Partager

บทที่ 2

last update Date de publication: 2025-08-29 17:25:17

“อิง แกอิจฉาฉันใช่ไหม” ฉันด่าอิงดาวออกไปอย่างไม่คิด

“ฉันเนี่ยนะอิจฉาแก”

“เออ..หรือแกแอบชอบผัวฉัน”

“โว้..ผัวมโนนะสิ...นั่นใครพฤกษานะแก..แกจำดาวคณะฯเราตอนไปจีบต้นไม้ได้ไหม ยังโดนหน้าแหกกลับมากลางไอจีเลย” ใช่ถ้าพูดถึงความร้าย เขาร้ายจริงแหละ ถ้าจำไม่ผิดเหมือนดาวคณะฯวิทย์ชั้นปีเดียวกันกับฉัน เธอแท็กไปหาเขาในวันวาเลนไทน์พร้อมดอกกุหลาบช่อโต

คนทั้งมหาวิทยาลัยต่างคิดว่าทั้งสองคงคบกันแล้ว แต่ต้นไม้กลับโพสต์รูปน้องหมาแล้วบอกว่ารักแค่ตัวนี้ แถมยังอันฟอลโลไอจีผู้หญิงไปเลย แสบไหมล่ะ...เขาน่ะตัวร้าย ตั้งแต่นั้นมาไม่มีใครกล้าเล่นกับเขาอีกเลย

หลังจากวันนั้นฉันก็แทบไม่เจอเขาอีกเลย เราสองคนเหมือนอยู่กันคนละโลก เพราะฉันต้องออกไปทำงานแต่เช้าและกลับมาตอนค่ำ ส่วนวันหยุดไม่ต้องนึกถึงไม่เคยมีเพราะอย่างงี้ไงเลยไม่มีแฟนสักที แต่ถ้ามีก็คงตัดใจจากพฤกษาไม่ได้อยู่ดี  

วันนี้เราบังเอิญเจอกันอีกครั้ง สายตาสงสัยของเขาที่จ้องฉันทำให้ฉันรู้สึกอึดอัด เพราะที่พักตรงนี้ ชั้นนี้ อย่างที่รู้ว่าราคาของมันไม่ธรรมดา ทั้งราคาขายและก็ค่าเช่า และคนอย่างเขาก็คงน่าจะเดาออกว่า คนธรรมดาอย่างฉันไม่น่าจะมาเช่าได้ นักศึกษาที่อาศัยอยู่ที่นี่ มีแค่สองประเภท หนึ่งคือบ้านรวยแบบเขา สองคือเด็กเสี่ย

ดูจากสายตาของเขาแล้ว ฉันก็คงถูกจัดอยู่ในประเภทที่สองอย่างไม่ต้องสงสัย เราไม่เคยทักทายแนะนำตัวกันอย่างเป็นทางการ ถึงเราจะเคยเจอกันตอนที่เลี้ยงวันเกิดพี่นาย(นางเอกจากเรื่องสายรักสายรหัส)ก็เถอะ แต่ฉันคิดว่าเขาคงแค่รู้สึกคุ้นหน้าฉันเท่านั้นคงจำชื่อฉันไม่ได้หรอก

 แต่ช่างเถอะ จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร อย่างไรเสียต้นไม้ก็เป็นสามีมโนของฉันไปแล้ว

หลังจากวันนั้นที่เจอกันหน้าลิฟต์แล้ว ก็ไม่เคยเจอเขาอีกเลยจนเวลาผ่านล่วงเลยไป จากเกือบสัปดาห์ กลายเป็นสองสัปดาห์ ฉันก็ยังไม่เจอเขาอีกเลย บางวันฉันก็แอบฟังเสียงเปิดประตูนะ อยากออกไปเจอเขาแต่ก็ไม่กล้า...คนแอบรักนี่ลำบากจัง

วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้าย ฉันกับเพื่อนไปเที่ยวฉลองสอบเสร็จกันก่อนปิดเทอม ซึ่งวันนี้สถานบันเทิงเต็มไปด้วยนักศึกษาที่มาฉลองสอบเสร็จ พวกเราเต้นกันแบบสนุกสุดเหวี่ยงฉันก็มึน ๆ นะแต่ก็ไม่ได้เมามาก  กว่าจะกลับถึงห้องเกือบตีสอง ปิดเทอมคงไม่ได้เจอเพื่อน แต่ก็ไม่เป็นไรแค่เดือนเดียว เพราะไม่ใช่ช่วงปิดเทอมใหญ่

