EP. 7

EP. 7

หลายวันต่อมา..

               คนตื่นเช้าอยู่เป็นนิจกำลังเดินวนไปวนมาอย่างใช้ความคิด ดวงตาจับจ้องประตูห้องที่ถูกจอมทัพสั่งห้ามไม่ให้เคาะ ห้ามเข้าโดยพลการ จะหยิบอะไรในห้องไปใช้ต้องบอกก่อน ล่าสุดเธอถูกดุเรื่องหมวก เมื่อก่อนเขาไม่เคยหวงของ แต่ตอนนี้หวงทุกอย่าง กระทั่งเนื้อตัวก็หวง แตะนิดแตะหน่อยก็ทำหน้าดุใส่

               “จะสิบโมงแล้วยังไม่ตื่นอีกเหรอ”

               ถึงเป็นวันหยุดแต่จอมทัพก็ควรตื่นมากินข้าวเช้า นาเดียร์จึงลังเลว่าจะเคาะเรียกดีไหม

               ยืนขบริมฝีปากอยู่สักพักก็ตัดสินใจเดินไปแนบหูกับประตู ได้ยินแว่ว ๆ เป็นเสียงอืออา คิ้วสวยขมวดเป็นปมสงสัยว่าคนข้างในกำลังทำอะไร ไม่กี่อึดใจต่อมาก็ได้ยินเสียงเรียก

               “เดียร์ ซี้ด”

               “!!” หญิงสาวแนบหูเข้าไปชิดยิ่งขึ้น หากได้ยินไม่ผิดเขาเรียกชื่อเธอใช่หรือเปล่า และไม่ต้องสงสัยนาน เสียงนั้นก็ดังอีกครั้ง

               “เดียร์..อ่าส์”

               ไม่รอให้เรียกซ้ำเจ้าของชื่อตัดสินใจบิดลูกบิดประตูแล้วเปิดเข้าไป ยังไม่ทันมองว่าเจ้าของห้องทำอะไรเธอก็เปล่งเสียงใสแจ๋วออกมา

               “เรียกเราเหรอ? ว๊าย!!!” สิ่งที่เห็นทำให้นาเดียร์ร้องเสียงหลง วินาทีต่อมาก็อ้าปากตาค้างยืนขาแข็งอยู่กับที่

               “เฮ้ย!! เข้ามาได้ไง!!”

               “!!!” ผู้บุกรุกตาโตเท่าไข่ห่าน ปากของเธอสั่นจนพูดไม่ออก

               ภาพท่อนลำขนาดเกือบเท่าแขนตั้งโด่ ขณะชายหนุ่มกำลังนอนสาวมือรูดขึ้นรูดลงพร้อมเชิดหน้าซู้ดปาก ไม่กี่อึดใจของเหลวสีขาวขุ่นก็พุ่งกระฉูดออกจากปลายหัวบานสีชมพู นาเดียร์เห็นเต็ม ๆ ตา ได้ยินเต็มสองหูว่าเพื่อนสุดหล่อกำลังเรียกชื่อตัวเอง

               “ทำไมไม่เคาะ!..ชิท์!” จอมทัพดึงผ้าห่มมาปิดร่างกายส่วนล่างเพื่อกันความอุจาด เขาจิ๊ปากแล้วหยัดตัวลุกนั่งชันเข่า ยกมือเสยผมอย่างหงุดหงิดที่นาเดียร์เห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น สบถด่าตัวเองในใจที่ไม่ยอมล็อกประตู

               “ทะ..ทำอะไร” เธอถามตะกุกตะกัก ถามทั้ง ๆ ที่รู้อยู่เต็มอก อยากเดินหนีแต่ขาแข็งก้าวไม่ออก ร่างกายร้อนรุ่มรู้สึกปวดหน่วงตรงกลางเนินสาว จนต้องยืนหนีบขาเอาไว้

               “เห็นอยู่ยังจะถาม” คนถูกถามหมดคำจะพูด ปฏิเสธไปก็ไม่มีประโยชน์

               “เรา..” ขยับปากได้แค่นั้นแล้วก็หุบฉับลง นาเดียร์กลืนน้ำลายเหนียวลงคอ คิดอกุศลนำไปไกลจนกู่ไม่กลับ

               “ทำไมไม่เคาะก่อน บอกไม่รู้ตั้งกี่รอบเธอก็ไม่จำ”

               คนไม่มีอะไรจะเสียเอ่ยเสียงฉุน คิ้วเข้มขมวดยุ่งพอ ๆ กับหน้าตาที่ยับย่น เป็นอาการของคนเพิ่งตื่นนอนแล้วเงี่ยx เลยทำกิจกรรมแบบผู้ชายก่อนอาบน้ำ ไม่คิดว่านาเดียร์จะพรวดพราดเข้ามา จึงไม่ทันเช็กว่าล็อกประตูหรือยัง

               “ได้ยินทัพเรียก เลยเปิดมาดู ไม่คิดว่า.. เอ่อ มัน..” สีหน้าของหญิงสาวกระอักกระอ่วน ถึงกระนั้นก็ยังจับจ้องคนที่นั่งหัวยุ่งอยู่บนเตียงไม่ยอมมองไปจุดอื่น

