บทนำ

คิงส์ชายหนุ่มรูปร่างสูงกำยำเรียนอยู่ปีสี่เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลอหังมทรัพย์ทางบ้านเขาทำงานมากมายทั้งส่งสิ้นค้าออกต่างประเทศและภายในประเทศถานะทางบ้านเขาขึ้นชื่อว่ารวยอันดับต้นๆของประเทศเลยทีเดียว

"คิงส์นายสูบบุหรี่อีกแล้วเหรอ"จัสมินเพื่อนสาวเอ่ยถามเพื่อนชายที่ยืนสูบบุหรี่อยู่เธอไม่ชอบที่คิงส์ทำตัวแบบนี้เพราะเธอแอบชอบคิงส์ตั้งแต่อยู่ปีสองแล้ว

"ยุ่งอะไรด้วย"ชายหนุ่มตอบด้วยนํ้าเสียงเรียบนิ่งเขาจ้องใบหน้าเนียนใสของคนตัวเล็กก่อนจะหันไปมองทางอื่น

"ก็ฉันเป็นห่วงนายไงสูบบุหรี่มันไม่ดีนายก็ยังจะทำ"หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับทำหน้ามุ่ยเมื่อเขามองความเป็นห่วงของเธอเป็นการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของเขาคิงส์มองใบหน้าใสด้วยสายตาเรียบนิ่งเหมือนตกอยู่ในภวังค์อะไรบางอย่างเขาชอบมัน

และหวง

"ยัยมินถึงเวลาเรียนแล้วไปเรียนกันวันนี้มีของอาจารย์มีชนะ"เมจิเพื่อนสาวของมินเอ่ยเรียกเธอเพื่อที่จะเข้าเรียนต่างจากคิงส์ที่ละสายตาออกจากใบหน้าใสพร้อมกับสูบบุหรี่ต่อการกระทำของเขาทำให้เพื่อนสาวอย่างจัสมินถึงกับส่ายหัวไปมากับความดื้อรั้นของคนตัวสูงที่ไม่คิดจะเชื่อฟังเธอเลยสักนิด

"อืมไปกัน"ทั้งสองคนก็เดินไปที่ตึกเพื่อจะเรียนต่อต่างจากคิงส์ที่มองแผ่นหลังบางของเพื่อนสาวจนลับตาก่อนจะทิ้งบุหรี่แล้วเดินตามไป

@ห้องเรียน

"วันนี้คนเยอะนะเหมือนจะมาครบเลยแหะ"ฉันเอ่ยพร้อมกับตวัดสายตามองรอบๆห้องวันนี้เหมือนจะมาเรียนกันครบหรือจะเป็นเพราะอาจารย์มีชสอนนะเพราะอาจารย์มีชขึ้นชื่อว่าดุและไร้ความปราณีใดๆเลยไม่ผ่านคือไม่ผ่าน

"มิน"เสียงชายหนุ่มรูปร่างสูงกำยำเดินเข้ามาหาจัสมินที่นั่งอยู่บนโต๊ะ

"มีอะไรเหรอคราม^^"ฉันหันไปมองแล้วส่งยิ้มให้เพื่อนชายครามเป็นเพื่อนที่อยู่คนละแก๊งกับคิงส์สองแก๊งนี้ไม่ค่อยถูกกันแต่ก็เลือกที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรต่อกันทางบ้านของครามก็ขึ้นชื่อว่ารวยอันดับต้นๆของประเทศเลยทีเดียว

"เมื่อวานเห็นอาจารย์มีชคุยว่าต้องจับคู่ชายหญิงทำงานร่วมกันอะฉันเลยมาถามเธอว่ามีคู่ยัง"ครามเอ่ยปากถาม

"ยังเลยฉันยังไม่ได้เลือกคู่เลย"ฉันตอบตามความเป็นจริงให้ตายสิทำไมต้องคู่กับผู้ชายด้วย

