2.สารภาพรัก

@พักเที่ยง

ในขณะที่ชายหนุ่มรูปร่างสูงกำยำกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่นั้นก็มีเสียงหวานของร่างบางใครบางคนเอ่ยเรียกชื่อเขาซึ่งเรียกความสนใจจากชายหนุ่มร่างสูงได้ดีก่อนที่เขาจะหันหลังไปมองเล็กน้อยเพียงเท่านั้นก่อนจะละสายตาออกพร้อมกับสูบบุหรี่ต่อด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไร้ความรู้สึกและยากที่จะคาดเดา

"คิงส์ฉันขอคุยกับนายหน่อยได้ไหม"ร่างบางหุ่นดีเอ่ยถามคนตัวสูงที่กำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งโดยที่มีเพื่อนชายอย่างคริสนั่งอยู่ด้วยคริสที่เห็นดังนั้นจึงลุกออกไปเพื่อให้ความเป็นส่วนตัวแก่ทั้งสองฝ่ายตอนนี้มีเพียงจัสมินและคิงส์เพียงสองคนเท่านั้นต่างฝ่ายต่างเงียบไม่พูดอะไรออกมาและแล้วนํ้าเสียงหวานของเพื่อนสาวก็เอ่ยออกมาอีกครั้ง

"ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย"ร่างบางเอ่ยออกมาอีกครั้งพร้อมกับมองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มตรงหน้า

"มีอะไร"

ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไร้ความรู้สึกคำพูดของเขานั้นทำให้ร่างบางอย่างจัสมินเกิดอาการประหม่าขึ้นมาเล็กน้อยเพราะใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับไม่มีรอยยิ้มหรืออะไรออกมาเลยแม้แต่น้อยเพียงแต่มองใบหน้าใสของเพื่อนสาวก็เท่านั้นแถมมองด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

"คะคือฉะฉัน"ร่างบางเอ่ยออกมาด้วยนํ้าเสียงตะกุกตะกักเพราะว่าวันนี้เธอจะมาสารภาพรักกับเพื่อนชายแต่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งของคิงส์นั้นทำให้จัสมินเกิดอาการประหม่ามือเล็กบีบเข้าหากันแน่นริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงดวงใจน้อยของเธอนั้นกลับเต้นไม่เป็นสํ่าเพราะด้วยอาการตื่นเต้นอย่างมากที่มาสารภาพรักกับเพื่อนร่วมห้องที่แอบชอบมานานหลายปีโดยที่มีสายตาคมของชายหนุ่มมองใบหน้าสวยของเธอไม่วางตาก่อนที่ริมฝีปากหนาจะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

"มีอะไรก็พูดมาเพราะฉันไม่ชอบคนวุ่นวาย"คิงส์พูดขึ้นมาก่อนจะละสายตาออกจากใบหน้าสะสวยของเพื่อนสาวร่วมห้องเขาเป็นคนหนึ่งที่ไม่ชอบคนวุ่นวายและซื่อบื้อเพราะดูแล้วมันน่ารำคาญใจอย่างมากด้วยความที่ตัวเขาเองเป็นคนที่มีนิสัยที่เฉยชาไร้ความรู้สึกเวลาเห็นอะไรแบบนี้มันจะทำให้เขานั้นอารมณ์เสียคำพูดของเขานั้นทำให้ร่างบางของเพื่อนร่วมห้องถึงกับชะงักเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยพูดตามความรู้สึกของตัวเอง

"คือฉันมีความรู้สึกกับนายเกินคำว่าเพื่อน...ฉันชอบนาย"ในที่สุดริมฝีปากบางชมพูระเรื่อก็ตัดสินใจบอกความรู้สึกที่เธอมีต่อเพื่อนชายดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตาบาร์บี้มองหน้าชายหนุ่มแต่ก็ต้องชะงักกับคำพูดถัดมาของชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลา

"แล้วยังไง"ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพร้อมจ้องใบหน้าสะสวยไม่วางตาคำพูดของชายหนุ่มนั้นทำเอาคนตัวเล็กชะงักแล้วหันไปสบตากับเขาแล้วพูดยํ้าอีกครั้ง

