2

ที่เขาทำงานเป็นบ้าเป็นหลังและตั้งใจเรียนไม่ใช่เพราะอยากมีเงินเรียนอย่างเดียว แต่เพราะอยากมีเงินเก็บเอาไว้ซื้อที่ดินผืนเล็กๆ เผื่อไว้ตอนเรียนจบเขาจะย้ายไปอยู่ที่นั่น และทำเกษตรอย่างเต็มตัว เขาหลงใหลธรรมชาติ รักต้นไม้ ป่าเขาลำเนาไพร กิจกรรมที่ทำระหว่างศึกษาคือค่ายอาสาพัฒนา ปลูกต้นไม้  และอะไรที่ทำเพื่อสิ่งแวดล้อมเขาจะทำมันทุกอย่าง เขาคิดว่าทรัพยากรธรรมชาติคือชีวิต คือลมหายใจ สำหรับเขาเงินทองเป็นมายาคือกระดาษที่เป็นอัตราแลกเปลี่ยนเท่านั้น ถ้าไม่มีทรัพยากรธรรมชาติ ต่อให้มีกระดาษที่เรียกว่าเงินเยอะแค่ไหน เราก็ไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้

เขาไม่ได้ต้องการงานประจำที่ต้องทำงานไปเช้าเย็นกลับ แต่อยากมีอาชีพอิสระที่ได้อยู่กับธรรมชาติ จะเรียกว่าเขามักน้อยก็ได้ แต่เขาคิดว่าเงินมีความสำคัญน้อยกว่าทรัพยากรธรรมชาติ ถ้าหากเราไม่มีทรัพยากรธรรมชาติ ไม่มีอากาศดีๆ น้ำดีๆ ถึงมีเงินก็แค่กระดาษแผ่นหนึ่งที่ไร้ค่า จะเอาเงินมาแทะกินยังไม่ได้เลย ความคิดของเขาค่อนข้างสุดโต่ง เขารู้ข้อนี้ดี และไม่มั่นใจว่าผู้หญิงที่จะมาเป็นภรรยาของเขาจะรับได้ไหม นั่นทำให้เขาไม่มั่นใจว่าฤดีจะตกลงรับรักเขาไหม เขาจึงไม่เคยกล้าสารภาพว่าชอบเธอ แต่ส่วนลึกเขาก็ยังแอบหวังว่าเธออาจจะชอบชีวิตเรียบง่ายอย่างที่เขาชอบ

“งั้นตกลงตามนี้นะ เย็นนี้เราจะมารอตรงนี้นะ” ตรงนี้คือม้าหินอ่อนทางเข้ามหาวิทยาลัย เป็นสถานที่สำหรับนั่งพักผ่อนหรือนัดเจอกัน รักษ์พยักหน้าให้เพื่อนด้วยสีหน้าตื่นเต้นไม่น้อย

“งั้นเราขอตัวก่อนนะ” เอื้องจันทร์เอ่ยขอตัว พอหันหลังให้เพื่อนก็อมยิ้มแทบจะทันที ใกล้เรียนจบแล้วเธอจะได้ออกเดตกับรักษ์เป็นครั้งแรก หรืออาจจะเป็นครั้งสุดท้ายสำหรับเธอ แต่เธอก็ขอเก็บความรู้สึกดีๆ นี้เอาไว้ในหัวใจ

ใช่ว่าไม่เคยไปกินข้าวด้วยกัน แต่ไปในรอบนี้คือไปในสถานะแฟน ทำให้เธอตื่นเต้นไม่น้อย

แกไม่เอา ฉันเอานะ

นั่นเป็นประโยคที่เอื้องจันทร์บอกเพื่อนในใจ เธอเคยคุยเรื่องรักษ์กับฤดีแล้ว ฤดีก็รู้ว่ารักษ์ชอบตน แต่ฤดีไม่ได้ชอบรักษ์แบบนั้น และยังรู้ด้วยว่าเธอแอบชอบรักษ์มานานแล้ว ฤดีเลยยุส่งให้เธอวางแผนไปออกเดตกับรักษ์เสียเลย ซึ่งเธอก็เห็นด้วยและยินดีทำตามแผนของเพื่อน เพราะถึงแม้ฤดีจะดูเจ้าชู้ แรงๆ มีผู้ชายมาชอบมากมายแบบว่าสวยเลือกได้แต่ก็มีความจริงใจระดับหนึ่ง ฤดีจึงเป็นเพื่อนที่ดีของเธอคนหนึ่งตลอดสี่ปีที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยแห่งนี้

ใช่ว่าเธอจะสวยน้อยกว่าฤดี เพราะมีหนุ่มๆ มาตามจีบมากมาย แต่เพราะเธอไม่เคยชอบใครจริงจัง นอกจากรักษ์ ผู้ชายหน้าตาซื่อๆ ที่เคยช่วยเธอเอาไว้เมื่อสี่ปีก่อน เธอยกหัวใจดวงนี้ให้เขาหมดทั้งดวงแล้ว