"งั้นมาคู่กับฉันไหม"ครามเอ่ยถามด้วยนํ้าเสียงจริงจัง

"เอ่อก็ได้"ฉันไม่กล้าที่จะปฏิเสธความจริงจังของครามเลยจึงตอบตกลงก็แค่ทำงานด้วยกันมันจะไปยากอะไร

"โอเคฉันได้คู่แล้วไปก่อนนะเดี๋ยวได้งานเมื่อไหร่ก็จะตกลงกันทีหลัง"ครามพูดจบก็เดินออกไป

"โอเค^^"ฉันยิ้มให้ครามที่เดินออกไปแต่ก็ต้องหุบยิ้มทันทีเมื่อเห็นคนตัวสูงอีกคนมองมาทางฉันด้วยสีหน้าเรียบนิ่งจนฉันไม่สามารถคาดเดาอะไรจากเขาได้เลยสักนิด

@ด้านคิงส์

"มองอะไรวะ"คริสเอ่ยถามเพื่อนชายที่นั่งนิ่งราวกับตุ๊กตายางไร้ชีวิต

"เปล่า"ถึงปากจะตอบแบบนั้นแต่สายตาคมยังคงจ้องไปที่คนตัวเล็กที่นั่งอยู่ไม่ไกลนักคริสที่เห็นดังนั้นก็พอที่จะเข้าใจก่อนจะเอ่ยปากถาม

"ชอบเหรอ"

"..."เงียบไร้เสียงการตอบกลับจากคิงส์เขาละสายตาออกจากเพื่อนสาวก่อนจะหยิบบุหรี่เดินออกไปสูบข้างนอก

"มึงจะสูบอีกแล้วเหรอวะพักปอดบ้างเถอะ"คริสเอ่ยบอกเพื่อนชายแต่คิงส์กลับยักไหล่อย่างไม่แคร์ก่อนจะสาวเท้าหนาเดินออกไปจากห้องโดยที่มีสายตาใครบางคนแอบมองอยู่

ด้านคิงส์

ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่นั้นก็ต้องสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีร่างบางของใครบางคนโอบกอดจากด้านหลังของเขา

"จ๊ะเอ๋ให้ทายใครเอ่ย"เสียงใสเอ่ยแล้วสวมกอดเข้าที่เอวหนาคิงส์หันไปมองการกระทำของคนตัวเล็กด้วยใบหน้าเรียบเฉยฟ้าเป็นคู่นอนของเขาเองคนโปรดเลยแหละ

"ไปไหนเหรอ"คิงส์เอ่ยถามด้วยนํ้าเสียงเรียบนิ่งตามประสาของเขา

"ฟ้าจะไปหาอาจารย์ค่ะเห็นคิงส์เลยมาหานิดหน่อยคิงส์สูบบุหรี่อีกแล้วเหรอ"ร่างบางเอ่ยถามคนตัวสูง

"อืม"คิงส์ขานตอบเล็กน้อยก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอีกครั้งตามประสาของเขา

"งั้นฟ้าไปก่อนนะคะฟอด"ร่างบางเอ่ยบอกคนตัวสูงก่อนจะหอมแก้มคิงส์แล้วเดินจากไปการกระทำของทั้งสองคนนั้นมีดวงตากลมโตจ้องมองอยู่ไม่ไกลนัก

"อ่าวมินมายืนทำอะไรตรงนี้?"เมจิถามเพื่อนสาวที่ยืนลับๆล่อๆอยู่คนเดียวด้วยความสงสัย

"ปะเปล่าหรอก"จัสมิสตอบด้วยนํ้าเสียงสั่นเครือ

"ร้องไห้ทำไม?"เมจิยังคงถามเพราะต้องการคำตอบ

"ฝุ่นเข้าตาฉันน่ะขอไปล้างหน้าก่อนนะ"ฉันไม่สามารถทนต่อการอ่อนไหวครั้งนี้ได้ฉันแอบชอบคิงส์มาตั้งแต่ปีสองแล้วจนตอนนี้พวกเราอยู่ปีสี่แล้วแอบรักเขาข้างเดียวมันเจ็บแบบนี้นี่เอง

"ทำไมไม่ตัดใจจากคนใจร้ายนะมินแกต้องเข้มแข็งเอาไว้สิอย่าอ่อนไหวกับคนอย่างเขา..."

