3.ตัดใจ

@มหาลัย

"มินวันนี้แกดูเหม่อๆนะเป็นอะไรหรือเปล่า"เมจิเอ่ยถามเพื่อนสาวตั้งแต่เช้าจนเที่ยงมินก็เหม่อๆลอยๆจนเธอรู้สึกว่าไม่ปกติ

"ปะเปล่าหรอก"

"มีอะไรบอกฉันได้นะอย่าเก็บไว้คนเดียวฉันเป็นห่วงแกนะ"เมจิเอ่ยด้วยความจริงจังทำเอาร่างบางของคนเป็นเพื่อนถึงกับหลบสายตาหนีถ้าเธอบอกเรื่องนั้นกับเมจิเธอต้องอาละวาดแน่นอนดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะไม่บอกรอให้พร้อมกว่านี้ดีกว่า

"เอาล่ะในเมื่อแกบอกว่าไม่มีอะไรฉันก็จะไม่ถามเซ้าซี้อะไรแกอีกเพื่อความสบายใจของแกแต่ถ้าฉันรู้เองฉันจะไม่ปล่อยแกไว้แน่"

"อึก"จัสมินถึงกับกระอักกับคำพูดของเพื่อนสาวเธอรู้นิสัยเมจิดีว่าเป็นคนยังไง

"อ้าวคิงส์มาแล้ว"ร่างบางที่ได้ยินชื่อคนใจร้ายเธอก็ถึงกับกลืนนํ้าลายลงคออย่างยากลำบากจัสมินจึงก้มหน้าก้มตาโดยไม่หันไปมองด้านหลังเลยแม้น้อย

"หึ"คิงส์แสยะยิ้มมุมปากเมื่อเห็นการกระของร่างบางสายตาคมจับจ้องแผ่นหลังบางด้วยใบหน้าเรียบเฉยที่ไม่สามารถคาดเดาได้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ก่อนจะนั่งที่ของตัวเอง

"แล้วใบงานที่ล่ะนายได้ยัง"เมจิเอ่ยปากถาม

"ได้แล้ว"ถึงปากหนาจะพูดออกมาแต่สายตาคมยังคงจับจ้องไปที่แผ่นหลังบางที่ไม่แม้แต่มองหน้าเขา

"อ่าเคส่วนงานก็ดูตามรายละเอียดได้เลยไม่มีอะไรมาก"

"อืม"

ด้านจัสมิน

ฉันรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อเห็นคนใจร้ายฉันไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับเขาเมื่อการกระทำของตัวเองเมื่อวานทำให้น่าอับอายถึงแม้ว่าการที่ฉันจะตัดใจออกจากคนใจร้ายได้มันจะเป็นเรื่องยากสำหรับคนมีความรักแต่ในเมื่อเขาไม่เห็นค่าเราแล้วเราก็พร้อมที่จะเดินออกมา

"ใจร้ายที่สุด"ฉันเอ่ยออกมาพยายามที่จะกลั้นน้ำตาแต่ก็กลั้นไม่ไหวก่อนจะยกมือมาเช็ดคราบนํ้าตาของตัวเองออกฉันไม่อยากอ่อนแอให้คนใจร้ายเห็น

"มินเป็นอะไร"เมจิเอ่ยถามเพื่อนสาวเมื่อเห็นว่าจัสมินนํ้าตาไหล

"อะไรเข้าตาก็ไม่รู้ขอไปล้างหน้าก่อนนะ"ไม่ทันที่จะให้เมจิถามเซ้าซี้อะไรฉันรีบลุกขึ้นเพื่อจะไปล้างคราบนํ้าตาแห่งความเจ็บปวดออก

@ห้องนํ้า

"ฮึกทำไมต้องมาให้เห็นหน้าด้วยฉันพยายามตัดใจจากนายอยู่นะ"ร่างบางเบะปากร้องไห้เมื่อเธอจะตัดใจจากคนใจร้ายแต่ก็ไม่สามารถที่จะตัดออกจากใจด้วยความที่แอบรักมาตลอดสามปีที่ผ่านมา

"ฉันไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้ายอย่างนายอึก"ฉันพูดจบก็รีบล้างหน้าล้างตาเพื่อเตรียมเข้าเรียนต่อฉันไม่อยากอ่อนแอต่อหน้าเขาเพื่อให้เขาเยาะเย้ยฉัน

ด้านคิงส์

"ไม่คิดจะทักมินหน่อยเหรอวะ"คริสเอ่ยถามเพื่อนชายที่นั่งใบหน้าเรียบเฉย

"ทักทำไม"คิงส์ถาม

"ตามประสา...เพื่อนไง"

"หึ"คิงส์แค่นหัวเราะออกจากลำคออย่างเย้ยหยันก่อนจะลุกขึ้น

"เดี๋ยวแล้วมึงจะไปไหน?"

