แนะนำเรื่อง / บทนำ

เพื่อนที่ปรึกษา

“ได้แค่เพื่อน ก็ดีเท่าไหร่”

ซีรีส์นิยายเซต ตระกูลวิระโภคิน

เสี่ยฮาร์นหลงหลิน

หลงกลรัก พี่ว้ากโคตรเลว

รุ่นพี่คนนั้น ฉันจอง

เพื่อนที่ปรึกษา

ไม่มีนอกกาย ไม่มีนอกใจ

จบแฮปปี้ค่ะ

ซาร์น คุณานนต์ วิระโภคิน

25 Y 187 cm. 75 kg. 62..

ลูกชายคนโตของเสี่ยฮาร์นหนูหลิน

กลางวันสวมหัวโขนเป็นท่านประธานหน้านิ่ง เด็ดขาดกับทุกเรื่อง ไม่มีโอกาสให้ใครเป็นครั้งที่สอง

ตะวันลับขอบฟ้าถือมาดมาเฟียเจ้าของบ่อนกาสิโน โหด ดิบ เถื่อน เรื่องที่ใช้ปืนตัดสินได้ ก็ไม่พูดให้เปลืองน้ำลาย

แต่มีเพียงหนึ่งคนที่เป็นข้อยกเว้นของทุกอย่าง..

เม เมษา หารปรีชา

25 Y 168 cm. 58 kg. Cup D

เจ้าของร้านเบเกอรี Aries

อ่อนหวาน อ่อนโยน ไม่อ่อนแอ ความที่เป็นเด็กกำพร้าจึงมีความแกร่งอยู่ในตัวสูง อดทนเก่ง ใจสู้

“มึงชอบ มึงไม่บอกเขาไปวะ”

“เป็นเพื่อนกันก็ดีแล้ว”

.

“มึงดูไม่ออกจริง ๆ เหรอ ว่าซาร์นคิดยังไงกับมึง”

“มันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของกู”

.

“กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้เหรอวะ”

“ตอนไหนล่ะ ตอนที่เป็นเพื่อน หรือตอนที่มันเกินเพื่อนไปแล้ว”

**********

บทนำ

ครืด ครืด~

: Mez

“เงียบหน่อย”

เสียงทุ้มของพี่ใหญ่แห่งตระกูลวิระโภคินอย่าง ซาร์น คุณานนต์ วิระโภคิน กดต่ำเช่นเดียวกับหว่างคิ้วหนา สายตาจ้องมองชื่อที่คุ้นเคยสลับกับเวลาที่นาฬิกาข้อมือ ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วถ้าไม่มีธุระหรือเกิดอะไรขึ้นอีกฝ่ายคงจะไม่ติดต่อตนตอนนี้แน่

(ฮัลโหล)

“ซาร์น ๆ ช่วยด้วย มันจะขึ้นมาคอนโดกู !”

เม เมษา หารปรีชา เพื่อนผู้หญิงคนเดียวของกลุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือร้องขอความช่วยเหลือจากเพื่อนสนิทที่ตนไว้ใจที่สุด

(ไอ้กรณ์ ?)

“ใช่ มันจะทำร้ายกู !”

จากที่คิ้วกดต่ำใช้ความคิดตอนนี้เหยียดตรงเต็มไปด้วยโทสะ เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำของเธอปลุกความบ้าดีเดือดของผู้คุมวิญญาณในตัวเขาให้โชติช่วง

“เฮียกลับก่อน”

ซาร์นลุกขึ้นด้วยความรีบร้อนลนลานพานให้น้องทั้งสองมองตามคนเป็นพี่ ถึงจะรู้ว่าเฮียใหญ่ของพวกเขาไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแต่เพราะความสัมพันธ์พี่น้องยังไงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม

“เฮีย ดึกมากแล้วนะคะ”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเฮียบินเจ็ท”

ฝ่ามือหนาจัดสูทก่อนเอื้อมมือลูบหัวน้องสาวคนเล็ก แม้ท่าทางจะอ่อนโยนแต่มีความรนอยู่นั้นไม่ได้ช่วยให้แซนดี้คลายกังวลลงได้เลย เธอรู้ดีว่าภายใต้ใบหน้าที่สงบนิ่งนี้ในใจของพี่ชายกำลังร้อนรนดั่งไฟเผา

“รีบขนาดนั้นเลยเหรอคะ มีอะไรหรือเปล่า”

“เปล่า เพื่อนเฮียน่ะ”

“พี่เมษา ?”

