ตอนที่ 7 คนคุย

“อยู่กับกู ผ่อนคลายหน่อย นี่แหนะ !”

นิ้วชี้เรียวจิ้มเอาครีมหน้าเค้กมาป้ายจมูกโด่งคนด้านข้าง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเธอแสดงออกว่าพอใจมาที่ได้กวนเขา แต่มีหรือที่อีกฝ่ายจะยอมให้เธอได้ทำอยู่คนเดียว

“แกล้งกูเหรอ”

รอยยิ้มร้ายเผยอขึ้นพาให้อีกคนขนลุกซู่ ชายหนุ่มวาดนิ้วลงบนหน้าเค้กครีมสดแล้วป้ายลงบนใบหน้าอีกคนหลายจุดเป็นการเอาคืน เนื้อครีมที่ว่าละเอียดเทียบไม่ได้เลยกับใบหน้าสวยของคนตรงหน้า

“ซาร์น สิวจะขึ้น ฮ่าฮ่า นี่ !”

เจ้าหล่อนทั้งป้องกันตัวพร้อมทั้งจ้วงเค้กป้ายไปยังหน้าอีกฝ่าย ทั้งสองยื้อยุดพยายามจู่โจมอีกฝ่ายจนสภาพหน้าและเนื้อตัวทั้งสองมีแต่เค้กไม่ต่างกัน

เสียงหัวเราะทั้งสองคลอกันดังก้องห้องหับขนาดกลางแห่งนี้ รอยยิ้มหวานช่วยละลายความเหนื่อยล้าสะสมหลายวันของชายหนุ่มทิ้งไป

“พอแล้ว เลอะหมดแล้ว”

น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยบอกเจ้าของห้องเบา ๆ พลางหยิบทิชชูเช็ดคราบเค้กบนใบหน้าสลวยที่ตัวเองเป็นคนทำออก ความน่ารักเด่นเด้งออกมาแม้จะเลอะเต็มไปด้วยครีมแต่ไม่ได้ลดลงสักนิดเลยในสายตาเขา

“เมษ..”

“หื้ม ?”

สาวน้อยเงยหน้าสบสายตาชายด้วยแววตาใสซื่อ ทว่ากลับถูกสายตาลึกล้ำอีกคู่หนึ่งดึงดูดไว้ไม่ให้เธอหันหนี มันทั้งอบอุ่นแต่ซาบซ่านอยู่ภายในก่อให้เกิดแรงปรารถนาบางอย่างในจิตใจ

ใบหน้าทั้งสองค่อย ๆ ขยับเข้าหากันมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งรับรู้ถึงลมหายใจร้อนของอีกฝ่าย ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอคล้ายรอให้เขากระทำอะไรบางอย่างกับเธอ

ครืด ครืด

ร่างบางสะดุ้งเฮือกรีบดันตัวเองออกให้ห่างจากคนตรงหน้าเมื่อมือถือเครื่องใหญ่มีการแจ้งเตือนเข้ารัว ๆ ใจดวงน้อยของเจ้าหล่อนวูบไหวไม่เป็นจังหวะหายใจไม่ทั่วท้องแปลก ๆ ขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมานาน

เจย์ : สุขสันต์วันเกิดนะครับคุณเมคนสวย

เจย์ : ขอให้ขายดิบขายดีเป็นเทน้ำท่าครับ

เมษา : ขอบคุณค่ะ

“ข.. ขอโทษที”

“ใคร”

เส้นเสียงเข้มขึ้นอีกอีกระดับเมื่อถามถึงบุคคลปริศนาในมือถือ เวลานี้จวนจะเที่ยงคืนอยู่รอมร่อยังมีคนทักมา แถมรูปโพรไฟล์ที่เขาเหลือบเห็นเมื่อครู่เป็นผู้ชายไม่ผิดแน่

“ลูกค้าที่ร้านน่ะ”

“คนคุย ?”

“ก็ไม่เชิง ไม่ค่อยได้คุยกับเขา”

ชายหนุ่มผงกหัวไม่ค่อยพอใจนักก่อนจะหยิบสูทตัวแพงแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็วจนเธอเองแปลกใจเพราะแทบไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน

แต่ทำไม หัวใจเธอถึงรู้สึกแป้วน้อย ๆ ที่เห็นเขาเป็นแบบนั้น..