               จอมทัพไม่ได้แค่หล่อ แต่หล่อโคตร ๆ ต่างหาก

               ยิ่งตอนเปลือยท่อนบนยิ่งส่งให้น่ามองมากขึ้น มัดกล้ามพองามและผิวขาวผ่องตัดกับหัวนมสีชมพู ริมฝีปากก็แดงแจ๋น่าจูบ ทุกส่วนบนร่างกายกำยำล้วนกระตุ้นความรู้สึกบางอย่าง ที่เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าคืออะไรกันแน่

               "แผล็บ" นาเดียร์แลบลิ้นเลียปากโดยไม่รู้ตัว ดวงตาที่เคยใสซื่อบัดนี้ลุกโชนด้วยความคิดทางเพศ ถึงมีผ้าห่มปกคลุมส่วนนั้นไว้ แต่ความใหญ่โตยังคงตั้งโด่ดันออกมา ไม่อยากคิด แต่ก็ห้ามความคิดไม่ได้จริง ๆ

               “จะมองอีกนานไหม?” จากความอายกลายเป็นภูมิใจนิด ๆ ทำไมจอมทัพจะไม่รู้ว่าสมองน้อย ๆ ของเพื่อนจอมยุ่งกำลังคิดอะไร

               “เดียร์”

               เงียบ..

               “นาเดียร์!”

               “อ๊ะ! ยังไงนะ พูดว่าไงเราไม่ทันฟัง”

               “เราจะอาบน้ำ” จอมทัพกัดปากกลั้นยิ้มเมื่อเห็นอาการเลิ่กลั่ก ถึงกระนั้นเจ้าตัวก็ไม่ยอมถอย ยังมองมาด้วยสายตาวาววับ คงไม่ใช่แค่เธอที่จินตนาการเลยเถิด ตัวเขาเองก็ไม่ต่าง

               คิดลึก คิดอยากมานาน เพียงแต่หักห้ามความต้องการเท่านั้นเอง

               “ก็ไปอาบสิ”

               “เธอจะยืนดูเราแก้ผ้า?"

               “เปล่า..กำลังจะออกไปนี่ไง” คนถูกจับได้หันรีหันขวาง ทว่าก็ยังยืนอยู่ที่เดิม คล้ายกลไกของร่างกายทำงานรวนไปหมด

               “ไม่อยากออกไปเอง งั้นก็แล้วแต่นะ” จอมทัพควานมือหากางเกงใต้ผ้าห่ม คิดว่าถอดเหวี่ยงไว้บนเตียงนี่แหละ แต่จนแล้วจนรอดก็หาไม่เจอ หรือว่า..

               ตายห่า! เมื่อคืนเขานอนแก้ผ้า!

               “หาอะไร ให้เราช่วยไหม?”

               “ช่วยออกไปก่อนเถอะ"

               แม่เจ้าประคุณก็ยังปักหลักอยู่ที่เดิม ไอ้ที่มันควรอ่อนตัวหลังจากน้ำแตกกลับแข็งโด่ไม่ยอมลง ชักเริ่มปวดขึ้นมาอีก จอมทัพจึงถามคนตัวเล็กอีกครั้ง

               “ตกลงจะออกไปปะ?”

               “เราอยากไป แต่..”

               “เป็นอะไรของเธอ!!” อารมณ์ของชายหนุ่มงุ่นง่านขั้นสุด เขาจึงเผลอเสียงดังใส่ และเป็นอย่างที่คิดเมื่อเธอก็แว้ดกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจะร้องไห้

               “เสียงดังทำไม เราตกใจนะ!”

               “ก็เธอดื้อไม่ยอมไปสักที”

               “เราก้าวขาไม่ออก”

               “ตั้งใจเข้ามาดูอะดิ”

               “ทัพทำให้เห็นเอง รู้ไหมว่าภาพมันบาดตามาก!!”

               “บาดตา!”

               ไอ้ทัพอยากจะเอาหัวชนกำแพงตาย แท่งสวรรค์ที่สาวครึ่งมหา’ ลัยแย่งกันอยากลอง กลับถูกนาเดียร์เรียกว่าภาพบาดตา!

               กูจะบ้า!

               “ใช่ไง..อะ ไอ้นั่นของทัพมันบาดตาเรา”

               “เธอกำลังด้อยค่าสิ่งที่เราภูมิใจกับความใหญ่ของมันอยู่นะเดียร์ “

               “ภูมิใจอะไรของทัพ ทุเรศ!”

               “นาเดียร์!!”

               บาดตาไม่พอ เธอยังบอกทุเรศอีก!

               ไอ้ทัพก็เป็นประเภทไม่ยอมคนเสียด้วยสิ เขาจะเปิดผ้าห่มให้เห็นเต็มตาอีกรอบ อยากรู้ว่าเธอยังจะพูดเหมือนเดิมหรือเปล่า

               “ได้เดียร์ได้ ทุเรศนักใช่ไหม!!”

               พรึ่บ!

               “กรี๊ด!!!!!”