เขาพยักหน้าตอบแล้วหันไปตบบ่าว่าที่น้องเขยและสุดท้ายสั่งลาน้องชายที่เข้าใจเขาดี ก่อนจะติดต่อให้เครื่องบินส่วนตัวมารับให้เร็วที่สุด

แม้จะใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงในการเดินทาง แต่เขากลับกระวนกระวายใจไปหมด มือแกร่งกำจนขึ้นสันกล้ามเนื้อ เขาทั้งห่วงเธอที่เป็นเพื่อนและโกรธอีกคนที่เธอเอ่ยถึงแม้จะเป็นแฟนของเธอก็ตาม

เหนือหลังคาบ้านดาดฟ้าตึกมีเครื่องบินลำหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวอย่างเร่งรีบเพราะผู้โดยสารตอนนี้แทบจะนั่งนิ่งไม่ได้ จนลูกน้องที่รับหน้าที่เป็นพลขับเร่งสปีดใช้ความเร็วสูงสุดของยานพาหนะลำนี้

เครื่องบินเล็กลงจอดยังไม่แน่นิ่งผู้โดยสารก็กระโจนลงไปอย่างรีบร้อน ซาร์นวิ่งตาลีตาเหลือกลงบันไดจากดาดฟ้ามาที่ห้องทำงานของตัวเอง ความเหนื่อยหอบจากการเดินทางบวกกับการวิ่งไม่มีเลยถึงร่างกายตอนนี้จะเต็มไปด้วยเหงื่อก็เถอะ

“เมษ !”

ร่างสูงโปร่งยังไม่ทันพ้นประตูปากก็เอ่ยเรียกชื่ออีกคนที่อยู่ในใจ เพียงแต่เธอตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่นี่ มีแค่เพื่อนที่เขาโทรไหว้วานให้ไปหาเธอนั่งหัวโด่อยู่สองคน

“หลับไปแล้ว อยู่ในห้องมึง”

เมื่อได้ฟังคำตอบใจก็สงบลงบ้าง เขาสูดหายใจเข้าเต็มปอดแล้วเดินอย่างเชื่องช้ามานั่งลงโซฟาตัวที่ว่างอยู่ แม้จะเป็นห่วงอยู่มากแต่เมื่อรู้ว่าเธอปลอดภัยก็เพียงพอแล้ว

“เดี๋ยวกูมา”

“เบามือหน่อยแล้วกันเฮีย ลูกน้องมันไม่ได้ผิดอะไร”

เขาไม่อยู่ฟังเดินเข้าห้องมืดที่เต็มไปด้วยลูกน้องเดนตายหลายสิบนายยืนเรียงรายรอเขา ทุกคนในที่นี้ไม่กล้าแม้แต่จะเงยมองหน้าของเจ้านายด้วยซ้ำเพราะความผิดที่ทำตามคำสั่งไม่ได้

​

เพี๊ยะ ! เพี๊ยะ ! กระบอกปืนฟาดลงเต็มแรงที่ข้างแก้มผู้ชายร่างกำยำสองนายเป็นการตักเตือน ทว่าแรงที่เขาใช้นั้นมันทำให้ทั้งคู่ที่โดนเลือดไหลอาบปาก

“ข.. ขอโทษครับนาย”

“กูบอกให้ดูแลเมษดี ๆ ! ไปมุดหัวอยู่ไหนตอนมันจะทำร้ายเมษ !”

“พวกผมเข้าคอนโดคุณเมษไม่ได้ครับนาย นิติจะแจ้งความอย่างเดียวเลย”

ผู้เป็นเจ้าของชีวิตยืนค้ำเอวเหลือบมองลูกน้องแม้เขาจะเข้าใจดีกับสิ่งที่ลูกน้องพูด แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีความผิด หากรอบคอบสักนิดเธอก็คงไม่มีอันตราย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก !

“นายครับ คุณเมษมา”

ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวออกไปเธอคนนั้นก็เข้ามาก่อน จนเขาต้องสั่งให้ลูกน้องออกไปแทนและรีบส่งปืนให้คนสนิททันควัน

สาวน้อยก้าวมาหยุดตรงหน้าเพื่อนรักแม้ไฟจะสลัวแต่ทว่ารอยบนใบหน้าขาวเนียนนั่นกลับชัดเจนประจักษ์ให้เขาเห็น จนอีกคนเริ่มโมโหเดือดดาลขบกัดกรามแน่นขึ้นอีกครั้ง

“มึง.. ทำอะไรพวกพี่เขา ไม่ใช่เพราะกูใช่ไหม”

“เรื่องงาน ลงมาทำไม”

น้ำเสียงกับแววตาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ความอ่อนโยนที่เขาแสดงออกมีแค่ครอบครัวและเธอคนนี้เท่านั้นที่จะได้เห็นมัน

“พวกนั้นบอกมึงอยู่นี่ มึงชอบทำร้ายลูกน้องตอนมาห้องนี้นิ”

คำพูดการกระทำที่ดูเข้าอกเข้าใจกับรอยยิ้มของหญิงสาวตัวเล็กชโลมให้เขาที่กำลังร้อนผ่าวสงบเย็นลง เธอก็ยังเป็นดั่งสายน้ำเย็นของเขาเสมอมา

เพียงแต่ไม่ได้เป็นของเขาแค่คนเดียว..