ฉันขึ้นลิฟต์มาถึงหน้าห้องตัวเอง ยังไม่ทันเปิดประตูห้องก็มาสะดุดกับร่างคนเมาที่นอนอยู่หน้าห้องเสียก่อน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร ถึงเขาจะนั่งหันหลังก้มหน้า ฉันก็จำเขาได้ ต่อให้เห็นแค่เส้นผมฉันก็จำเขาได้แล้ว

“นายมาทำอะไรหน้าห้องฉัน” ไม่มีเสียงตอบรับจากคนเมา

“ต้นไม้…ไม้” ฉันเขย่าแขนเขาหลายที แต่คนเมาก็คือคนเมาเพราะเขาไม่รับรู้ ได้แต่ตอบอะไรไม่รู้ที่ฉันไม่เข้าใจ

ใจฉันอยากจะทิ้งคนเมาไว้ตรงนี้นะ ฉันพยายามแล้วจริง ๆ  ฉันพยายามจะลากตัวเขาให้กลับห้องของเขาแต่เขาก็ตัวหนักเหลือเกิน แล้วฉันผู้หญิงตัวเล็ก ๆ จะไปแบกผู้ชายตัวโตได้ยังไง

“ไม้ ๆ  ตื่น ๆ” ฉันเรียกเขาหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ไม่เป็นผลเขาไม่ยอมขยับไปไหนเลย ง่วงก็ง่วงทำยังไงดี ครั้นจะดันตัวเขาให้พ้นจากประตูหน้าห้องจะได้เปิดประตูได้ เขาก็ดันนอนตะแคงลงบนพื้น ไม่สนแล้วเมามากง่วงมากตาพร้อมปิดแล้ว เดี๋ยวฉันขอเข้าห้องไปแล้วค่อยโทรบอก พี่ รปภ. ให้มาลากเขากลับห้องแทนดีกว่า

แต่แล้วใครจะคิดว่าคนที่หลับ อยู่ ๆ ก็ตื่นขึ้นมาในตอนที่ฉันแตะคีย์การ์ด แล้วก็รวบตัวฉันเข้ามาในห้องพร้อมกัน ปากร้อนของเขาที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ บดขยี้กับปากฉันอย่างไม่ปรานี

“ปล่อย ปล่อย...ปล่อย..อื้อ” ฉันพยายามดันตัวเขาออกจากตัวฉัน แต่ดูแล้วมันเหมือนเอาไม้จิ้มฟันไปงัดไม้ซุง ไร้ซึ่งกำลังจะต่อต้าน

“อื้อ ... อือ”

เขาก็ไม่ยอมปล่อยตามที่ฉันขอ เพียงไม่นานลิ้นหนา ๆ ของเขาก็เข้ามาอยู่ในโพรงปากนุ่มของฉัน สองลิ้นพันเกี่ยวกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ลมหายใจหอบแรงของเราทั้งคู่ ยิ่งสร้างความต้องการให้เรามากขึ้น

ฉันพยายามจะห้ามเขาด้วยแรงที่มีอันน้อยนิด แต่เขาไม่สนใจแถมยังกอดฉันมากกว่าเดิม เมื่อห้ามเขาไม่ได้ และแรงปรารถนาในตัวฉันก็มีเพิ่มมากขึ้น จากแรงที่คอยผลักไสเขาก็เปลี่ยนเป็นจูบตอบเขา แขนเรียวโอบรัดรอบคอเขา อย่างหลงใหล ไม่อยากออกจากอ้อมแขนของเขา

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เพื่อนนอนไร้สถานะ   บทที่ 63

