EP 2 | คืนที่แสนทรมาน NC 1/2

ร่างสูงเดินปรี่เข้าไปกระชากแขนเรียวอย่างแรง เขาออกแรงดึงแล้วเหวี่ยงร่างบางทิ้งบนเตียงสปริงหนานุ่มทันที

ใบหน้าหวานซีดเผือด แต่ก็รีบดีดตัวขึ้นแล้วถอยรูดจนแผ่นหลังชิดหัวเตียง

"แหม! อย่าทำเป็นสะดุ้งตกใจหน่อยเลย ทำอย่างกับไม่เคยอย่างนั้นแหละ"

"เปล่าค่ะ ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ ปรายแค่ตกใจนิดหน่อยค่ะ"

"ก็นั่นสินะ ความจริงแล้วเธอคงอยากมีอะไรกับฉันจนตัวสั่นเลยล่ะสิ ก็ฉันเป็นถึงดาราที่เธอชื่นชอบนี่ ใช่ไหม!"

ร่างสูงใหญ่รีบรุดไปที่เตียงกว้างขนาดคิงไซซ์แล้วประชิดเข้าใกล้ตัวเด็กสาวทันที

มือหนารวบตัวเด็กสาวแล้วกดไหล่ลง จนแผ่นหลังเธอแนบกับพื้นเตียง จากนั้นก็กระชากชุดกระโปรงของเด็กสาวจนขาดหลุดลุ่ย อกอวบอิ่มที่มีเพียงชุดชั้นในลายลูกไม้ปิดแบบหมิ่นเหม่ตั้งชัน เมื่อโดนสัมผัสกับเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ

ใบหน้าหวานที่ไร้ซึ่งเครื่องสำอางใด ๆ แดงระเรื่อด้วยความเขินอาย เป็นครั้งแรกในชีวิตตั้งแต่เกิดมาสิบแปดปี ที่เธอได้ใกล้ชิดกับผู้ชายมากขนาดนี้ แถมในสภาพกึ่งเปลือยอีก จนใบหน้าหวานร้อนผ่าวไปถึงใบหู

ปรายฟ้าเบือนหน้าหนี เมื่อร่างสูงใหญ่ที่คร่อมตัวเธออยู่กำลังถอดเนกไทออก ตามด้วยถอดเสื้อสูทแล้วโยนทิ้งไปที่ปลายเตียง

ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มกำลังจ้องมองไปยังร่างเล็กที่กำลังเอามือปิดหน้าแล้วหลับตาปี๋ด้วยความอาย

"เอ่อ...จะทำอะไรหรือคะคุณภาคิณ"

ข้อมือบางถูกรวบขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็จับคางเล็กแล้วออกแรงบีบบังคับให้เผชิญหน้า

"ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ด้วยกันสองต่อสอง ขนาดเด็กประถมยังรู้เลยว่าต้องทำอะไร เลิกแสดงละครตบตาได้แล้วมั้ง คิดจะหลอกคนที่เป็นนักแสดงอย่างฉันได้หรือไง อย่างเธอน่ะไม่เนียนหรอก น่าขำสิ้นดี"

ปรายฟ้าสบตาชายหนุ่มตรง ๆ เป็นครั้งแรก นั่นก็เพราะเขาใช้แรงที่มากกว่าบังคับไม่ให้เธอหันหน้าหนีไปทางอื่น นิ้วแกร่งออกแรงบีบคางเล็กอย่างแรงจนเห็นรอยแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด คำพูดทุกคำของเขามันช่างเสียดแทงหัวใจเธอเหลือเกิน

ปรายฟ้าบังคับตัวเองไม่ให้สั่น พยายามข่มใจไว้อย่างเต็มที่ ตอนนี้เธอถูกร่างสูงใหญ่ตรึงไว้กับเตียงด้วยแรงมหาศาล แรงที่เธอไม่สามารถจะต่อต้านได้เลย เพียงแค่ขยับข้อมือสองข้างที่ถูกตรึงไว้ด้วยมือแกร่งเพียงข้างเดียวของเขา ก็เหมือนกับกระดูกจะแตกร้าวได้ทุกเมื่อ

"ถ้าอยากจะมีอะไรกับฉันขนาดนั้น ก็ทำให้ฉันมีอารมณ์ก่อนสิ เอ้า! จะทำยังไงล่ะ ฉันอุตส่าห์ลดตัวไปนอนกับเธอเลยนะเพราะถ้าเป็นเวลาปกติ คิดหรือไงว่าคนอย่างฉันจะสนใจเธอน่ะ แม้แต่หางตาฉันยังไม่อยากมองเลย"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณภาคิณไม่ต้องฝืนทำแบบนั้นหรอกค่ะ ปรายก็ยังไม่อยากทำค่ะ"

เธอพยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด ทั้ง ๆ ที่ในใจกลัวจนแทบหัวใจจะหยุดเต้น

"โห! กล้าปฏิเสธฉันด้วย"