เมื่อผ่านพ้นขอบประตูร่างสูงโปร่งกำยำก็เซเกือบจะล้มจนต้องใช้แขนดันกำแพงไว้ก่อน เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ประคองตัวเองให้ลงมาถึงรถแล้วทิ้งตัวลงนอนอย่างไม่อายลูกน้อง

ความเหนื่อยล้าจากการหักโหมทำงานอย่างหนักเป็นเวลาต่อเนื่องหลายวันทำให้เขาแทบไม่เหลือพลังอยู่เลย ซ้ำยังรีบเดินทางกลับมาเพื่อให้ทันวันเกิดคนสำคัญ

แต่คงจะมีคนที่รออวยพรวันเกิดเธออยู่อีกหลายคน เขาก็เป็นเพียงเพื่อนอีกคนหนึ่งเท่านั้น..

ลูกน้องคนสนิทสองคนช่วยกันหิ้วปีกผู้เป็นนายขึ้นคอนโดไม่บ่อยครั้งนักที่พวกเขาจะได้เห็นอะไรแบบนี้ เรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในสามเลยก็ได้

“เฮีย !”

“นายน้อย”

ครั้นเมื่อเปิดประตูเข้ามาก็เห็นว่าที่น้องสะใภ้กับน้องชายนั่งอยู่กลางโถง แต่ไม่ได้แปลกใจเพราะเจ้าของห้องเป็นคนอนุญาตเอง

ร่างกำยำถูกวางอย่างทะนุถนอมบนเตียงหนานุ่มแล้วค่อย ๆ บรรจงถอดรองเท้าถุงเท้าให้ แม้จะมีสติดีทุกอย่างแต่เขาในตอนนี้หมดเรี่ยวแรงจะทำอะไรแบบนี้แล้ว

“กลับเลยก็ได้ กูดูต่อเอง”

“ครับ”

ทั้งคมและต้าร์ผงกหัวทำความเคารพแล้วเดินออกจากห้องไป ส่วนเทคแคร์ที่ยืนดูสถานการ์อยู่หน้าห้องก็ถูกแฟนหนุ่มให้ออกไปรอด้านนอกก่อน เพราะเขารู้ดีว่าพี่ชายคงไม่อยากให้ใครเห็นสภาพเขาในตอนนี้เท่าไหร่นัก

ผ้าขาวเปียกพอหมาดเช็ดลงบนหน้าพี่ชายลวก ๆ จนซาร์นรู้สึกถึงความเจ็บ ต้องขมวดคิ้วมองคนทำอย่างไม่พอใจ

“เฮีย มึงแม่ง ! อย่าให้น้องมึงเห็นแล้วกันสภาพนี้”

“บ่นเหมือนเป็นพ่อกูเลยไอ้เวร”

“กูรู้นะว่ามึงเป็นไร ทำเป็นเก่งทนไหวไปเถอะ หมาจะคาบไปแดกก่อนมึง”

“แสนรู้จังนะเซนต์”

“ค_xx !”

ฝ่ามือหนาลูบหัวน้องชายประหนึ่งกำลังทำกับสุนัขตัวโปรดจนเซนต์ขนลุกเสียวสันหลังต้องรีบผละออกจากฝ่ามือพี่ชาย

เพียงไม่นานเจ้าของห้องก็หลับไปอย่างรวดเร็ว ท่าทางเหนื่อยล้าจนหมดพลังแบบนี้ทำให้เซนต์รู้สึกสงสารอย่างบอกไม่ถูก พี่ชายคนโตของตระกูลแบกรับภาระหน้าที่แทบจะทุกอย่างไว้เอง รวมทั้งความรู้สึกที่ไม่อยากเปิดเผยนั่นด้วย แต่มีหรือที่คนคลานตามกันมาจะดูไม่ออก

“เป็นกูนะ ชกท้องข่มขืนแม่ง กลัวทำค_xxอะไรไอ้สัตว์” 

เซนต์พาแฟนสาวออกจากห้องหับแห่งนี้โดยไม่บอกลาเจ้าของห้อง ทิ้งเพียงข้อความไว้ก็เท่านั้น ส่วนคนที่หลับใหลเข้าสู่ภวังค์ไปแล้วก็ไม่น่าจะตื่นมาในเร็ว ๆ นี้เช่นกัน