"ฉันชอบนายฉันคิดกับนายเกินคำว่าเพื่อน"ริมฝีปากบางเอ่ยออกมาด้วยความนํ้าเสียงจริงจังเธอแอบชอบชายหนุ่มมาตั้งแต่อยู่ปีสองแล้วตอนนี้ก็ปีสี่แล้วเธอควรที่จะบอกความรู้สึกแบบนี้กับเขาเสียทีเก็บไว้คนเดียวนั้นมันรู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างมาก

เธอเก็บกดมาหลายปีแล้วจึงอยากจะบอกเขาแต่เก็บไว้คนเดียวมันก็อึดอัดเกินไปสู้บอกเขามันจะไม่ดีกว่าเหรอแต่แล้วก็ต้องชะงักกับคำพูดถัดมาของชายหนุ่มอีกครั้ง

"ฉันไม่ชอบผูกมัดกับใครเธอก็รู้นิจัสมิน"ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพร้อมกับใบหน้าหล่อเหลานั้นไม่แสดงความรู้สึกใดๆออกมาคำพูดของชายหนุ่มร่างสูงนั้นทำให้หัวใจดวงน้อยของร่างบางแทบจะหยุดเต้นมันจุกตรงหัวใจเธอรู้คำนี้ดีคำว่าไม่ผูกมัดกับใครเธอรู้ดีว่าชายหนุ่มนั้นไม่มีวันรักใครเพราะเธอเองก็พอจะรู้เกี่ยวกับนิสัยของเขาแทบจะทุกอย่างว่าเขาเป็นคนยังไงก่อนที่ริมฝีปากบางจะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

"ตะแต่ฉันชอบนาย"

"แต่ฉันไม่ได้ชอบเธอ"

*จุก*

"ฉันไม่ชอบผูกมัดกับใครมันน่ารำคาญเธอน่าจะเข้าใจนะจัสมินความสัมพันธ์เธอกับฉันเป็นได้แค่เพื่อนกันเท่านั้นอย่างอื่นมันไม่มีวันเป็นไปได้..."ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างไม่แคร์ความรู้สึกของเพื่อนสาวที่ยืนนํ้าตาคลอก่อนที่ปากบางจะเอ่ยออกมาอีกครั้งทั้งนํ้าตา

"ฮึกตะแต่ฉันชอบนาย นายไม่คิดจะชอบฉันหรือไง"ร่างบางเอ่ยปากถามชายนุ่มที่ยังคงสูบบุหรี่อยู่แบบนั้นโดยไม่คิดที่จะเหลียวแลเธอเลยแม้แต่น้อยเขาใจร้ายมากหยาดนํ้าตานั้นไหลอทบแก้วนวลด้วยความเจ็บปวดไปทั่วหัวอกเขานั้นใจร้ายกับความรู้สึกของเธอมากๆ

"ขอโทษนะแต่ฉันไม่คิดที่จะมีวันนั้นกับใครขอตัวก่อน"ทันทีที่ชายหนุ่มพูดจบเขาก็เดินออกมาจากตรงนั้นปล่อยให้ร่างบางยืนสะอื้นไห้อยู่คนเดียวเธอคิดถูกหรือคิดผิดที่มาสารภาพรักกับคนใจร้ายอย่างคิงส์ที่ไม่คิดจะสนใจหรือแคร์ความรู้สึกเธอเลยอย่างน้อยก็พูดถนอมนํ้าใจกันหน่อยก็ได้เขามันใจร้ายเกินไปแล้ว

"ฮึกฮือคนใจร้ายไม่คิดที่จะถนอมนํ้าใจกันหน่อยหรือไง"ฉันเจ็บไปทั่วหัวอกมันเจ็บจนจุกและพูดไม่ออกมันกระอึกกระอักจนพูดอะไรแทบไม่ออกฉันรู้ว่าเขานั้นเป็นคนปากร้ายและพูดตรงๆเพื่อนกันงั้นเหรอแต่ฉันชอบเขาฉันไม่ได้คิดกับเขาแค่เพื่อนมันมีความรู้สึกอีกอย่างเข้ามาแทนที่คำว่าเพื่อน