ภาคิณแค่นเสียงหัวเราะ แต่ดวงตากลับวาวโรจน์ขึ้นอีกครั้งเพราะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่ปฏิเสธเขา มีแต่เสนอตัวให้เขาทั้งนั้น มือแกร่งปล่อยข้อมือหญิงสาวให้เป็นอิสระแล้วหันไปถอดกางเกงทำงานหรูออกอย่างรวดเร็ว ส่วนเด็กสาวพอถูกปล่อยเป็นอิสระ ก็รีบดีดตัวขึ้นแล้วถอยหลังไปที่หัวเตียงอีกครั้ง

"ใช้ปากของเธอทำให้ฉันมีอารมณ์ซะ"

ปรายฟ้าได้แต่มองพื้นเตียงไม่กล้ามองชายหนุ่ม เพราะเขาถอดจนเหลือเพียงแค่กางเกงชั้นในแค่ตัวเดียว

"..."ไม่มีคำตอบออกมาจากปากเพราะเธอไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มกำลังสื่อถึงอะไร

"จะทำดี ๆ หรือต้องให้ใช้กำลังบังคับ"

"ปะ...ปรายต้องทำยังไง..."

ชายหนุ่มยืนอยู่บนพื้นข้างเตียง ไม่รอให้เธอพูดจบก็ดึงตัวเด็กสาวเข้าประชิดแล้วจับศีรษะเล็กไว้ เขาเลื่อนกางเกงชั้นในลง แล้วก็บีบคางให้เด็กสาวเปิดปาก จากนั้นก็ยัดแก่นกายที่ยังแข็งไม่เต็มที่เข้าไปในปากนุ่มทันที

เด็กสาวได้แต่ตกตะลึงแต่ทำอะไรไม่ได้ ท่อนลำที่ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นอยู่ในปาก ทำให้เธอเริ่มหายใจติดขัด เธอพยายามจะหนีแต่ชายหนุ่มก็จับกดศีรษะเธอไว้

"ใช้ลิ้นให้มันมากกว่านี้หน่อยสิวะ ไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ"

เด็กสาวหายใจหอบถี่เพราะทำอะไรไม่ถูก มือเล็กพยายามดันออกแต่สู้แรงไม่ไหว เด็กสาวนั่งคุกเข่าโดยถูกชายหนุ่มจับศีรษะไว้ไม่ให้ดิ้นหนี ส่วนร่างสูงก็ยืนขยับสะโพกเข้าออกอยู่อย่างนั้น

เด็กสาวรู้สึกเจ็บแปลบที่ศีรษะเพราะชายหนุ่มไม่อ่อนโยนสักนิด เธอที่ได้แต่ทำตัวเงอะงะทำอะไรไม่ถูกด้วยความไม่เคย ก็จับต้นขาแกร่งไว้เพื่อพยุงไม่ให้ตัวเองล้ม ส่วนน้ำตาก็ไหลออกมาเองโดยไม่รู้ตัว

"อย่าใช้ฟันสิวะ คิดจะแกล้งกันหรือไง" ชายหนุ่มรีบดึงท่อนลำออกทันที

"แค่ก! แค่ก! แค่ก!" เด็กสาวก็สำลักออกมาทั้งน้ำลายน้ำตาเปรอะเปื้อนใบหน้าหวานไปหมด

"ขอโทษค่ะ ปรายไม่ได้ตั้งใจ"

"มานี่" ภาคิณคว้าต้นแขนเด็กสาวแล้วกดร่างบางลงบนเตียงนุ่มอีกครั้ง

"อย่างเธอคงเตรียมพร้อมแล้วล่ะมั้ง คงไม่ต้องเล้าโลมอะไรหรอก เพราะฉันเองก็อยากจะจบเรื่องบัดซบแบบนี้ให้เร็วที่สุดสักที อยากจะสนองความต้องการของเธอให้สมใจอยากในตอนนี้ ที่มาที่นี่ก็เพื่อสิ่งนี้ไม่ใช่หรือไง! เดี๋ยวจะรีบทำให้จะได้รีบจบ"

ภาคิณกดร่างบางลงบนเตียงนุ่ม ดึงทึ้งชุดเด็กสาวออกอย่างไม่ปรานี ร่างบอบบางแต่อวบอิ่มตึงแน่นตามวัยของสาวแรกแย้ม ผิวขาวเนียนละเอียดสะท้อนกับแสงไฟจนทำให้ร่างบางนั้นดูน่าหลงใหลมากขึ้นกว่าเดิม

"เลิกเสแสร้งทำเป็นตัวสั่นอย่างกับไม่เคยสักที เห็นแล้วรำคาญตาชะมัด แล้วก็เลิกร้องไห้ได้แล้วมั้ง เช็ดน้ำตาที่น่ารำคาญออกไปสักที"

"ขอโทษค่ะ"

ปรายฟ้ารีบใช้หลังมือเล็กปาดน้ำตาพลางเม้มปากไว้แน่น พยายามบังคับตัวเองไม่ให้ตัวสั่น แต่ก็ยังมีเสียงสะอื้นเล็ดลอดมา ร่างสูงเอื้อมมือไปหยิบถุงยางป้องกันแล้วสวมไปที่ท่อนลำใหญ่ที่กำลังตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เธอนึกไม่ออกจริง ๆ ว่ามันจะเข้ามาในตัวเธอได้ยังไง