหาคำพูดอย่างระมัดระวัง แต่ยังพูดไม่ทันจบ ลู่กู่เฟิงก็ขัดขึ้นด้วยสีหน้าทะมึนตึง“หมิ่นหลิน คุณคิดว่าผมจะล้มเ

  • เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่   บทที่ 9

    “พอได้แล้ว ไม่ต้องไปขอร้องพวกเขากันหรอก ครอบครัวแบบนี้ ไม่มีซะยังจะดีกว่า! หมิ่นหลิน พวกเราไปกันเถอะ”ฉันหันหน้าหนี รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาตงิดๆ ไม่อยากดูฉากละครรักลึกซึ้งนี้อีกแล้วชาติที่แล้ว ตอนที่ลู่กู่เฟิงทรมานฉันจนตาย เขาเอาแต่พร่ำบอกว่า“จดหมายลาตายของหมิ่นหลินบอกไว้หมดแล้วว่าทุกอย่างเป็นละครที่แกจัดฉากขึ้นมาเอง ก็แค่เพื่อจะหลอกให้ฉันออกไปแล้วลงมือทำร้ายเธอ”“เป็นเพราะคนชั่วช้าอย่างแกนี่แหละที่ทำร้ายหมิ่นหลินจนตาย แล้วยังทำให้แม่ต้องมาเจ็บหนักอีก”ชาติที่แล้วฉันเคยคิดว่าเขาแค่ถูกชุยหมิ่นหลินหลอกใช้ให้ตาบอดแต่ดูจากตอนนี้แล้ว เขาแค่ไม่อยากยอมรับว่าเรื่องผิดพลาดทั้งหมดมันเกิดจากเขาต่างหากและเขาก็เกลียดฉันจนอยากจะให้ฉันตายๆ ไปตั้งนานแล้วพอเขาฆ่าฉัน เขาก็จะได้สบายใจ“หยุดเดี๋ยวนี้!”จู่ๆ พ่อก็เอ่ยปากขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบ “ในเมื่อจะไป ก็ออกไปแต่ตัวเปล่าๆ อย่าหวังว่าจะได้เงินติดตัวไปแม้แต่แดงเดียว”ลู่กู่เฟิงชะงักอึ้งไป เขาคงคิดไม่ถึงว่าพ่อจะเด็ดขาดขนาดนี้“พ่อ…”“ไสหัวไป!” พ่อตวาดลั่น ขัดจังหวะคำพูดของเขาลู่กู่เฟิงโอบกอดชุยหมิ่นหลิน เดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

  • เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่   บทที่ 8

    พี่ชายชี้หน้าฉันทันที บ่นอย่างไม่พอใจ“ครั้งนี้ก็เป็นเพราะลู่กู่จือหาเรื่องอีกนั่นแหละ! ยัยนี่ก็แค่อิจฉาหมิ่นหลิน ทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่ แต่งเรื่องว่ามีโจรบุกบ้านอะไรนั่น!”“พอได้แล้ว!”แม่พูดขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คนที่ทำผิดพลาดครั้งใหญ่คือแกต่างหาก!”“เพื่อผู้หญิงแค่คนเดียว ถึงกับไม่สนความปลอดภัยของคนในครอบครัว กู่เฟิง แกทำให้แม่ผิดหวังมากจริงๆ!”หลังจากที่แม่ได้รับบาดเจ็บ ก็โทรหาลู่กู่เฟิงหลายต่อหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่รับสายเลยยิ่งไปกว่านั้น ในตอนที่กำลังสะลึมสะลือ แม่ได้ยินสายที่พวกโจรโทรหาลู่กู่เฟิง เขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่แยแสเลยว่า“พวกแกอยากจะฆ่าก็ฆ่าไปสิ อย่ามารบกวนฉันกับหมิ่นหลินดูฝนดาวตกนะ ซวยชะมัด!”การที่ถูกลูกชายแท้ๆ ของตัวเองทำตัวเย็นชาใส่แบบนี้ ทำให้หัวใจของแม่เย็นเยียบไปอย่างสมบูรณ์สีหน้าของพี่ชายดูแย่ลง แต่เขาก็ยังคงปั้นหน้า ‘ฉันไม่ผิด’ เชิดคอเถียงต่อไป“มันจะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง? คล้อยหลังฉันพาคนออกไปปุ๊บ ก็มีโจรบุกเข้ามาฆ่าคนชิงทรัพย์ในบ้านปั๊บเลยเนี่ยนะ?”“แม่ครับ แม่ต้องอย่าไปหลงกลนังเด็กเมื่อวานซืนอย่างลู่กู่จือนะ”“นี่มันคือละครที่ยัยนี่

  • เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่   บทที่ 7

    ชุยหมิ่นหลินฉวยโอกาสซบลงในอ้อมอกของเขา สะอึกสะอื้นเสียงเบา“อย่าเลยค่ะ อย่าให้พี่น้องต้องมาผิดใจกันเพราะฉันเลย ฉันจะปวดใจเปล่าๆ…”พี่ชายหันขวับมาถลึงตาใส่ฉันด้วยความโกรธจัดบนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจที่ปิดบังไว้ไม่มิด “ทำไมแกถึงยอมรับหมิ่นหลินไม่ได้?”“เธอทั้งจิตใจดี ทั้งน่ารักขนาดนี้! แกเป็นน้องสาวแท้ๆ ไม่คิดจะซาบซึ้งใจบ้างเลยหรือไงที่เธอมาคอยดูแลความรู้สึกของฉัน?”“แกลุกขึ้นมาขอโทษหมิ่นหลินเดี๋ยวนี้เลยนะ!”พี่ชายกระชากข้อมือฉันอย่างแรง แล้วดึงฉันลงมาจากเตียงผู้ป่วยอย่างเกรี้ยวกราดความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นปราดขึ้นมาจากขาซ้ายที่ยังไม่หายดี กระดูกที่ไร้เรี่ยวแรงราวกับจะหักสะบั้นเป็นสองท่อนในพริบตาฉันล้มทรุดคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว มือค้ำยันแผ่นกระเบื้องอันเย็นเฉียบ ในหัวมีเสียงวิ้งๆ บาดแก้วหูดังก้องไปหมดพี่ชายปั้นหน้าทะมึน ตวาดเสียงเย็น “ลุกขึ้นมา!”“ขอโทษหมิ่นหลินเดี๋ยวนี้!”ฉันแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา ปรายตามองเขา ความโกรธที่เดือดพล่านอยู่ในอกแทบจะแผดเผาสติสัมปชัญญะจนขาดผึง“พี่คะ ฉันอยากจะรู้จริงๆ ว่าเธอก็เป็นแค่คนนอกที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่เดือน”“ม

  • เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่   บทที่ 6

    ไฟหน้าห้องผ่าตัดสว่างขึ้น การเคลื่อนไหวหลังบานประตูนั้นมองไม่เห็นชัดเจนฉันกำหมัดแน่น ยืนแข็งทื่ออยู่หน้าประตู ร่างกายตึงเครียดไปหมดราวกับสายธนูที่ใกล้จะขาดเสียงฝีเท้าเงียบเชียบดังมาจากด้านหลัง เผยซิวจือเดินตามมาเขาก้มดูขาของฉันแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมเสียงเบา“จือจือ ขาของเธอเจ็บหนักมากนะ อย่างน้อยก็ให้หมอดูหน่อยเถอะ”“ถ้าต้องทำแผล ฉันจะไปช่วยเฝ้าดูสถานการณ์ทางห้องผ่าตัดให้…”“นายเลิกหลงตัวเองได้แล้ว!”ฉันถลึงตาแดงก่ำใส่เขา “มีนายอยู่ ฉันถึงได้ไม่วางใจไง!”สีหน้าของเขาซีดเผือดลง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกเผยซิวจือยืนอยู่ข้างๆ ฉัน กดโทรศัพท์หาลู่กู่เฟิงพี่ชายฉันเพื่อเร่งให้เขากลับมาโถงทางเดินเงียบสงัด จนฉันได้ยินเสียงหงุดหงิดรำคาญใจของพี่ชายจากปลายสายอย่างชัดเจน“นี่นายก็หลงเชื่อคำโกหกของลู่กู่จือไปด้วยงั้นเหรอ?”“ยัยนั่นชอบโกหกมาตั้งแต่เด็ก ครั้งนี้เพื่อจะหลอกให้ฉันกลับไป ถึงขั้นแต่งเรื่องบ้าบอไร้สาระแบบนี้ขึ้นมาเชียว”เผยซิวจือพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน “นายรีบกลับมาเถอะ! มีโจรบุกมาจริงๆ แม่กับน้องสาวนายบาดเจ็บกันหมดแล้วนะ!”พี่ชายแค่นเสียงหัวเราะอย่างดูถูก “พ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status