ตอนที่ 1 เล็งเจ้าของร้าน

 

​ 

Aries café 

ยังตั้งร้านไม่ทันเสร็จดีลูกค้าคนแรกของร้านก็เดินดุ่ม ๆ เข้ามา รูปร่างสูงโปร่งกับสูทผู้บริหารสีเข้มเช่นเดียวกับเนกไทตัดด้วยความสว่างของเชิ้ตตัวในสุดสีขาว ดูยังไงก็หล่อเท่สง่ามีราศีเจ้าของบริษัทจำหน่ายและส่งออกเครื่องดื่ม

“ลืมถอดต่างหูค่ะเฮีย”

แต่ในความเนี๊ยบยังมีจุดบกพร่องให้คนใส่ใจได้เห็น เมษาไม่พูดเปล่ายังยกมือน้อย ๆ ของเธอบรรจงถอดเครื่องประดับที่บ่งบอกความเป็นตัวตนจริง ๆ ของเขาออกส่วนคนที่รู้หน้าที่โน้มตัวลงให้เธอจัดการตัวเองได้ถนัดไม่มีบ่นสักคำ

ตอนที่ไม่ต้องถือหัวโขนผู้บริหารสูงสุดของบริษัทเครื่องดื่มอันดับหนึ่งในประเทศเขาผู้นี้ก็เป็นชายเถื่อนที่ร่ำรวยหรือที่ผู้คนเรียกกันว่ามาเฟียนั่นแหละ เพียงแค่มีไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ เธอคนนี้ก็ด้วย

“อ่ะ เอ๊ะ ! สูบ ?”

“ก็แค่ตอนเครียด โอเค ๆ จะยึดก็ยึดไป”

“ไม่ยึดหรอก มึงรวยเดี๋ยวก็ซื้อใหม่”

เมษายัดบุหรี่ราคาแพงลงกระเป๋าด้านในเช่นเดิม ก่อนจะจัดชุดให้คุณชายแล้วหมุนตัวเข้าเคาน์เตอร์รอรับออเดอร์จากลูกค้าประจำด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจนักจนเขาต้องหยิบบุหรี่ทิ้งลงถังขยะเองเธอถึงยิ้มออก

“เหมือนเดิม ?”

“ครับผม”

เขาผงกหัวให้เพื่อนสาวก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้สูงหน้าเคาน์เตอร์รอรับเครื่องดื่ม ในตอนเช้าก่อนเข้าบริษัทเขาต้องแวะร้านเบเกอรี่แห่งนี้ก่อนเสมอ และเที่ยงก็จะลงมาหรือบางครั้งเธอก็ขึ้นไปส่งหากวันไหนที่ลูกค้าไม่เยอะ

จะว่าไปนี่ก็เข้าสองเดือนแล้วที่ร้านนี้เปิดขายมา ความจริงก็คือเพื่อนรักผู้นี้เสนอให้เธอลาออกจากงานประจำที่ทำอยู่มาเปิดร้านทำตามความฝันที่เธอเคยอยากทำ แถมยังลงทุนให้เสร็จสรรพไม่คิดดอกเบี้ย อยากคืนก็คืนไม่อยากคืนก็ไม่เป็นไร แต่เมษาเองก็ยังอุตส่าห์ทำบัญชีไว้ครบครันจนคนที่ไม่ได้คิดอะไรเริ่มคิดมากกลัวเธอจะเครียดที่ต้องเป็นหนี้จำนวนไม่น้อย

คุณานนต์นั่งค้ำคางมองเพื่อนของตนชงกาแฟอย่างใจเย็น เจ้าหล่อนที่บรรจงใส่เมล็ดกาแฟลงในเครื่อง ยังเห็นใช้แทมป์กดละเมียดละไมผงกาแฟเรียกได้ว่าตั้งใจทุกกระบวนการขั้นตอนจนคนที่เป็นลูกค้าเองรู้สึกได้ว่าเธอใส่ใจลงไปจริง ๆ

“ได้แล้วค่ะเฮีย”

“ขอบคุณครับอีหนู”

ซาร์นยกอเมริกาโน่เย็นเพิ่มช็อตขึ้นจิบแล้วพยักหน้าเอ่ยชมคนชง รสมือนี้ที่เขาติดใจต้องดื่มทุกวัน

ติดใจกาแฟนั่นแหละ ส่วนคนชง.. คงต้องลองก่อน

“มาร้านกูทุกวัน เล็งเด็กในร้านกูไหมเนี่ย”

“ฮึ !” กูเล็งเจ้าของร้านต่างหาก

เสียงในหัวดังกระหึ่มทว่ามีเพียงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เท่านั้นที่ทิ้งไว้เป็นปริศนาให้คนถามสงสัย ท่าทางคลุมเครือแปลก ๆ ของเพื่อนทำให้เมษาคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้นอกจากสิ่งที่เธอถามจะเป็นความจริง

“มันยังมายุ่งกับมึงอยู่ไหม”

“ก็เห็นตาม ๆ อยู่ แต่ไม่ได้เข้ามากวนกูหรอก”

เธอตอบความจริงด้วยสีหน้านิ่งเรียบ เพราะมันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ ไม่ได้มีอะไรเลย แถมเธอยังรู้อีกว่าเขาคอยส่งคนตามปกป้องเธออยู่ตลอดจะให้แฟนเก่าเธอมีช่องเข้ามาได้ยังไง

“มันอยากตายไม่ได้ลาญาติสินะ”

“มึงนี่ ! อย่าไปทำอะไรเขานะ”

มือน้อยฟาดลำแขนแกร่งเบา ๆ ตักเตือนเพื่อนไม่ให้ทำผิด แต่จะฟังไหมเธอก็ไม่รู้หรอกเพราะเขาทั้งหัวดื้อไม่ฟังใคร เรียกได้ว่าเอาแต่ใจขั้นสุดเลยนั่นแหละ

“ห่วงมัน ?”

“กูไม่อยากจองเวรกับเขาต่างหาก”

“จองเวรไหมไม่รู้ แต่ได้จองศาลาแน่ถ้ามันยังมายุ่งกับมึงอีก”

“จิ๊ ! กูพึ่งบอกไป”

และสิ่งที่เธอคิดก็ถูกจริง ๆ นอกจากเขาจะไม่ฟังซ้ำยังขู่ด้วยน้ำเสียงสายตาเป็นการย้ำว่าเขาเอาจริงไม่ล้อเล่น