"จะออกไปสูบบุหรี่"คิงส์พูดจบก็เดินออกจากห้องไปคริสที่นั่งนั้นก็ได้แต่ส่ายหัวไปมา

"อีกแล้วเหรอวะ"คริสพึมพำออกมาเบาๆ

ด้านคิงส์

เขาเดินมาที่ห้องนํ้าพร้อมกับยืนสูบบุหรี่แต่สายตาคมก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างบางที่กำลังล้างหน้าอยู่โดยที่จัสมินเองก็ไม่รู้ว่ามีสายตาคมของใครบางคนแอบมองอยู่

"สู้ๆยัยมินฉันเชื่อว่าเธอทำได้"ร่างบางเอ่ยให้กำลังตัวเองก่อนจะหมุนตัวเดินแต่ก็ต้องชะงักยืนตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างกำยำจ้องมาที่เธออยู่ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

"คะคิงส์..."ร่างบางก็ต้องถอยหลังกรู่เมื่อคนตัวสูงเดินมาทางเธอจัสมินทำท่าจะเดินหนีแต่ก็ช้ากว่ามือหนาที่จับกระชากแขนเล็กจนเซไปชนเข้ากับแผงอกแกร่ง

"โอ้ย!"ร่างบางร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อศีรษะของเธอชนเข้าที่แผงอกแกร่งเธอสูงถึงแค่อกคนตัวสูงเท่านั้น

"คิงส์ปล่อยนะจะทำอะไร"

"..."เงียบ

"คิงส์นายจะทำบะอื้อ!"ไม่ทันที่ร่างบางจะพูดจบชายหนุ่มก็โน้มตัวลงมาจูบบดขยี้กับริมฝีปากบางด้วยความหนักหน่วงอย่างดูดดื่มจัสมินพยายามใช้มือทุบตีแผงอกแกร่งของคนตัวสูงแต่ก็ไม่เป็นผลแรงอันน้อยนิดของเธอไม่สามารถทำให้คนตัวสูงนั้นสะทกสะท้านได้เลยแม้แต่น้อยกลับกลายเป็นเธอเองที่หมดแรงลง

"อือ"คิงส์ยังคงตักตวงความหวานจากริมฝีปากบางคนคนตัวเล็กด้วยความหนักหน่วงจนได้กลิ่นคาวเลือดในโพรงปากใบหน้าสวยนํ้าตาไหลออกมารู้สึกเจ็บที่ปลายลิ้นของตัวเองเพราะการกระทำอันป่าเถื่อนของคนตัวสูง

"อิงอ่อย"ถึงแม้จะพยายามต่อต้านคนตัวเพียงใดก็ไม่สามารถที่จะห้ามเขาได้การกระทำอันป่าเถื่อนของเขานั้นทำให้ร่างบางนั้นถึงกับหวาดกลัว

ปึก ปึก ปึก

เสียงมือเล็กทุบเข้าที่แผงอกแกร่งเพื่อให้เขาหยุดการกระทำลงมีหรือว่าคิงส์จะหยุดเขากลับบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆก่อนจะผละออกมาเมื่อเขาพอใจ

"อึกทำแบบนี้ทำไม"ทันทีที่ได้อิสระปากเล็กก็เอ่ยถามทันทีแต่คิงส์กลับเงียบไม่พูดอะไรเพียงจ้องใบหน้าสะสวยไม่วางตา

"ฉันเกลียดนายนายได้ยินไหมว่าฉันก..."ไม่ทันที่จัสมินจะพูดจบคิงส์ก็พูดด้วยนํ้าเสียงทุ้มนิ่งทำเอาจัสมินถึงกับเงียบไม่กล้าพูด

"ลองพูดมาอีกทีสิ..."

"ถ้าไม่อยากเจอดี"

"อึก"

"นายทำแบบนั้นทำไมฉันจะตัดใจจากนายแล้วนายทำแบบนี่ทำไม"จัสมินเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

"..."เงียบ

"นายมันบ้าที่สุดฉันไม่น่าไปหลงรักคนอย่างนายเลยอึก"พูดจบจัสมินก็ตัดสินใจที่จะเดินหนีแต่ก็ช้ากว่ามือหนาที่กระชากแขนเธออย่างแรงก่อนจะเอ่ยพูดกับร่างบางด้วยนํ้าเสียงทุ้มนิ่ง

"คนอย่างฉันมันทำไม..."

"ไหนเธอลองบอกมาสิ"

"..."

"ฉันทำตามความพอใจของฉันต่อให้เธอขัดขืนฉันแค่ไหน..."

"สุดท้ายเธอก็ต้องมานอนอ้าขาให้ฉันอยู่ดี"