    สะโพก เผยให้เห็นข้างเอวที่เป็นส่วนเว้าลึกของบอดี้สูทที่หายเข้าไปในกางเกงยีนชุดนี้ทำให้หัวใจผมสูบฉีดอย่างไม่ต้องสงสัย เลือดลมหนุ่มใหญ่วัยจะสี่สิบกำลังจะขาดใจเพราะหวงเมีย“ไม้ว่าวันนี้เราไม่ต้องไปดีไหม นอนฟังเพลงที่บ้านก็ได้เมาก็จะได้หลับ” ผมเริ่มไม่อยากพาเมียไปเลย ไม่อยากให้คนมอง แต่ถ้าจะให้เธอไปเปลี่ยนชุดใหม่มันก็ดูขี้หวงเกินไป หรือผมควรจะทำอย่างไรดี แกล้งป่วยจะได้ผลไหมนะ“ ไม่ได้วันนี้แก้วนัดวี อิงดาวไว้” สองสาวเพื่อนซี้ของเมียผมตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย“อืม แต่ถ้าพ่อไม่อยากไปด้วยแม่ไปคนเดียวก็ได้นะ“ไม่เอาไปด้วย” เรื่องอะไรผมจะปล่อยเมียไปคนเดียว แล้วยิ่งเมียแต่งตัวแบบนี้บอกได้คำเดียวว่าผมไม่มีทางปล่อยไปแน่นอน“งั้นก็ไปค่ะ”“ผ้าคลุมไหม ในนั้นหนาวนะ” ผมแสร้งเป็นหวังดีแต่เพราะหวงนั่นแหละ“ก็ได้ค่ะ” เธอยิ้มให้ผมกอดแขนอย่างออดอ้อน ไม่ชอบเลยที่เธออ้อนแบบนี้เพราะผมจากปกติที่หลงเมียอยู่แล้วกลับหลงหนักกว่าเดิม@เดอะไนต์กู๊ด (The Nightgood)[1] ผมชอบไนต์คลับแห่งนี้มาก ไม่คิดว่าเพื่อนเมียจะชอบเหมือนกัน ผมโทรหาไอ้ฟ้า กับ ไอ้เลให้แวะมาเที่ยวด้วยกัน อย่างที่รู้ ๆ กันพวกเรามันพวกชมรมพ่อบ้

  • เพื่อนนอนไร้สถานะ   บทที่ 62

    ผมชอบนะเวลาได้แกล้งเมียรัก ความรู้สึกเวลาเธอโมโห เธอแหวใส่ผมมันทำให้ผมอบอุ่นใจทุกครั้ง รู้สึกเหมือนได้อยู่กับแม่ เธอมีความเป็นแม่สูงมาก พวกเราเลี้ยงลูกสามคนมาด้วยกัน ยากลำบากเหนื่อยแต่ก็ช่วยกันมาถึงทุกวันนี้ มันดีมากเลย แค่คิดถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาและคิดถึงช่วงเวลาในอนาคตผมก็ยิ้มกับความคิดแล้ว“พ่อขาวันนี้มีผู้ชายมาขอหอมแก้มต้นหลิวด้วย” เสียงเล็กบอกเล่าเรื่องราวของวันนี้ทำให้ผมหน้าตาขึงขังขึ้นมาทันที ใครกันที่มันกล้ามาขอหอมแก้มลูกสาวของผมกัน“แล้วต้นหลิวบอกเขาว่าไงครับ” ผมถามกลับอย่างใจเย็น เมียรักถึงกลับบีบต้นแขนผมอย่างให้กำลังใจไม่ให้โมโหมากจนเกินไป“ต้นหลิวบอกจะมาถามพ่อก่อนค่ะ” ลูกสาวผู้ฉลาดที่สุดของผม“ไม่ได้/ไม่ได้” เสียงลูกชายที่หวงน้องสาวไม่ต่างจากพ่อดังมาจากเบาะหลัง ผืนป่ากับใบไผ่รีบบอกน้องสาวทันที“ลูกได้ยินหรือยังคะ” ผมถามลูกสาวคนเล็ก“ค่ะ” หน้าเศร้าของลูกสาวทำให้ผมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปไม่ได้“ทำไมครับ หนูอยากให้เพื่อนคนนั้นหอมแก้มเหรอครับ”“คือ ต้นหลิวไปหอมแก้มมิกก่อน มิกเลยจะขอหอมบ้าง แต่ต้นหลิวบอกว่าจะมาถามพ่อก่อน” ลูกสาวผมหน้าเสียยิ่งกว่าเดิม ปากน้อยกำลังคว่ำลงอย่างเอาแต่ใ