รักษ์เป็นคนตรงเวลา ไม่แปลกหากนัดกับใครเอาไว้เขาจะมารอก่อนเวลาเสมอ หรือถ้าติดธุระอะไรมาไม่ได้เขาจะโทร. มาแจ้ง ไม่ทิ้งให้อีกฝ่ายต้องรอเก้อ เอื้องจันทร์รู้ข้อนี้ดี

“รอเอื้องนานไหม พอดีเพิ่งเคลียร์งานเสร็จน่ะ”

“ไม่นานนะ เราก็เพิ่งมาเหมือนกัน นี่ก็ก่อนเวลานัดอีก” เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู นาฬิกาเรือนนี้เป็นเรือนที่เอื้องจันทร์ซื้อให้ตอนวันเกิด เขาใช้มาหลายปีแล้วและค่อนข้างหวงมาก ด้วยความที่เขามีเพื่อนน้อย ฐานะเป็นสิ่งสำคัญในเมืองใหญ่ แม้จะเรียนแค่มหาวิทยาลัยยังไม่ได้ทำงาน แต่สังคมในมหาวิทยาลัยก็แบ่งแยกชนชั้นรวยจนไม่แตกต่างกัน ด้วยความที่เขาจน จึงไม่มีใครอยากคบค้าสมาคมด้วยนัก มีแต่เอื้องจันทร์ที่ไม่เคยรังเกียจและดีกับเขาเสมอมา ในวันเกิดของเขา เขาจึงได้รับของขวัญจากเอื้องจันทร์ เอื้องจันทร์จึงถือว่าเป็นเพื่อนคนหนึ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของเขา

“หิวแล้ว ไปหาอะไรกินกันเถอะ” เอื้องจันทร์บอกเพื่อนชาย เขาพยักหน้าทำท่าจะเดินก็ต้องชะงักเพราะโดนเรียกเอาไว้

“รักษ์”

“ครับ”

“ซ้อมเป็นแฟนกันก็ต้องควงแขนสิ” เธอพูดแล้วขยับไปกอดแขนของเขา รักษ์มีท่าทีขัดเขินเล็กน้อย เธอรู้ว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษและไม่เคยล่วงเกินผู้หญิงคนไหนมาก่อน เขาน่ารักและนิสัยดีแบบนี้ไงเธอจึงอยากได้เขาเป็นแฟน เคยได้ยินมีคนพูดกันว่าผู้หญิงชอบคนเลว เธออาจจะเป็นคนหนึ่งที่ไม่ชอบก็ได้ เพราะเธอชอบคนดีๆ แบบรักษ์ แม้เขาจะซื่อบื้อไปหน่อย แต่เขาก็เหมือนบิดาของเธอ ซื่อๆ ขยัน รักเมีย ไม่มีพิษมีภัยกับใคร อยู่ด้วยแล้วสบายใจ ไม่ทำให้เราเสียใจ หรือพูดจาทำร้ายจิตใจเราแน่นอน

“เอื้องอยากกินอะไรเหรอ” เดินมาถึงรถมอเตอร์ไซค์ เขาก็เอ่ยถามเธอขึ้นมา เอื้องจันทร์ทำให้เขารู้สึกเป็นกันเอง ไม่อึดอัดเพราะเธอไม่หัวสูง และรู้จัก  ใช้เงิน ไม่เคยใช้จ่ายฟุ่มเฟือยหรือกินหรู เพราะถ้าเป็นแบบนั้นเขาคงไม่มีเงินเลี้ยง จะว่าไปเธอค่อนข้างแฟร์ๆ เวลาไปรับประทานอะไรด้วยกันก็ช่วยกันแชร์ แม้ว่าเขาจะไม่เคยยอมให้เธอต้องจ่าย แต่เธอก็มีน้ำใจอยากช่วยจ่ายเสมอด้วยเหตุผลว่ากินด้วยก็ต้องช่วยกันจ่าย

“เราเลี้ยงนะ” รักษ์รีบพูดดักคอ

“รู้แล้วจ้ะ รักษ์เคยให้เอื้องช่วยจ่ายเสียที่ไหน ไม่เคยยอมให้จ่ายเอาเสียเลย เอื้องก็กิน แชร์กันแฟร์ๆ ดีนะ เอื้องไม่อยากเอาเปรียบรักษ์ รักษ์ทำงานเหนื่อยกว่าจะได้แต่ละบาท” จริงๆ เธอก็อยากลองใจเขาด้วย อยากช่วยเขาจ่ายด้วย มันปนๆ กันไปเพราะไม่อยากเอาเปรียบ แม้ว่ารักษ์จะไม่ได้ร่ำรวยพร้อมเปย์ใครเหมือนลูกผู้ดีมีเงินคนอื่นๆ แต่เขาก็มีน้ำใจกับเธอเสมอ การแย่งจ่ายเงินไม่ใช่เพราะเขาอยากอวดว่ามีเงิน แต่เพราะเขามีน้ำใจ