​

 เพื่อนสนิททั้งสองก้าวเข้าห้องมาพร้อมกันโดยมีเพื่อนอย่างแทนและสิงห์รออยู่ และเหมือนว่ากำลังรอให้เพื่อนสาวคนเดียวของกลุ่มเล่าความเป็นมา

“อยากเล่าไหม”

สิงห์รับหน้าที่เป็นตัวแทนผู้ชายทั้งหมดเอง เพราะดูทรงแล้วให้คนที่อยากรู้ที่สุดคงไม่เอ่ยปากถาม แต่น่าจะไปง้างหาความจริงจากผู้ชายคนนั้นแทน

“คือ.. กูเลิกกับมันแล้ว พึ่งเลิกเมื่อวานแหละ กูจับได้ว่ามันมีคนอื่นแต่มันไม่ยอมรับเลยทะเลาะกัน แล้ว.. มันก็ตบกู”

แค่ฟังที่เธอเล่าความสงบนิ่งก็ขาดผึ่ง เจ้าของผับบาร์แห่งนี้อยากจะตามล่าตัวผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าแฟน (เก่า) ของเธอมาสับเป็นชิ้น ๆ ต้มซุปแล้วสาดทิ้ง ให้หมากินยังกลัวหมาอาหารเป็นพิษตาย

ทว่าความคิดของเขาต้องหยุดลงเมื่อเห็นกระบอกตาที่กำลังเห่อแดงขึ้นของเธอ ก่อนที่น้ำตาใสจะไหลรินอาบแก้ม เมษานั่งก้มมองตักตัวเองสักพักปล่อยให้สายธารอุ่นรินรดใบหน้าเนียนจนพอใจแล้วเงยขึ้นมองเพื่อนทั้งสามเหมือนต้องการระบาย

“ความจริงนี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอก กูแค่ไม่อยากให้พวกมึงเป็นห่วง”

“เม ยังไงพวกกูก็เป็นเพื่อนมึง”

“ซาร์นมันชอบไปต่อยตีกับคนอื่น ฮึ !”

เธอพูดกลั้วหัวเราะพลางปาดน้ำตาลวก ๆ สายตาชุ่มฉ่ำจ้องไปยังเพื่อนที่คนสนิทที่สุดพร้อมบอกเหตุผลที่ตนเก็บไว้ ความจริงเธอแค่ไม่อยากให้เพื่อนต้องเดือดร้อนกับเรื่องของตนเท่านั้นเอง เพราะทุกครั้งที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ผู้ชายคนนั้นที่ทำร้ายเธอมักจะได้รับผลกรรมเป็นเท้าไม่ก็หมัดเป็นการแก้แค้นให้เธอทุกครั้ง

“ที่ร้องไห้เพราะยังรักมัน ?”

คำถามพ่นออกจากปากของผู้บริหารมาเฟีย เสียงเย็นยะเยือกไม่พอใจนั่นทำให้เพื่อนทั้งสองสะกิดกันไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปนี้

“ไม่.. กูแค่เคยรักเขามาก กูพยายามปรับตัวทุกอย่างประคองความรักของกูให้รอดมาจนถึงทุกวันนี้ แล้วกูคบกับเขามาสี่ปีไม่ใช่เวลาน้อย ๆ เลยนะมึง กูเสียดายเวลา”

“เสียดายทำไม เหี้ย ๆ แบบนั้นกูไม่ฆ่าทิ้งก็บุญหัวมันแล้ว !”

ประโยคที่เต็มไปด้วยความโกรธเปล่งอย่างไม่ปิดบัง เมษารู้ดีว่าเพื่อนเป็นห่วงตนแค่ไหน ทุกการกระทำคำพูดเธอรับรู้ได้ตลอด อาจจะเพราะเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวของกลุ่มก็ได้เลยถูกดูแลเป็นอย่างดี

“ฮึ ! มึงก็เป็นอย่างงี้แหละ ชอบใจร้อน”

“กูไม่เคยใจเย็นกับเรื่องของมึงเมษ !”

สายตาเฉียบคมจ้องมองเข้าไปในดวงตากลมของเพื่อนสาว ความในใจที่เก็บกลั้นเอาไว้เขาแทบอยากระเบิดมันออกมา

ไม่รู้ว่าเขาจะทนได้ถึงเมื่อไหร่..

ใจที่พึ่งแตกสลายของสาวเจ้าเหมือนถูกปลอบโยนด้วยสายตาอบอุ่นของเพื่อนสนิท เธอรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้เขา เพื่อนคนนี้ยังคอยเป็นเซฟโซนให้เธอเป็นอย่างดี​