  • เพื่อนนอนไร้สถานะ   บทที่ 61

    “อยากมากเมียจ๋า” เขาจัดการเสื้อผ้าตัวเองอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งบอกฉันให้จัดการเสื้อผ้าของฉัน หลายวันแล้วที่เราไม่ได้มีกิจกรรมตื่นเต้นแบบนี้เขากระโดดขึ้นเตียงเข้ามาโรมรันจนฉันแทบหายใจไม่ออก จูบเร่าร้อนทำเอาฉันแทบหายใจไม่ออก ฉันทุบอกเขาแรง ๆ ให้รู้ว่าตอนนี้เมียเขากำลังจะขาดอากาศหายใจ“อื้อ” ฉันสูดอากาศหายใจเมื่อเขาปล่อยปากให้สูดอากาศเข้าเต็มที่ เขาเปลี่ยนเป้าหมายไปกินกลางลำตัวฉันแล้ว นั่นยิ่งทำให้ฉันหายใจติดขัดไม่ต่างจากเดิม ไม้เล่นฉันไม่หยุดเลย ทุกการกระทำของเขากำลังจะฆ่าฉันด้วยความสุขจนล้นความร้อนชื้นลากเลียตรงดอกไม้งามจนฉันต้องจิกทึ้ง นอนหอบหายใจให้เขาได้กระทำตามใจ ไม่ไหวแล้วฉันแทบจะตาย เขาหอบฉันขึ้นไปบนยอดเขาก่อนจะปล่อยให้ร่วงลงมาลอยคว้างบนอากาศ ความไหวหวามแตกกระจายไหลรดจนเกิดความฉ่ำชื้น“ไม้ อื้อ” เสียงครางของฉันคือสิ่งที่เขาพอใจ ทุกครั้งเขาต้องเป็นแบบนี้ ปรนเปรอฉันจนหนำใจ ครั้งแล้วครั้งเล่า ถ้าไม่ทำหมันรับรองว่ามีน้องให้เจ้าสามแสบเพิ่มแน่ แต่เพราะไม้ทำหมันแล้ว ยิ่งทำหมันแล้วยิ่งหื่นขึ้นเยอะ ความถี่ของเขามากขึ้น ใช้เวลาแต่ละครั้งแม้นไม่นานในบางครั้งเพราะต้องทำเวลา แต่ระดับความถี่ไ

  • เพื่อนนอนไร้สถานะ   บทที่ 60

    ฉันยิ้มให้กับคุณพ่อลูกสาม เช้ามาความวุ่นวายของคุณพ่อคือจัดการลูกแต่ละคนพาไปโรงเรียน สิ่งที่น่ารักสุดสำหรับผู้ชายคนนี้คือความรักที่มากมายเหลือเกินฉันไม่เคยคิดว่าเขาจะน่ารักได้ขนาดนี้ ยิ่งอยู่ด้วยกันฉันยิ่งหลงรักเขาเพิ่มขึ้นทุกวัน“เป็นอะไรยิ้มไม่หุบ” ไม้ถามฉันในตอนที่นั่งยิ้มมองเขากลับมาจากส่งลูก พ่อคนอื่นอาจวุ่นวายกับการทำงานนอกบ้านแล้วทิ้งเรื่องเลี้ยงลูกให้เป็นหน้าที่ของแม่บ้าน แต่ไม่ใช่สำหรับเขา“ยิ้มเพราะพ่อบ้านน่ารัก”“พ่อก็น่ารักแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว” พ่อ...คำเปลี่ยนเรียกตัวเองตั้งแต่เราสองคนเริ่มมีลูก ตอนนี้ลูกคนที่สามของเราได้สามขวบแล้ว เร็วมากไม่คิดว่าชีวิตที่มีความสุขจะผ่านไปเร็วขนาดนี้“น่ารักอะไรตอนคบกันแรก ๆ ให้เป็นแค่เพื่อนนอนเอง” ฉันกระเซ้า คนที่ให้เป็นแค่เพื่อนนอนในตอนแรกทำหน้าระเรื่อ“จีบใครไม่เป็นคิดว่าอยู่ด้วยกันเรื่อย ๆ เดี๋ยวแม่คงเข้าใจว่าพ่อรักแม่ รักแม่ที่สุด” แม่...คำที่เขาเรียกฉันในตอนนี้ อบอุ่นหัวใจและบ่งบอกถึงการเป็นครอบครัว“เว่อร์”“จริง ๆ พ่อรักแม่จริงนะ ไม้รักแก้วมาก บอกตั้งหลายหนไม่เชื่ออีก” เขาหอมแก้มซ้ายขวา ละลายหมดแล้วฉันเนี่ย ไม่ใช่ไม่เชื่อว