"ฮึกฮือเข้มแข็งไว้สิจัสมินอย่าไปอาลัยอาวรณ์กับคนอย่างเขาคนที่ไม่แคร์ความรู้สึกของคนอื่นแบบนั้นเธอไม่ควรที่จะเสียใจกับคำพูดบ้าๆไร้ความคิดของเขา"ถึงแม้ว่าปากจะเอ่ยพูดแบบนี้ออกมาแต่มันก็ไม่สามารถที่จะกลบเกลื่อนความเจ็บปวดที่เพิ่งได้รับเมื่อไม่กี่นาทีนี้ได้หรอกฉันควรเดินออกมาจากตรงนั้นมันควรอยู่ตรงนั้นให้ตัวเองเจ็บปวดไปเปล่าๆฉันไม่ควรอยู่ตรงนั้น

"ฮึกใจร้ายที่สุดฉันจะไม่มีวันรักนายอีกแล้วฮือ"ฉันจะไม่มีวันรักคนอย่างเขาอีกแล้วคนที่ไม่สนใจแยแสความรู้สึกของคนอื่นคนที่ไม่ถนอมหรือรักษานํ้าใจกันเลยแบบนี้ฉันควรที่จะเดินออกมาจากตรงนั้นไม่ควรอยู่ให้เจ็บปวดไปเจอคนที่เขารักเราไม่ดีกว่าเหรอ

"ฮึกฉันจะตัดใจจากนายคนใจร้ายนายมันใจร้ายที่สุดเลยฮือ"

@อีกด้าน

"มึงไม่สงสารจัสมินเหรอ"คริสเอ่ยถามเพื่อนชายที่ยืนสูบบุหรี่ด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไร้ความรู้สึกเขาเองก็พอที่จะรู้เรื่องนี้เหมือนแต่ก็ไม่คิดว่าคิงส์จะปฏิเสธรักจากจัสมินเพื่อนสาวร่วมห้อง

"สงสารทำไม"คิงส์เอ่ยตอบเพื่อนชายในขณะที่ยังคงยืนสูบบุหรี่อยู่แบบนั้นตามประสานิสัยของเขาอย่างเคยนอกจากที่เย็นชาแล้วยังไร้ความรู้สึกอีกด้วย

"มึงไม่คิดที่จะชอบจัสมินเลยเหรอเท่าที่กูดูมานะจัสมินก็เป็นผู้หญิงที่น่ารักและเรียบร้อยแถมมีผู้ชายมากมายหลายตาเข้ามาจีบอีกเยอะเลย"

คริสพูดตามความคิดของตัวเองที่รู้สึกต่อเพื่อนสาวร่วมห้องต่างจากคิงส์ที่เงียบและนั่งนิ่งไม่พูดอะไรออกมาตามประสาคนที่ไม่สนใจอะไร

"กูไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นกูก็ใช้ชีวิตตามประสาของกูไม่จำเป็นต้องผูกมัดกับใคร"คิงส์พูดออกมาด้วยใบหน้าเรียบนิ่งก่อนที่ปากหนาจะพ่นควันบุหรี่สีเทาออกจากปากหยักของตัวเองเขาไม่จำเป็นต้องไปคิดเรื่องแบบนี้ให้เสียเวลาตามประสาเสือร้ายอย่างเขาส่วนคริสที่เห็นท่าทีของเพื่อนชายเขาก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาด้วยความเบื่อหน่ายเขาไม่คิดเลยว่าคิงส์จะเย็นชาและไร้หัวใจอะไรได้ขนาดนี้