@หลังเลิกเรียน

"มินแกกลับยังไง"เมจิเอ่ยถามเพื่อนสาวที่กำลังเก็บกระเป๋าอยู่

"นั่งแท็กซี่ไปกลับน่ะ"จัสมินตอบในขณะที่กำลังเก็บของอยู่

"แต่มันอันตรายมากนะยิ่งช่วงเวลานี้คือยิ่งไม่ปลอดภัย"

"แกอย่าคิดมากสิ"

"ก็มันจริงนี่อีกอย่างเธอเป็นผู้หญิงนะถ้านั่งแท็กซี่กลับคนเดียวคือยิ่งไม่ปลอดภัย"

"เดี๋ยวฉันไปส่งเอาไหมมิน"ครามชายหนุ่มเพื่อนร่วมห้องเอ่ยปากถามคนตัวเล็กที่กำลังเก็บของอยู่

"ยังไงฉันกับเธอก็คู่กันอยู่แล้วไว้ใจฉันได้ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก"ครามเอ่ยด้วยนํ้าเสียงจริงจัง

"อ่อแบบนั้นก็ได้งั้นระ..."

"เดี๋ยวฉันไปส่งเอง"

"..."ไม่ทันที่จัสมินพูดจบนํ้าเสียงทุ้มตํ่าของคิงส์เอ่ยขึ้นมาสายตาคมจ้องใบหน้าสะสวยไม่วางตาแต่แอบแฝงด้วยรังศีบางอย่าง

"มะไม่เป็นไรฉันกลับกับครามได้ฉันไม่รบกวนนะ..."

"ฉันจะไปส่ง"คิงส์ยังคงยืนยันคำเดิม

"งั้นก็ให้มินเลือกเลยสิว่าจะไปกับใครระหว่างนายกับฉัน"ครามเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าคิงส์ทั้งสองคนต่างกันต่างมองหน้ากันด้วยสายตาเรียบนิ่งยากที่จะคาดเดา

"มินเลือกมาเธอจะไปกับใคร"ครามเอ่ยถาม

"ฉะฉัน"ฉันต้องหลบสายตาคิงส์ที่จ้องมาทางฉันสายตาคมนั้นเต็มไปด้วยรังศีบางอย่างอยู่ในนั้นฉันไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ในตอนนี้

"เลือกมา"

"ฉัน"เมื่อนึกถึงตอนนี้ฟ้าหอมแก้มชายหนุ่มความเจ็บปวดก็เริ่มแล่นเข้ามาในหัวใจเธอไม่ควรยุ่งกับคิงส์เธอควรตัดใจจากเขา

"ฉันจะไปกับคราม"พูดจบร่างบางก็เดินออกจากพร้อมกับครามที่เหยียดยิ้มให้คิงส์ด้วยความพึงพอใจกับคำตอบของร่างบางคิงส์ที่ได้ยินดังนั้นถึงกับสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไม่เคยมีใครปฏิเสธเขาแต่ร่างบางกลับปฏิเสธเขาอย่างไร้เยื่อใยทั้งๆที่เธอก็แอบชอบเขาอยู่เขารู้ว่าจัสมินแอบชอบเขาตั้งแต่ปีสองแต่เขาก็กลับทำเฉยชากับเธอเหมือนว่าเธอไม่มีความรู้สึก

"เหอะแล้วเธอจะรู้ว่าการปฏิเสธฉันเธอจะเจออะไร"

มาแล้วคับทุกคน ฝากกดเลิฟ คอมเมนต์เป็นกำลังให้ให้เราด้วยน้า~~~หากเจอคำผิดในเนื้อหาไรต์ขออภัยด้วยนะคะ