  • เพื่อนนอนไร้สถานะ   บทที่ 59

    นานแค่ไหนแล้วนะที่เราไม่ได้กลับมาที่แห่งนี้ มหาวิทยาลัยที่เราเจอกันครั้งแรก หลังจากส่งเด็ก ๆ ไปโรงเรียนเรียบร้อย เราทั้งสองก็เลยแวะมาทานข้าวในมหาวิทยาลัย“มีอะไรจะบอก เราเคยเจอไม้ตรงนั้น ไม้ถามว่าปากกาเราหรือเปล่า” แก้วเริ่มเล่าก่อน ผมยังยิ้มและตั้งใจฟัง“เราชอบไม้ตั้งแต่ตอนนั้นเลยนะ ชอบมาตลอด” เธอมองผมสายตาเป็นประกายเหมือนครั้งแรกที่เราเจอกัน ใช่สายตาแบบนี้แหละ ที่ทำผมตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอ“ชอบแล้วทำไมไม่จีบ”“ใครจะกล้าจีบ พฤกษา เดือนมหาวิทยาลัย ตอนนั้นเธอดังมาก ส่วนเราเหรอเด็กบ้าน ๆ คนหนึ่ง แล้วแต่ละคนที่จีบเธอ ทั้งดัง ทั้งเด่นขนาดนั้น ยังโดนตอกหน้ากลับ หมอไม่รับเย็บตั้งหลายต่อหลายคน แล้วเราจะเอาความกล้ามาจากไหน อีกอย่างเราต้องทำงานหาเงินเรียนไม่มีเวลามานั่งวิ่งตามความรักหรอก”“เหมือนเก็บกดเลยแฮะ” ผมอดแซวเธอไม่ได้ เพิ่งรู้นะเนี่ยว่ามีคนแอบรักตัวเองมานานขนาดนี้“เก็บกด ยิ่งเวลาเห็นคนกรี๊ดไม้เยอะขึ้น เรายิ่งดูห่างจากเธอไปอีก แล้วแบบนั้นใครจะกล้าจีบ เพื่อนแต่ละคนยิ่งทับถมด้วยว่าเราไม่เหมาะสมกับเธอ”“น่าสงสารจังเลย นะเนี่ย” ผมยื่นมือไปบีบจมูกเล็กของคนน่าสงสาร“ แล้วตอนนั้นนะ ตอนที่เราไ