ฟึบ! ชายหนุ่มรูปร่างสูงกำยำของคิงส์นั้นก็ลุกขึ้นพร้อมกับโยนบุหรี่ทิ้งลงถังขยะก่อนจะเดินเข้าห้องเรียนแต่ก็ต้องชะงักกับร่างบางของใครบางคนที่เขาคุ้นเคยอย่างดีนั่นก็คือจัสมินที่ยิ้มหวานให้ชายหนุ่มรุ่นพี่ชายด้วยความน่ารักคิงส์มองภาพตรงหน้าด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงความรู้สึกใดๆออกมาก่อนที่ปากหยักจะเอ่ยขึ้นมาด้วยนํ้าเสียงทุ้มนิ่ง

"เหอะพอฉันปฏิเสธก็ยิ้มระรื่นให้ผู้ชายอื่นเลยนะจัสมิน"เขาพูดออกมาเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินเข้าห้องไปโดยที่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

ด้านจัสมิน

"อ๋อค่ะ"ฉันยืนคุยกับรุ่นพี่หนุ่มเรื่องงานโปรเจกต์ที่ต้องทำพรุ่งนี้ทั้งๆที่จะเพิ่งโดนปฏิเสธรักมาไม่กี่นาทีนี้เองแต่ต้องกลับมาคุยเรื่องงานกันต่อ

"งั้นตามนี้นะครับน้องมิน"

"..."

"น้องมิน!"

"คะ! มีอะไรหรือเปล่าคะ?"ฉันสะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อรุ่นพี่หนุ่มตรงหน้าเอ่ยเรียกชื่อฉันเสียงดังแล้วเขาจะเสียงดังทำไมทั้งๆที่อยู่กันแค่นี้เอง

"พี่ต้องถามน้องมินมากกว่าว่าเป็นอะไรทำไมถึงเหม่อลอยแบบนี้?"รุ่นพี่หนุ่มเอ่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นท่าทีแปลกไปของรุ่นน้องสาว

"เปล่าหรอกค่ะมินไม่ได้เป็นอะไรค่ะ"

"งั้นงานเราก็เอาตามนี้นะครับอ่ออีกสองวันข้างหน้ามีงานเลี้ยงรุ่นกันน้องมินมาร่วมงานด้วยนะครับ"

"งานเลี้ยงรุ่นเหรอคะ?"

"ครับพอดีรุ่นพี่ที่เคยเรียนที่นี่เขาจัดงานเลี้ยงกันน่ะครับพี่เลยชวนน้องมินไปร่วมงานด้วยส่วนเรื่องนี้พี่ขออาจารย์เรียบร้อยแล้วน้องมินไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ"

"อ๋อค่ะเดี๋ยวมินไปร่วมงานนะคะ"

"ครับผมงั้นพี่ขอตัวก่อนนะครับ"

"ค่ะ"สิ้นเสียงของร่างบางพูดจบรุ่นพี่หนุ่มก็เดินออกไปเหลือแค่จัสมินเท่านั้นที่ยืนอยู่คนเดียวพร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่ก่อกวนใจเธอไม่เลิก

"เฮ้อฉันจะมองหน้านายคิดไหมคิงส์"ฉันพึมพำออกมาคนเดียวด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดไปพร้อมๆกันตอนนี้สิ่งที่ยากที่สุดในชีวิตฉันนั้นมันไม่ใช่เรื่องงานแต่เป็นเรื่องที่ต้องตัดใจออกจากเพื่อนชายร่วมห้องถึงแม้ว่ามันจะยากเย็นแค่ไหนที่ต้องตัดใจจากคนที่เป็นรักแรกพบแต่เมื่อเขาปฏิเสธเรา เราก็ควรเดินออกมาจากที่ตรงนั้นไม่ควรจมอยู่กับความรู้สึกบ้าๆนี่ที่เข้ามาก่อกวนใจไม่เลิกแต่ฉันก็เชื่อว่าตัวเองตัดใจออกจากคนใจร้ายได้แน่นอนฉันเชื่อใจตัวเองและก็เชื่ออีกด้วยว่าในอนาคตของฉันจะมีผู้ชายดีๆเข้ามาดูแล...

แหมมมอิพี่ใจร้ายกับน้องมากรอดูที่พี่มันคลั่งรักค่ะทุกคนนน ฝากคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้เราด้วยน้า