  • เพื่อนนอนไร้สถานะ   บทที่ 58

    ความแข็งขืนที่ตั้งตระหง่าน เย้ายวนใจจนเธอต้องเลียริมฝีปากตัวเอง แค่เธอเลียริมฝีปากตัวเอง ทำไมผมถึงได้ขนลุกไปทั้งร่าง ร่างกายผมจำสัมผัสจากปลายลิ้นเล็ก ๆ นั้นได้ดีริมฝีปากนั่น ลิ้นนั่น ทำผมดิ้นทุรนทุรายมากี่ครั้ง ฝ่ามือบางลูบปลายชุดนอนให้ร่นกองที่เอว เปิดเผยดอกไม้อวบอูมของเธอ ปลายนิ้วเรียวแยกส่วนแนบชิดตรงกลางกายออกเล็กน้อย เกสรดอกไม้สีแดงสด ที่ผมชื่นชอบกลิ่นหอมหวานของมันทำผมแทบคลั่ง สายตาเย้ายวนใจของเธอยิ่งทำผมอยากกระโดดขึ้นเตียง“อยากลองจังว่าลีลาจะแค่ไหน” เสียงหวาน ๆ พร้อมนิ้วมือกรีดตามรอยแยก หมดแล้วครับความอดทนของผมสิ้นสุดแล้วครับ ผมกระโดดขึ้นเตียงกระโจนเข้าหาเธออย่างบ้าคลั่ง“เบา ๆ ไม้”“แล้วใครยั่ว”“อื้อ..อ๊า เบา” เสียงห้ามบอกเบาแต่การกระทำช่างแตกต่าง เธอกำลังขยุ้มเส้นผมของผมแน่น กดให้หน้าผม ลิ้นผมจมจ่อกับดอกไม้งามของเธอ เสียงครางหวานดังไม่หยุดเมื่อผมไล้ชิมจุดนั้นของเธอ ทุกซอกทุกมุมที่ลิ้นผมซอกซอน ความสุขหรรษาของเราจบลงในอีกหลายชั่วโมงต่อมา“เป็นไงครับ ผมได้ทิปเยอะไหมครับ” ผมกระซิบถามร่างบางในอ้อมกอด“ให้หมดตัว หมดกระเป๋าเลยค่ะ ลีลาดี ขนาดดี หน้าตาดี ดีทุกอย่าง” ผมหัวเราะชอบใจกั

  • เพื่อนนอนไร้สถานะ   บทที่ 47

    “เห็นแก่กิน” เวหาหันไปว่าเพื่อนอย่างนาวา แต่ก็ใช่ว่าคนอย่างนาวาจะสนใจ เพราะเขาก็เห็นแก่กินจริงถ้าเป็นเหล้า“ตกลงจะให้จัดการคนที่มาป่วนแฟนพี่ไหม เดี๋ยวผมจัดการให้” รณภพถามขึ้น“เอาไว้ก่อน เดี๋ยวให้กูแสดงความเป็นพระเอก ออกมาปกป้องเมียกูเอง แต่ถ้ายังมีคนที่เล่นไม่เลิกคงต้องพึ่งมึง” พฤกษาตบไหล่รณภพที่เ

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-31
  • เพื่อนนอนไร้สถานะ   บทที่ 48

    วันแรกของการมาเรียนก็มาถึงหลังจากที่เปิดตัวกันเมื่อวันก่อน วันนี้กานดาอดหวั่นใจไม่ได้ ทำใจตั้งแต่เมื่อคืนแต่ก็ยังทำใจไม่ได้ เมื่อรถของพฤกษาจอดที่คณะวิทยาศาสตร์ “หน้ายุ่งหมดแล้ว” พฤกษาอดขำไม่ได้ ใช้มือจิ้มหน้าผากของบางคน ที่เอาแต่ขมวดคิ้วตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยมา “ไม้ เราลงไปก่อนไ

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-31
  • เพื่อนนอนไร้สถานะ   บทที่ 49

    “เธอ คิดว่าตัวเองเหมาะสมกับไม้แล้วงั้นหรือ” ญาญ่าถามขึ้น ผู้หญิงที่คู่ควรกับพฤกษาอย่างน้อยต้องดูดีเท่ากับเธอหรือมากกว่าเธอ “ไม่ค่ะ” กานดาพูดขึ้นพร้อมทั้งกอดอกมองผู้หญิงตรงหน้าที่กำลังยิ้มมุมปากอย่างพอใจในคำตอบ จากนั้นเธอก็พูดต่อพร้อมทั้งชี้นิ้วไปทางญาญ่า “ไม่เสือกสิคะ ไม่ใช่เรื่

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-31
  • เพื่อนนอนไร้สถานะ   บทที่ 46

    “ไม่ได้ เดี๋ยวฉันก็จะกลับห้องแล้ว เพื่อน ๆ ของไม้เขาทำงานกัน” จริง ๆ แล้วทั้งสามนัดกันมาทำโปรเจกต์ซึ่งทางอาจารย์ได้สั่งไว้แล้ว กำหนดเสร็จในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า “อ้าว กลับทำไมวิวกำลังดี” นาตาลีบอกเพื่อน เรียกเสียงหัวเราะจากหนุ่ม ๆ ทั้งสามได้อย่างดี กานดารีบวางสาย เพื่อนเธอไม่อายแต่เธออา

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-30
Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status